Falenica jest typowo willowym osiedlem na rogatkach Warszawy. Jest to sypialnia dla ludzi, którzy większość czasu spędzają w centrum miasta. - Mieszkają tu zarówno robotnicy, urzędnicy, jak i dyrektorzy czy profesorowie. Pełen przekrój społeczny. Dlatego też nasze duszpasterstwo jest wymagające, trudne, ale i bardzo ciekawe - mówi ks. Krzysztof Pietrzak, proboszcz parafii Najświętszego Serca Jezusa w Falenicy.

Z zupą do domu

Gdy 8 grudnia 1934 r. wszedł w życie dekret kard. Aleksandra Kakowskiego erygujący parafię Najświętszego Serca Jezusa, Falenica była niewielkim willowo-letniskowym miasteczkiem na przedmieściach stolicy. Początkowo wspólnota parafialna liczyła zaledwie ok. 2 tys. osób. Przedwojenni mieszkańcy byli ubodzy i z trudem utrzymywali parafię, która poważnie zadłużyła się, by wybudować niewielką drewnianą kaplicę.
Obecnie falenicka wspólnota liczy ponad 8 tys. osób i korzysta z murowanego, neoromańskiego kościoła, który został wybudowany w trudnych latach 50. ubiegłego wieku. W okolicy wciąż przybywa młodych rodzin, które w tej spokojnej części Warszawy realizują swe marzenia o domu z ogródkiem. Jednak wśród wiernych nie brakuje także osób ubogich, chorych i starszych, którym parafia organizuje pomoc. - Systematycznie przygotowujemy dla nich paczki, a dwa razy w tygodniu gotujemy posiłki. Niektórym potrzebującym zanosimy nawet zupę do domu - mówi ks. Pietrzak.

Życzenia dla ojczyzny

Ksiądz proboszcz przyznaje, że jego wierni są bardzo zaangażowani w życie parafii. Nie brakuje chętnych, by nieść pomoc charytatywną, jak i tych, którzy angażują się w ruchy katolickie. W parafii jest aż kilkanaście wspólnot, ruchów i stowarzyszeń katolickich. Oprócz tego działa tu również klub sportowy „Serce Falenica”, Studium Biblijno-Teologiczne oraz Towarzystwo Przyjaciół KUL. - U nas każdy może znaleźć coś dla siebie - mówi Aleksandra Chwedorowicz z Falenickiego Towarzystwa Kulturalnego, które w letnich miesiącach organizuje w kościele koncerty muzyki poważnej. Największą imprezą cyklicznie organizowaną przez towarzystwo jest parada niepodległości. - Bierze w niej udział kilka tysięcy osób - podkreśla Chwedorowicz. W tym roku na 11 listopada każdy z uczestników mógł napisać swoje życzenia dla Polski, które zostały odczytane i przyklejone do skrzydeł białego orała.
Ksiądz proboszcz bardzo ceni sobie inicjatywy, które przyciągają do Kościoła lokalną społeczność. - To bardzo ważne, by parafia była miejscem tętniącym życiem - mówi. Osobiście angażuje się w duszpasterstwo ministrantów oraz prowadzi Poradnię Małżeństwa i Rodziny. - Młodzi bardzo cenią sobie te spotkania - podkreśla Aleksandra Chwedorowicz.
Najnowszym pomysłem duszpasterskim jest utworzenie na plebanii pokoju spotkań, gdzie będzie można zasięgnąć porady duchowej, psychologicznej i prawnej. - Na spowiedzi często słyszę, że ludzie borykają się z bardzo różnymi problemami. I pewnie nie rozwiążemy ich wszystkich tu, na plebanii, ale będziemy wiedzieli, gdzie skierować ich dalej - wyjaśnia ksiądz proboszcz.

Prowadzenie do Boga

Ks. Krzysztof Pietrzak uważa, że kapłani za mało czasu i energii poświęcają na spowiedź. Dlatego też w swojej parafii chce wprowadzić dzień „otwartego konfesjonału”, kiedy to raz w tygodniu non stop kapłan będzie czekał na skruszone dusze.
Takie zaangażowanie wymaga jednak od proboszcza bardzo dużego wysiłku. - Przyznam, że tęsknię za posługą wikariusza, kiedy to mogłem w pełni oddać się duszpasterstwu. Teraz bowiem większość dnia muszę poświęcić na administrowanie parafią: pilnowanie remontów, prowadzanie ksiąg czy dbanie o wywóz śmieci z cmentarza. Tych codziennych prozaicznych spraw są setki - podkreśla ks. Pietrzak. Jego zdaniem wielu proboszczom często nie starcza siły ani czasu na to, do czego kapłan naprawdę jest powołany. - Niektórzy księża nieświadomie uciekają do spraw typowo administracyjnych. To jest wygodne i daje wymierne efekty. Bo ludzie rozliczają nas z remontów czy z tego, jak wygląda przykościelny teren. Natomiast nikt nas nie rozlicza z tego, ile osób poprowadziliśmy do zbawienia, a przecież prowadzenie ludzi do Boga jest sensem naszego kapłaństwa - wyznaje ks. Pietrzak i dodaje, że kościelne struktury powinny dojrzeć do tego, by część spraw administracyjnych oddać w ręce świeckich, którzy mogliby odciążyć w ten sposób duchownych. - A my na spokojnie zatroszczymy się o zbawienie ludzi - podkreśla proboszcz z Falenicy, który jest także ojcem duchownym diecezji warszawsko-praskiej.