Stare myśliwskie przysłowie mówi: „Chcesz wychodząc do lasu spotkać zwierza w barłogu, idź najpierw do kościoła i pokłoń się Panu Bogu”. Jak nakazuje odwieczny obyczaj, w pierwszych dniach listopada w kołach łowieckich odbywają się tzw. Hubertowiny. Brać myśliwska oddaje cześć swemu patronowi - św. Hubertowi.
Legenda średniowieczna głosi, że w Ardenach żył zapalony łowca - myśliwy Hubert, który z wielką namiętnością oddawał się łowom. Gdy pewnego razu Hubert pędził na koniu pięknego jelenia, ten zatrzymał się i przemówił ludzkim głosem, prosząc, aby łowca darował mu życie. Przejęty tym zdarzeniem - ludzką mową zwierzęcia, a jeszcze bardziej widokiem (w wieńcu jelenia, między porożem, zobaczył świecący się złoty krzyż) Hubert darował mu życie, a sam od tego czasu stał się prawym człowiekiem i łowcą. W późniejszym czasie został biskupem w Liege, zmarł w maju 727 r., pochowano go w Andange. Z biegiem lat nazwę Andange zmieniono na Saint-Hubert. Po śmierci został uznany przez Kościół za świętego i do dziś jest czczony jako patron myśliwych, leśników i kuśnierzy.
Obchody ku czci św. Huberta, tzw. Hubertowiny, odbyły się we wszystkich prawie kołach łowieckich na terenie naszej diecezji w sobotę i w niedzielę 7 i 8 listopada i miały różny przebieg. Jedni myśliwi w swoich kołach zorganizowali tylko polowania hubertowskie, zakończone pokotem, jeśli św. Hubert oczywiście obficie im darzył - później zaś była wspólna biesiada myśliwska przy ognisku, z gorącym bigosem. Inne natomiast rozpoczęły obchód ku czci św. Huberta poranną Mszą św. w kościele i tak było np. w KŁ „Żuraw” w Brańsku, które każdego roku gromadzi się w innym kościele na terenie swoich obwodów łowieckich - w tym roku był to kościół parafialny w Klichach, jak też i w KŁ przy Hucie Warszawa, które z dalekiej Warszawy każdego roku w pierwszą niedzielę listopada przyjeżdża do kościoła pomocniczego w Korycinach na Podlasiu, zatopionego pośród lasów w Nadleśnictwie Rudka. Po uroczystych Mszach św., podczas których hejnaliści grali sygnały myśliwskie, odbywało się krótkie polowanie, kończące się także pokotem i gorącym bigosem spożywanym przy ognisku. Tu ogłaszano „króla polowania”. Na pokocie znalazły się dziki, sarny i lisy oraz bażanty, zabrakło jedynie naszego szaraka - zająca, gdyż w związku z małą jego populacją oszczędzano to zwierzę. Natomiast KŁ „Łoś” Dobrogoszcz w dniu św. Huberta już od wielu lat nie poluje, tylko w godzinach popołudniowych członkowie tego koła łowieckiego wraz ze swoimi rodzinami gromadzą się na wspólną modlitwę. Wcześniej zaś w tym dniu delegacje złożone z myśliwych jadą na groby swoich zmarłych kolegów, którzy odeszli już do „Krainy Wiecznych Łowów” - tam na ich grobach zapalają znicze i składają wiązanki kwiatów, modląc się za zmarłych. Wieczorem zaś myśliwi wraz z małżonkami zbierają się w przepięknym domku myśliwskim w Leśnictwie Dobrogoszcz na wspólną biesiadę, gdzie przy potrawach z dziczyzny do rana snują swoje myśliwskie wspomnienia.
W tym roku na szczególną uwagę zasługuje Hubertus Węgrowski zorganizowany w niedzielę 15 listopada w Węgrowie, o którym mogliśmy już czytać na łamach „Niedzieli Podlaskiej” w ostatnim numerze. Inspiratorami tych wspaniałych obchodów byli ks. Tomasz Duszkiewicz - od niedawna też myśliwy oraz myśliwi z Okręgu PZŁ w Siedlcach.
Wszystkim myśliwym, a szczególnie tym, którzy mieszkają na terenie diecezji drohiczyńskiej z okazji ich święta składam serdeczne życzenia. Niech dobry Bóg i bór im darzą, a św. Hubert niech im błogosławi. Darz bór!