Rodzina żyjąca głębią wiary i wierna miłości Chrystusa jest przyszłością Kościoła
(Z listu Jana Pawła II z okazji 30-lecia poświęcenia Matce Kościoła Ruchu „Światło-Życie”)

W piątek, 27 lutego, minęła 22. rocznica śmierci sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu Światło-Życie, o którym Jan Paweł II mówił: „Swoje liczne talenty umysłu i serca, jakiś szczególny charyzmat, jakim obdarzył go Bóg, oddał sprawie budowy Królestwa Bożego. Budował je modlitwą, apostolstwem, cierpieniem i budował z taką determinacją, że słusznie myślimy o nim jako o «gwałtowniku» tego Królestwa (por. Mt 11, 12)”. Wśród wielu inicjatyw podejmowanych przez ks. Blachnickiego, nie można zapominać o Domowym Kościele, zwanym też Oazą Rodzin.
Dzieje ludzkości są niezmiennie związane z rodziną. „Człowiek wchodzi w nią przez narodzenie, które zawdzięcza rodzicom - ojcu i matce - ażeby w odpowiednim momencie opuścić to pierwsze środowisko życia i miłości i przejść ku nowemu” - pisał Jan Paweł II w „Liście do młodych”. To właśnie w rodzinie człowiek przychodzi na świat; to przecież w rodzinie człowiek rodzi się w sensie narodzin biologicznych w sposób najbardziej godny i ludzki (choć dziś różne grupy próbują to zakwestionować). Ale to także w rodzinie rodzi się do życia duchowego, „człowieczego”. W rodzinie po raz pierwszy spotyka się z określonymi wartościami i zachowaniami, z których w przyszłości będzie czerpał. W końcu to właśnie w rodzinie, którą sam zakłada, nadaje swemu życiu ostateczny kształt, sens i wartość. Śmiało więc można powtórzyć za Janem Pawłem II, że rodzina jest „drogą, po której idzie człowiek”.
Mając na uwadze wartość rodziny, nie dziwi fakt, że wzrasta liczba członków wspólnoty Domowego Kościoła. Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie jest małżeńsko-rodzinnym ruchem świeckich w Kościele. Sam ks. Blachnicki napisał w swym testamencie o Ruchu Światło-Życie: „Patrząc na jego rozwój, owoce, na tę rzeczywistość w życiu Kościoła w Polsce - nie mogę w tym nie widzieć daru - charyzmatu. To nie zostało przeze mnie wymyślone, stworzone, ale zostało mi dane i zadane. Wiele w tym było przymieszki własnych, niedojrzałych pomysłów, przeszkadzałem często jak mogłem temu dziełu. Ale właśnie fakt, iż mimo to trwało ono i rozwijało się według pewnej stałej, wewnętrznej logiki, świadczy o tym, że jest to dar”.
Członkowie Domowego Kościoła dążą do bycia bliżej Boga w jedności ze współmałżonkiem i z dziećmi. Ruch chce pomóc małżonkom trwającym w sakramentalnym związku w budowaniu między nimi prawdziwej jedności małżeńskiej, która stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim. Budowaniu jedności w małżeństwie i w rodzinie służą rożne środki wzrostu małżeńskiego, zwane zobowiązaniami, jak codzienna modlitwa osobista, regularne czytanie (bądź słuchanie) Słowa Bożego, codzienna modlitwa małżeńska, rodzinna, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia, czyli systematyczna praca nad sobą oraz uczestniczenie (wspólnie przez oboje małżonków) przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych, pogłębiających duchowość małżeńską i rodzinną. Realizowanie tych elementów odbywa się w małżeństwie i wymaga od męża i żony podejmowania codziennie wspólnego wysiłku oraz niesienia sobie nawzajem pomocy w dążeniu do Chrystusa. W drodze do Boga małżeństwo uzyskuje pomoc również od innych małżeństw, tworzących razem małą grupę formacyjną - krąg małżeński. Skupia on od 4 do 7 par małżeńskich i kapłana - doradcę duchowego. Za krąg odpowiada jedno z należących do niego małżeństw, zwane parą animatorską. Spotkanie kręgu odbywa się raz w miesiącu (od września do czerwca) w mieszkaniach poszczególnych małżeństw. Praca formacyjna w małżeństwie i w kręgu jest pogłębiana przez uczestnictwo w 15-dniowych rekolekcjach oazowych w okresie wakacyjnym oraz w 2-4-dniowych w ciągu roku. W roku formacyjnym są organizowane również dni skupienia i dni wspólnoty. Ruch jest ruchem laikatu, dlatego też sprawy organizacyjne i odpowiedzialność za pracę duchową w kręgach podejmują ludzie świeccy (pary animatorskie), którzy otrzymują w swojej służbie niezbędną i niczym niezastąpioną pomoc kapłana, który gwarantuje łączność ruchu z Kościołem hierarchicznym oraz czuwa, aby została zachowana wierność nauce Kościoła.
Małżeństwa należące do Domowego Kościoła są wezwane do budowania wspólnoty wiary, nadziei i miłości w swoich rodzinach. Wspólnoty, w której wszyscy jej członkowie są niepowtarzalni, posiadają swą godność bez względu na wiek i stopień rozwoju dlatego, że są dziećmi jedynego Boga. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości. Warto przypomnieć wołanie Jana Pawła II, który w czasie jednej ze swych wizyt w Polsce mówił: „Niech rodzina będzie prawdziwym środowiskiem miłości i życia. Prawdziwym, odpowiedzialnym. Niech będzie pierwszą szkołą wielkiego przykazania miłości - tej miłości, która «cierpliwa jest, łaskawa jest», która «nie szuka swego, nie pamięta złego», która «współweseli się z prawdą» - miłości, «która wszystko przetrzyma»” (1 Kor 13, 4-7).