Biskup Antoni Dydycz w swej najnowszej książce pt. „Trzy miłości. Kościół, Ojczyzna i rodzina” opiera się na dwóch dewizach św. Augustyna. Z jednej strony „karmi nas tym, czym sam żyje” (por. „Sermo” 329: „Inde pasco, unde pastor”), z drugiej zaś jest „obrońcą prawdziwej wiary i pogromcą błędów, który (…) wymową powinien godzić skłóconych, pobudzać opieszałych, nieświadomych uczyć, jak mają postępować i czego oczekiwać” (por. „De doctrina Christiana”, IV, 4, 6).
Patriotyzm bowiem to nie polityka, lecz jedna z wielkich wartości, która w niektórych sytuacjach może wymagać nawet ofiary z życia. O tej wartości na ambonie nie można milczeć. Biskup Drohiczyński nie waha się odważnie powiedzieć: „Przed Polakami robi się na drogach ciemno, chociaż z małymi wyjątkami. Mogą opuszczać swoją Ojczyznę i stawać się żebrakami świata. Cóż to za perspektywa? Co się dzieje z ludzkimi sumieniami?”. Zawsze zaś - co niezwykle ważne - w centrum kazań pozostaje perspektywa Krzyża, a więc optyka chrystocentryczna, która jawi się jako najważniejszy drogowskaz, jako „światło i sól przyszłości”. Nie ulega wątpliwości, iż takie kazania wygłosił „pontifex humilis”, pokorny sługa Słowa, odczuwający potrzebę nieustannego, żywego, nieraz trudnego dialogu - „z” „i” między wiernymi, przywołujący chętnie myśl bp. Kazimierza Ryczana: „W domu Kościoła każdy jest bliźnim, każdy jest równy, każdy jest ważny”.
Wobec kazań bp. Antoniego Dydycza nie sposób przejść obojętnie. Skłaniają do dłuższej, ale i niełatwej refleksji nad tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy - w Kościele, w Ojczyźnie, w rodzinie - w obliczu Boga.
Książka jest dostępna w Księgarni Loretańskiej w Drohiczynie i w księgarniach katolickich w Polsce oraz w wysyłce pocztowej w Wydawnictwie JUT, Lublin, tel. (81) 443-79-55. Koszt to 23, 10 zł.
Od Pogórza po Bieszczady. Legendy i opowieści ziemi podkarpackiej
Ukazała się książka pełna emocji, zapachów, zdarzeń i miejsc, które jeśli raz człowiek zobaczy i poczuje, już nigdy nie opuszczą jego wyobraźni.
Są takie książki, które czyta się jak podróż – niespieszną, pełną ukrytych zakamarków i nieoczywistych bohaterów. Są książki, które brzmią szczękiem oręża, gwarem miast, zamków i dworów, które pachną mgłą, paprociami i poranną rosą. Taka jest właśnie publikacja Od Pogórza po Bieszczady. Legendy i opowieści ziemi podkarpackiej. Znajdziemy w niej legendy zakorzenione głęboko w lokalnej tradycji: opowieści o cudach i kapliczkach, zbójnikach kryjących się w lasach, śmiałkach szukających skarbów, świętych źródłach, zapadłych wioskach, miejskim gwarze i dworskim życiu oraz o tych, którzy – jak to bywa w legendach – kochali zbyt mocno, cierpieli zbyt dotkliwie lub odważyli się zrobić coś, czego nikt przed nimi nie próbował.Książka jest dobrze napisana. Autor nie próbuje udawać kronikarza czy bajarza, który snując opowieść przy ognisku, za każdym razem dodaje do niej kolejny niestworzony element. Zamiast tego Zenon Gierała wiernie opowiada ludowe legendy, starając się nie popaść w baśniową przesadę. Książka jest świadomym literackim zapisem pamięci przodków, która przez pokolenia kształtowała sposób myślenia i patrzenia na świat mieszkańców ziem rozciągających się od Pogórza po Bieszczady.Publikacja Zenona Gierały jest nie tylko zbiorem opowieści, ale także zapisem pejzażu kulturowego, który w wielu miejscach zanika. Legendy stają się tu rodzajem lokalnego genotypu: pozwalają zrozumieć, jak myśleli ludzie żyjący w cieniu połonin, skąd brały się ich lęki, nadzieje i ich duchowość. Dla wielu czytelników książka Od Pogórza po Bieszczady to fascynujący wgląd w świat, w którym czas płynie inaczej, a przyroda wciąż ma coś do powiedzenia.
