Już niedługo, bo 9 czerwca br., Kościół katolicki w Polsce ukaże wiernym oblicze nowej Błogosławionej. Wraz z tą beatyfikacją szczególną radość będzie przeżywać Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej - Sióstr Serafitek. Przyszła Błogosławiona to Matka Małgorzata Łucja Szewczyk, która poprzez szczególne otwarcie na Ducha Świętego dała początek rodzinie zakonnej w trudnych dla naszej Ojczyzny czasach zaborów. Poprzez kilka kolejnych odsłon będziemy chcieli ukazać świętość życia i dzieło, jakiemu dała początek sł. Boża M. Małgorzata Szewczyk (I - „Matka Ubogich” - biografia Sł. B. M. Małgorzaty Szewczyk; II - Duchowość i charyzmat Zgromadzenia Sióstr Serafitek; III - Wspólnoty serafickie na terenie Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej; IV - Formacja zakonna Siostry Serafitki).

„Matka Ubogich”- biografia Czcigodnej Sł. B. M. Małgorzaty Szewczyk

Jest rok 1828. Wołyń - teren dzisiejszej Ukrainy, a dokładnie Szepetówka - miejscowość, w której na świat przychodzi Łucja. To tu spędza pierwsze dziecięce lata w głęboko religijnej polskiej rodzinie szlacheckiej, jako córka zamożnego dzierżawcy folwarku i cukrowni w Szepetówce k. Zasławia. Dobra te stanowiły wówczas własność znanych i poważanych książąt Sanguszków. Wołyń należał do tych ziem polskich, które w wyniku rozbiorów zostały przyłączone do Rosji.

Troska o wartości katolickie i patriotyczne, piękno i dostatek obrazują sprzyjającą atmosferę rozwoju Łucji. Jednak szybko przychodzi jej doświadczyć cierpienia, jakim jest najpierw śmierć ojca, a niedługo po tym matki. Kilkuletnią Łucją od tej pory zajmuje się dużo starsza przyrodnia siostra. Te trudne wydarzenia życiowe, jakimi było osierocenie Łucji, splotły się z niezwykle bolesną sytuacją historyczną. Czas wzmożonych represji i ograniczeń ze strony rządu rosyjskiego głęboko dotykały Polaków i ich katolickiej religijności na Kresach Wschodnich. Po skasowaniu przez władze carskie większości klasztorów ogromne znaczenie miał rozwijający się w ukryciu Trzeci Zakon Św. Franciszka. Członkowie tego zakonu to tercjarze, którzy w swych szeregach skupiali nawet magnatów i senatorów. Łucja przyłączyła się do tej Rodziny Franciszkańskiej na Wołyniu, gdyż nie mogła zrealizować budzącego się w niej powołania do życia zakonnego. Zgłębiając duchowość Biedaczyny z Asyżu, usilnie starała się żyć według wzoru, jaki pozostawił on swoim naśladowcom. Już ten okres życia Łucji wykazał jej ogromną gorliwość w dyskretnym służeniu potrzebującym.

Prześladowania carskie wymagały roztropności i odwagi ze strony Łucji, która znając stosowanie medycyny ludowej, niosła ulgę chorym i cierpiącym, a także dbała o utrzymanie pozostałych po zniszczeniu okolicznych kościołów i kaplic oraz wykonywała paramenty liturgiczne. Żywa wiara, jaka cechowała Łucję, skłoniła ją do decyzji odbycia pieszej pielgrzymki do Ziemi Świętej w 1870 r. To niezwykle rzadkie zjawisko w II poł. XIX wieku w polskim narodzie. Taka pielgrzymka była nie tylko męcząca i kosztowna, ale i niebezpieczna. Łucja podjęła trud drogi wraz z drugą tercjarką z miłości do Boga i Matki Najświętszej. W Ziemi Świętej pozostała ok. 3 lat, wypełniając ten czas pełnieniem posługi samarytańskiej w szpitalu w Jerozolimie. I tam, u stóp Bolesnej Matki na Kalwarii, odczytała życiową drogę: poświęcić się Bogu i służbie najbardziej potrzebującym. Kiedy podczas drogi powrotnej na Morzu Czarnym rozpętała się burza i podróżni świadomi byli możliwości utonięcia, Łucja, pokładając ufność w Maryi, błagała Ją o ratunek, żegnając okręt obrazkiem z wizerunkiem Pani Jasnogórskiej. Wobec uciszenia się burzy Łucja ponowiła swe postanowienie powzięte w Ziemi Świętej.

Doświadczenie Opatrzności Bożej umocniło w Łucji pragnienie oddania się Bogu, co również odczytał bł. o. Honorat Koźmiński, który stał się kierownikiem duchowym założycielki nowej rodziny zakonnej. To w Zakroczymiu po odbyciu rekolekcji Łucja przyjęła imię zakonne Małgorzata i po wynajęciu mieszkania zaopiekowała się dwoma staruszkami, dając początek wspólnocie zakonnej o pierwotnej nazwie: Siostrzyczki Ubogich. Pomoc potrzebującym zataczała coraz szersze kręgi, gdyż dołączały nowe kandydatki pociągnięte przykładem Służebnicy Bożej. W 1881 r. zgromadzenie to bł. Honorat oddał pod opiekę Matki Bożej Bolesnej, a we wstępie do Ustaw umieścił jego hasło: „Wszystko dla Jezusa przez Bolejące Serce Maryi”.

Po 10 latach ukrytej działalności pod zaborem rosyjskim Służebnica Boża przenosi swą działalność charytatywną na teren ówczesnej Galicji. Tam z daru Bożej Opatrzności otwiera placówkę w Hałcnowie k. Bielska. Ze względu na nieco lżejsze warunki pod zaborem austriackim siostry przyjmują habit zakonny wraz z nową nazwą: Córki Matki Bożej Bolesnej (Siostry Serafitki). Służebnica Boża, wrażliwa na cierpienie „najmniejszych”, otwiera się także na pomoc dzieciom otwierając sierocińce i ochronki. Zakładane pracownie hafciarskie dla dziewcząt stają się nie tylko miejscem zdobywania umiejętności zawodowych, ale i duchowej formacji. Odpowiadając na Boże wezwania, które Służebnica Boża odczytuje przez wiarę, podejmuje budowę klasztoru w Oświęcimiu oraz kościoła pw. Matki Bożej Bolesnej. Tam jej duchowe córki rozwijały dzieło, któremu dała początek przez bezgraniczne zaufanie Bogu. Matka Małgorzata kierowała zgromadzeniem ok. 23 lat, doprowadzając do jego zatwierdzenia przez władze kościelne w 1898 r.

Do końca zjednoczona z Panem, odeszła do wieczności w 1905 r. w Nieszawie k. Torunia, ale staraniem zgromadzenia, jej doczesne szczątki przeniesiono do Oświęcimia w 1931 r. Przy jej grobie, zarówno siostry, jak i wierni świeccy, wypraszali i nadal wypraszają łaski przez wstawiennictwo „Matki Ubogich”.

(W kolejnym artykule: Duchowość i charyzmat Sióstr Serafitek pozostawiony przez Czcigodną Sł. B. M. Małgorzatę Szewczyk)