Naśladowanie Chrystusa służącego to główne zadanie nowo wyświęconych diakonów. W sobotę, 9 maja, w dwóch parafiach naszej archidiecezji święcenia diakonatu przyjęło 12 alumnów V roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie
W kościele parafialnym pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie z rąk bp. Mieczysława Cisło zostali wyświęceni: Marcin Kubiak (z parafii pw. św. Stanisława i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Rudzie Hucie), Łukasz Sidor (z parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie), Marcin Socha (z parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Bełżycach), Konrad Szlachta (z parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie), Łukasz Tkaczyk (z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie) oraz Mariusz Wójcik (z parafii pw. św. Józefa w Kawęczynie). Słowa powitania, do zgromadzonych księży, alumnów oraz rodzin i przyjaciół wyświęcanych diakonów, skierował proboszcz lubartowskiej parafii ks. kan. Józef Huzar. W homilii Ksiądz Biskup przypominał, że „diakon ma pomagać biskupom i kapłanom w służbie ludowi Bożemu poprzez głoszenie Słowa Bożego oraz pomoc ludziom chorym, niepełnosprawnym i cierpiącym”. Bp Cisło życzył diakonom, by „jakość ich posługi była zawsze ożywiana obecnością Chrystusa Zmartwychwstałego oraz aby nie lękali się współczesnego świata, lecz mężnie świadczyli o miłości Boga do każdego człowieka”.
W tym samym czasie w kościele parafialnym pw. Miłosierdzia Bożego w Puławach bp Artur Miziński udzielił święceń diakonatu drugiej grupie alumnów. Święcenia przyjęli: Jakub Albiniak (z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Janowie Lubelskim), Karol Bernatek (z parafii pw. św. Józefa w Puławach), Łukasz Kachnowicz (z parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Lublinie), Emil Mazur (z parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem), Piotr Szymanek (z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Baranowie) oraz Błażej Woszczek (z parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Parafiance). Gospodarzem uroczystości był proboszcz ks. kan. Janusz Gzik. W homilii bp Artur Miziński mówił przede wszystkim o wierności w powołaniu oraz pilności w wypełnianiu zadań związanych ze święceniami.
Nowo wyświęceni, dzięki darom Ducha Świętego, będą pomagać biskupom i prezbiterom w głoszeniu Słowa Bożego, rozdzielaniu wiernym Komunii św., przewodniczeniu modlitwom, udzielaniu chrztu św., w asystowaniu przy zawieraniu małżeństw oraz przewodniczeniu obrzędom pogrzebu.
Publikujemy oświadczenie rzecznika Archidiecezji Krakowskiej w sprawie pojawiających się w przestrzeni internetowej fałszywych nagrań, wykorzystujących wizerunek Metropolity Krakowskiego.
Archidiecezja Krakowska informuje, że nagrania jakichkolwiek reklam z udziałem Księdza Kardynała Grzegorza Rysia, szczególnie promujące suplementy diety, lekarstwa i fundusze inwestycyjne, pojawiające się w przestrzeni internetowej to tzw. deepfake, czyli materiały fałszywe. Ksiądz Kardynał nigdy nie brał udziału w reklamach, a wykorzystanie wizerunku Metropolity Krakowskiego narusza Jego dobra osobiste. Ostrzegamy wszystkich przed manipulacją, dezinformacją i oszustwem.
14 stycznia zmarł zasłużony kapłan archidiecezji lubelskiej ks. kan. Jerzy Ważny. Od 2001 r. był proboszczem parafii pw. św. Wojciecha w Wąwolnicy i kustoszem sanktuarium Matki Boskiej Kębelskiej. Przeżył 65 lat, w kapłaństwie 39.
Ks. kan. Jerzy Ważny urodził się w 1960 r. w Tomaszowie Lubelskim, święcenia kapłańskie przyjął w 1987 r. z rąk ówczesnego bpa Bolesława Pylaka. Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych kapłanów archidiecezji lubelskiej, przez 25 lat prowadził wspólnotę w największym sanktuarium archidiecezji lubelskiej.
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
