Stróże prawa otrzymali mianowania na wyższe stopnie służbowe, wyróżnienia w postaci odznak policyjnych, nagród pieniężnych oraz listów gratulacyjnych. Na szczególne wyróżnienie zasługuje odznaczenie złotą odznaką kapelana policji diecezji sosnowieckiej ks. kan. Eugeniusza Stępnia. Nie zabrakło także dowodów uznania dla cywilnych pracowników komendy. Ponad osiemdziesięciu policjantów zostało mianowanych na wyższe stopnie służbowe, w tym trzech funkcjonariuszy mianowano na wyższe stopnie oficerskie. Ponadto trzech policjantów otrzymało brązowe odznaki „Zasłużony Policjant”. Podczas uroczystości przedstawiono także historię utworzenia Policji Państwowej.

U zarania

Policja Państwowa została założona w 1919 r. Podczas I wojny światowej na terenie kraju rozpoczęły organizować się formacje policyjne i paramilitarne zajmujące się m.in. ochroną porządku i bezpieczeństwa publicznego. Służby te były różnorodne do czasu unifikacji struktur policyjnych i powołania 24 lipca 1919 r. Policji Państwowej.
Organizacja Policji Państwowej została dostosowana do podziału administracyjnego kraju. Na czele policji stał komendant główny, podległy ministrowi spraw wewnętrznych. Początkowo podlegało mu sześć komend wojewódzkich, a po ukształtowaniu się ostatecznych granic państwa do roku 1925 liczba komend wzrosła do szesnastu.

Samodzielny Śląsk

Z uwagi na autonomiczny charakter województwa śląskiego 17 czerwca 1922 r. na tym terenie funkcjonowała niezależna od Policji Państwowej formacja o nazwie Policja Województwa Śląskiego, z własnym zawieszeniem prawnym, umundurowaniem, szkoleniem, zasadami naboru kandydatów do służby.

Wojenna zawierucha

Wybuch II wojny światowej spowodował ewakuację garnizonów Policji Państwowej i Policji Województwa Śląskiego na wschodnie tereny Rzeczypospolitej. Na terenach zajętych przez Niemców sytuacja policjantów miała inny charakter niż pod okupacją radziecką. Część obszarów państwa polskiego wcielono do III Rzeszy. Aby zapewnić porządek publiczny w tym rejonie, władze niemieckie powołały do służby wszystkich funkcjonariuszy Policji Państwowej. Na podstawie zarządzenia Generalnego Gubernatora z dnia 17 grudnia 1939 r. formalnie powołano do życia Policję Polską, tzw. granatową. Policja Państwowa przeobraziła się w służbę komunalną, zarządzaną przez starostwa powiatowe i miejskie. Zarządzenie gubernatora określiło podstawowe zadania Policji Polskiej, czyli pełnienie klasycznej służby ogólnopolicyjnej według dotychczasowych zasad oraz wykonywanie specjalnych poleceń policji niemieckiej.
Policjanci na terenach okupowanych przez III Rzeszę wykorzystywani byli zarówno przez okupantów, jak i przez ruch konspiracyjny. Współpraca z ruchem oporu miała większy charakter niż przejawy jakiejkolwiek kolaboracji, co usilnie wskazywano, argumentując likwidację Policji Państwowej. Nie można jednak przecenić pomocy udzielonej polskiemu podziemiu przez policję, a zwłaszcza sabotowania zarządzeń i poleceń o charakterze antypolskim, pomagania osobom zagrożonym i prześladowanym przez okupanta.

Smutny okres powojenny

Po wojnie Policja Państwowa została przekształcona w Milicję Obywatelską. Była to najdłużej działająca formacja policyjna, a zakres jej kompetencji był zbliżony do jej poprzedniczki, z tą tylko różnicą, że stała się częścią totalitarnego aparatu władzy.

Odrodzenie

Po stworzeniu w 1989 r. opozycyjnego rządu w Polsce ruch związkowy i odnowy w milicji odżył na nowo. Symbolicznym momentem ujawnienia tego ruchu był list z 7 września 1989 r. skierowany do premiera przez 44 funkcjonariuszy z Piekar Śląskich. W liście tym składano wnioski o oddzielenie MO od SB, odpolitycznienie milicji oraz powołanie związku zawodowego milicjantów. Nagłośnienie listu spowodowało kierowanie podobnych żądań z innych jednostek milicji z całego kraju. Kierowane protesty zmusiły do ustąpienia ministra spraw wewnętrznych gen. Kiszczaka, a zarazem zainicjowały proces zmian w siłach porządkowych. 23 listopada 1989 r. Sejm zdecydował o likwidacji ORMO, a 6 kwietnia 1990 r. uchwalił „ustawy policyjne” Milicję Obywatelską zastąpiono Policją, a Służbę Bezpieczeństwa Urzędem Ochrony Państwa.

Garnizon będziński

W 1945 r. w skład komendy w Będzinie wchodziły 3 komisariaty oraz 14 posterunków, m.in. 5 posterunków w miejscowościach, które znajdują się obecnie w obrębie obszaru działania komend sosnowieckiej i dąbrowskiej. W 1971 r. powstała inicjatywa budowy nowego budynku będzińskiej policji. Wcześniej siedziba znajdowała się w dwóch odrębnych budynkach. W marcu 1972 r. rozpoczęto budowę. Budynek oddano do użytku w 1974 r. 5 lat temu z inicjatywy obecnego komendanta powiatowego mł. insp. Dariusza Brandysa, przy współpracy z samorządem lokalnym, rozpoczęto remont i modernizację komendy, dzięki temu budynek zyskał nowy wygląd, a przede wszystkim funkcjonalne wnętrze. Warto zaznaczyć, że będzińska komenda od wielu lat plasuje się w czołówce województwa śląskiego pod względem osiąganych wyników.