Obrzęd święceń Bogdana Sadowskiego w zasadzie niczym się nie różnił od uroczystości, którą co roku przeżywa Kościół warszawski, gdy biskup ordynariusz udziela święceń alumnom po pięciu latach formacji w seminarium duchownym. Z tą tylko różnicą, że diakonat kleryków jest przejściowy, bo po roku otrzymują oni święcenia kapłańskie. Natomiast Sadowski jest tzw. diakonem stałym.
Niemniej Sadowski przez święcenia diakonatu wszedł w skład duchowieństwa archidiecezji warszawskiej. Tak samo jak wszyscy księża, wkładając swoje dłonie w ręce swojego biskupa, ślubował jemu i jego następcom posłuszeństwo.
Jednak głównym i najważniejszym punktem obrzędu święceń był gest nałożenia rąk przez abp. Nycza oraz modlitwa konsekracyjna. Potem nowy diakon archidiecezji warszawskiej został ubrany w szaty liturgiczne: stułę przewieszoną w pół oraz dalmatykę. Podczas dalszej części Mszy św. dk. Sadowski po raz pierwszy pełnił posługę diakonatu przy ołtarzu. - Diakonat stały ukazuje nam pełnię ustanowionego przez Chrystusa kapłaństwa, które ma trzy stopnie - episkopatu, prezbiteratu i diakonatu - podkreślił abp Nycz.

Po co diakoni w Kościele?

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa diakonat był potrzebnym i bardzo popularnym stanem duchowieństwa. O ich świętości i oddaniu w służbie dla Kościoła mówią m.in. pisma Ojców Kościoła. Jednak już w drugiej połowie pierwszego tysiąclecia diakonat stały stopniowo zaczął zanikać. I w chwili, gdy Polska przyjęła chrześcijaństwo, nie był już praktykowany.
Za przywróceniem pierwszego stopnia święceń kapłańskich opowiedzieli się dopiero biskupi podczas Soboru Watykańskiego II. Na Zachodzie pierwsi diakoni zostali wyświęceni już w 1968 r. Obecnie na świecie jest ponad 30 tys. diakonów stałych. Tym samym jest odbudowywany pierwotny obraz stanu duchownego. - Choć niektórym może wydać się to dziwne, to wprowadzenie diakonatu stałego jest przywróceniem w Kościele normalności - podkreśla ks. Krzysztof Ołdakowski SJ, wieloletni przyjaciel Sadowskiego, redaktor naczelny „Przeglądu Powszechnego”.
Szansa zostania diakonem stałym pojawiła się dla świeckich dopiero w 2001 r., gdy Episkopat Polski za Soborem przywrócił ten stopień stanu duchownego. Dwaj pierwsi diakoni: Tomasz Chmielewski z Torunia i Zbigniew Machnikowski z Gdyni, zostali wyświęceni rok temu. Najprawdopodobniej w przyszłym roku Kościół w Polsce będzie miał kolejnych dwóch żonatych diakonów. - Na razie nie jest to zjawisko masowe. Ale stopniowo diakonów będzie przybywać - uważa rzecznik Episkopatu Polski ks. dr Józef Kloch. - Jest bowiem bardzo wielu świeckich, którzy autentycznie są zatroskani o Kościół i są gotowi przyjąć święcenia - podkreśla ks. Kloch.
Duchowni, którzy mają żony i dzieci, są bardziej zanurzeni w świecie. Pracują razem z innymi świeckimi, mieszkają poza plebaniami. Mogą więc być apostołami w swoich środowiskach, a swoim przykładnym rodzinnym życiem dawać świadectwo innym. Dk. Sadowski zwraca uwagę na jeszcze inny aspekt posługi. - W Kościele, podobnie jak w szpitalu, potrzebni są zarówno lekarze od duszy, jak i pielęgniarki. A diakon stały jest właśnie taką pielęgniarką. Choć sam operacji nie przeprowadzi i Mszy św. nie odprawi, ale jakiś opatrunek na duszę może założyć - podkreśla pierwszy diakon archidiecezji warszawskiej.
Oprócz tego diakon może odciążyć księdza w innych czynnościach, do których kapłan nie jest niezbędny. Może prowadzić kancelarię, adorację, nabożeństwa, animować wspólnoty, odwiedzać chorych, a nawet chodzić po kolędzie. - W tym czasie księża mogliby więcej czasu poświęcić dla wiernych na spowiedź czy kierownictwo duchowe - podkreśla dk. Sadowski.

Kto może zostać diakonem stałym?

Warunkami wstępnymi przystąpienia do diakonatu stałego są odpowiednie kwalifikacje duchowe i fizyczne, m.in.: zdrowie fizyczne i psychiczne, głęboka religijność, łatwość nawiązywania kontaktów międzyludzkich. Kandydat musi mieć również ukończone studia teologiczne.
Żonaty kandydat do diakonatu stałego musi ukończyć 35 lat i mieć pisemną zgodę żony. Natomiast diakoni stali kawalerowie muszą zobowiązać się, że się nie ożenią.