W programie spotkania znalazły się: modlitwa w obronie życia, konferencja Elżbiety Ryszki oraz uroczysta Msza św. pod przewodnictwem ks. prał. Czesława Tomczyka, podczas której chętne osoby złożyły przyrzeczenia duchowej adopcji.
Pielgrzymka do sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Anielskiej odbyła się 25 marca, a więc w dniu 17. rocznicy powstania naszej diecezji. „Zgromadziliśmy się w sanktuarium po to, by na nowo postawić sobie pytanie dotyczące szacunku dla życia. Prośmy więc Matkę Najświętszą, by uczyła nas i wskazywała, czym jest miłość życia” - mówił ks. kan. Andrzej Stasiak. Kustosz dąbrowskiego sanktuarium przypomniał również, że w ubiegłym roku w Dniu Świętości Życia uczestniczyła Polka mieszkająca w Niemczech. Podjęła się duchowej adopcji i rozpropagowała tę formę modlitwy w okolicach Dortmundu wśród 600 osób.

Świadectwa młodych

Przejmujące świadectwo przed Eucharystią złożyła młodzież ze szkół średnich. Karolina z I LO w Dąbrowie Górniczej już po raz trzeci podjęła się duchowej adopcji, i jak zapewniła, to nie będzie ostatni raz. „W zeszłym roku Pan Bóg pozwolił mi ujrzeć cud, jakim są narodziny dziecka i pokazał mi, jak ważne jest podejmowanie duchowej adopcji i ratowanie małego, niewinnego dziecka. Trudno jest codziennie odmawiać modlitwy duchowej adopcji, ale Matka Boża czuwa nad osobami, które podejmują się tego zadania. Dziękuję Panu Bogu, za to, że mi pozwolił poznać, czym jest duchowa adopcja” - podkreśliła Karolina. Uczennica liceum należy do Ruchu Światło-Życie. Pierwszy raz zetknęła się z adopcją na rekolekcjach formacyjnych. Drugie świadectwo złożył Piotr z IV LO im. Stanisława Staszica w Sosnowcu. On również jest członkiem Ruchu Światło-Życie, a w ramach wspólnoty należy do Diakonii Życia. „Pamiętam, że podjęcie zobowiązania o 9-miesięcznej modlitwie w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki, podjąłem spontanicznie. Nie musiałem się długo zastanawiać. To było oczywiste, że jeśli mam możliwość uratowania bezbronnej istoty ludzkiej to jest dzieło, którego warto się podjąć. Pamiętam, że już na samym początku, kiedy podjąłem się duchowej adopcji, odkryłem że nie tylko ja ofiaruję coś temu dziecku, ale od niego się uczę. Dzięki duchowej adopcji odkryłem modlitwę różańcową, zwróciłem uwagę, by modlitwa była systematyczna. Czasem podczas natłoku zajęć lub na wyjazdach brakuje czasu czy chęci, ale podjęte zobowiązanie motywuje do działania. Z biegiem czasu zacząłem przybliżać sobie tematy związane z życiem małych dzieci, zacząłem się interesować zagadnieniami adopcji, zapłodnienia in vitro, zgłębiałem naukę Kościoła dotyczącą tych spraw. Zaowocowało to tym, że podjąłem się czynnej obrony tego życia. Włączyłem się w działania Diakonii Życia i zachęcam innych, młodych ludzi do podejmowania duchowej adopcji. Aktualnie otaczam swoją modlitwą już 4. dziecko i chciałbym żeby to nie było ostatnie” - podkreślił Piotr.

Przeciw cywilizacji śmierci

Na absurdy współczesnych poglądów na życie zwróciła uwagę Elżbieta Ryszka. „Jest szaleństwem naszych czasów, że zabójstwo nienarodzonego dziecka jest nazywane aborcją, dziecko jest nazywane płodem, a morderstwo zastępuje się słowem «zabieg». Podkreśla się też, że większą odpowiedzialnością wykazuje się ten, kto usuwa dziecko, a nie ten, który podejmuje się jego wychowania. Ten język jest jak cymbał brzmiący bez wartości, bez miłości” - mówiła Ryszka. Prelegentka przypomniała też, że kobieta jest pierwszym świadkiem życia i powinna być pierwszą obrończynią życia. A jeśli odrzuca swoje macierzyństwo, zdradza jedną ze swych najważniejszych zdolności. „Cywilizacja, która odmawia prawa do życia nienarodzonych zasługuje na miano barbarzyńskiej, choćby nawet miała znakomite osiągnięcia gospodarcze, techniczne, artystyczne czy naukowe. Trzeba zatem, aby każdy z nas podjął systematyczną modlitwę w intencji zapewnienia prawa do życia każdemu człowiekowi od chwili poczęcia, aż do naturalnej śmierci” - zaapelowała Elżbieta Ryszka.

Słowo o duchowej adopcji

Ślub duchowej adopcji jest ślubem czasowym, trwającym dziewięć miesięcy, a więc przeciętny okres przebywania dziecka w łonie matki, od chwili poczęcia do urodzenia. Bardzo ważne jest, by duchowej adopcji podjęli się ludzie młodzi - uczniowie, studenci, młode małżeństwa. Jeśli bowiem podejmą się ofiary modlitwy o ocalenie od zagłady jednego nieznanego im dziecka, to nie dopuszczą nigdy do śmierci własnego poczętego dziecka.
Podjęcie się duchowej adopcji jako modlitewnego, indywidualnego zobowiązania zapoczątkowuje zbiorowe przyrzeczenie, złożone przez grupę osób w kościele, w czasie uroczystej Mszy św. Możliwe jest również przyrzeczenie poza kościołem, podejmowane np. przez osoby starsze, chore, niepełnosprawne, lecz złożone później na ręce kapłana. W dąbrowskim sanktuarium znajduje się specjalna księga adopcyjna, do której można wpisać podjęte zobowiązania. Na chwilę obecną znajduje się w niej 400 wpisów.