„Przypominaj im, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu”. Kreta, dla której pisze Paweł, była prowincją niespokojną. Wspólnota otrzymuje instrukcję lojalności obywatelskiej połączonej z łagodnością powszechną: „nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Pas epieikeia pros pantas anthrōpous. Owa epieikeia, słuszność łagodząca, którą grecka etyka znała jako korektę twardego prawa, a którą kanonistyka przechowa w aequitas (zob. glossę na 16 IX), tu jest po prostu stylem bycia chrześcijan wobec wszystkich. Uzasadnienie łagodności jest autobiograficzne i pokorne: „niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim”. Pamięć własnej przeszłości jest szkołą cierpliwości wobec cudzej teraźniejszości. Kto pamięta, skąd go wyciągnięto, nie ciska kamieniami w tonących. Znów, jak wczoraj, otwiera się okno epifanii: „gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Chrēstotēs kai philanthrōpia, dobroć i miłość do człowieka. Philanthropia Boga jest źródłem wszelkiej filantropii ludzi. Loutron palingenesias, kąpiel odrodzenia. Chrzest zostaje nazwany słowem, którym stoicy określali odnowę świata po pożodze. Dzisiejszy patron jest tej perykopy żywą ilustracją, i to w obu jej częściach. Marcin, żołnierz rzymski, który u bram Amiens przeciął płaszcz, by okryć nagiego żebraka, w nocy zobaczył Chrystusa odzianego połową jego płaszcza. Philanthropia Boga i człowieka spotkały się w jednym geście. Jako biskup Tours został zapamiętany z łagodności, która protestowała przeciw pierwszemu w dziejach wyrokowi śmierci na heretyków. Przeciw straceniu Pryscyliana (385) oponował, zrywając komunię z biskupami, którzy sprawę oddali cesarskiemu mieczowi. Epieikeia miała w Galii swojego rycerza w kapturze mnicha.
Ostatnim punktem papieskiej wizyty w Argentynie była Eucharystia sprawowana w sanktuarium Matki Bożej z Luján, z udziałem ponad dwóch milionów wiernych. Leon XIV zawierzył Patronce Argentyny swą misję apostolską, przypominając, że jego pontyfikat rozpoczął się właśnie w dniu Jej święta. Papież zauważył, że to miejsce, do którego pielgrzymują miliony Argentyńczyków, było szczególnie ważne dla Franciszka, który zawsze nosił w sercu swoją „śniadą Patronkę”.
Wysłuchane przed chwilą czytanie z Księgi proroka Izajasza zaprasza nas do wyobrażenia sobie różnych krajobrazów: pustyni, stepu i gór, które są wezwane, by rozkwitnąć i wyśpiewywać radość na widok chwały Bożej. Pomyślmy również dzisiaj o tym pięknym kraju, o różnorodności jego krajobrazów, którymi Stwórca wszechświata ozdobił argentyńską ziemię: o rozległych pampasach i rwących rzekach, licznych pasmach wzgórz i łańcuchach górskich, zielonych płaskowyżach i bezkresnych równinach, głębokich morzach, majestatycznych lodowcach i rozległych pustyniach. Cała ziemia „końca świata” w swoim blasku i pięknie wyśpiewuje chwałę Pana.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.