Błogosławiony abp Zygmunt Szczęsny Feliński to człowiek wielkiego ducha, kochający Boga i Ojczyznę, W swoich dziełach podkreślał niejeden raz: „Polakiem jestem i Polakiem pragnę umrzeć, ponieważ to mi nakazują prawa boskie i ludzkie”. W 2. połowie XIX wieku powstało wiele zgromadzeń zakonnych. To była odpowiedź na wołanie czasów. Jak gwiazdy na niebie zapalały się „ogniska dobroci” w różnych częściach naszej Ojczyzny, z których siostry szły, by nieść pomoc ubogim i sierotom. Życie Felińskiego (1822-95) od najmłodszych lat było bogate w cierpienia i trudne chwile. Jako dziecko przeżył śmierć ojca, gdy miał 16 lat matka, znana poetka i wielka patriotka, została zesłana na Sybir. Tylko dzięki życzliwości dobrych ludzi podjął studia na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Moskiewskiego, a potem kontynuował je w paryskim College de France i na Sorbonie. Poznał tam wybitnych Polaków Wielkiej Emigracji, z wieloma żył w przyjaźni. Najbardziej jednak związał się więzami przyjaźni z Juliuszem Słowackim. Pisał: „Towarzystwo Juliusza stało się dla mnie potrzebą serca, a i on tęsknił, kiedy mnie dłużej nie widział”.
Juliusz Słowacki w proroczej wizji widział „wielką gwiazdę świecącą nad jego (Felińskiego) głową i rozmodlone tłumy klęczące u jego stóp w świątyni”. Warto podkreślić, że nasz wielki poeta zmarł na rękach Zygmunta Felińskiego.
Po powrocie z Francji kontynuował studia teologiczne w Żytomierzu i Petersburgu, gdzie po święceniach pełnił funkcję ojca duchownego i wykładał filozofię w Akademii Duchownej. Chcąc zaradzić panoszącej się nędzy i ulżyć doli ludzi starszych i opuszczonych, założył w 1857 r. do opieki nad nimi zgromadzenie zakonne - Siostry Rodziny Maryi. Siostrom powierzył także opiekę nad szkółką i szwalnią dla dziewcząt.
W 1862 r. Ojciec Święty Pius IX powołał ks. Felińskiego na arcybiskupa Warszawy. Pasterzowanie jego przypadło w bardzo burzliwym okresie powstania styczniowego. Gorliwy Pasterz z całą energią podjął się odnowy religijnej i moralnej społeczeństwa. Wierny Syn Kościoła i Ojczyzny, upominał się o sprawiedliwe prawa dla Kościoła i Narodu, dlatego po 16 miesiącach pasterzowania, przez władze carskie został skazany na wygnanie w głąb Rosji i 20 lat spędził w Jarosławiu nad Wołgą. Mimo prześladowania i szykan nie zrezygnował ze swoich ideałów. Pełnił posługę wśród wygnańców i tamtejszej ludności. Poświęcał czas także pracy pisarskiej. Na otoczenie promieniował heroiczną postawą wiary i ufności w Opatrzność Bożą. Po opuszczeniu Rosji na zaproszenie hrabiny Heleny Koziebrodzkiej zamieszkał w jej dworku w wiosce Dźwiniaczce na Ukrainie i tu spędził ostatnie lata swojego życia. Dźwiniaczka była zamieszkiwana przede wszytkim przez grekokatolików. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego stanowili niewielką jej część. Dla nich był po prostu kapłanem i ojcem. Tam pamięć o arcybiskupie zesłańcu jest do dziś żywa. Choć wiódł tutaj życie w ciszy i spokoju, to jednak oplecione było ono nadal heroicznym cierpieniem i męczeństwem. Mówił: „Póki pełnię to, co uważam za powinność, póty mam spokój wewnętrzny, chociażbym miał być od wszystkich potępiony”.
Choć zmarł w Krakowie w pałacu arcybiskupim, został pochowany w Dźwiniaczce. Zwłoki jego sprowadziła hrabina Koziebrodzka i spoczywały tutaj do 1920 r., kiedy to na polecenie Marszałka Józefa Piłsudskiego zostały przeniesione do Warszawy. Przez jego wstawiennictwo proszący otrzymywali wiele łask. Został beatyfikowany przez Ojca Świętego Jana Pawła II na Krakowskich Błoniach 18 sierpnia 2002 r.
11 października br. Ojciec Święty Benedykt XVI dokona w Rzymie kanonizacji Błogosławionego Arcybiskupa, założyciela Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. Ojczyzna nasza i Rosja zyska nowego orędownika u Boga.