Z radością zabieramy się do śpiewania wielkanocnego Alleluja! Tęsknimy zawsze za tym świętem, zresztą za innym też, ale ta uroczystość ma w sobie jednak wyjątkową moc wewnętrzną, jest przesycona duchowością życia wiecznego. I w tej naszej ucieczce przed śmiercią, w niej właśnie, znajdujemy nadzieję i uspokojenie. Chrystus zmartwychwstał! Coś niesłychanego - śmierć została pokonana. Lęk, od wieków towarzyszący człowiekowi na ziemi, stracił swoją rację bytu! Czyż to wszystko nie sprawia, że czujemy się lżej, że stajemy się odważniejsi, że naszą nadzieją zielenią się łąki i pola o wiosennej porze.
A w tym roku ta nasza radość dodatkowo została ubogacona tymi zmianami, które dokonały się w Kościele. Oczywiście, nie o zmiany tutaj chodzi, ale ich przebieg, o atmosferę i tę kulturę wspólnotową. Zaskoczyło nas odejście świadome i dobrowolne papieża Benedykta XVI. Pokochaliśmy go bardzo za jego przeźroczystą duchowość i to otwarte zapatrzenie w człowieka, najpierw oczyma, a następnie sercem. Pamiętajmy o nim w modlitwach. Pamiętajmy przy rozważaniu tajemnicy Zmartwychwstania i módlmy się, aby dobro, które on odważnie i często zasiewał, zaczęło przynosić jak najwdzięczniejsze owoce.
Oczywiście, odejście papieża Benedykta XVI sprawiło, że nadszedł czas oczekiwania na następcę. I otrzymaliśmy wyjątkowo szybko odpowiedź Ducha Świętego w osobie Ojca Świętego Franciszka. Nowe motywy radości i podziwu dla Chrystusowego Kościoła, który ma w sobie tyle witalności, tyle zasobów dobra, że to przechodzi ludzkie oczekiwania. A jednak tak rzeczywiście jest!
Sam przebieg tego „transitus”, a następnie konklawe ukazał Kościół nawet jako instytucję we wspaniałej formie. Wyjątkowy porządek, spokój, żadnego chaosu, nic z tej krzykliwości i zamieszania, jakie towarzyszą ziemskim zmianom i wyborom. A tu urzekająca godność i autentyczna uniwersalność. Przybywa Papież aż z Argentyny! Po kilkunastu minutach wydaje się, jakby był od zawsze. Taki jest Kościół zawsze jeden, zawsze ten sam i zawsze bogaty, twórczy, odważny i zakochany w człowieku.
Mając to wszystko w sercu i w umyśle, z tym większym spokojem kieruję wielkanocne życzenia. One tkwią w tym, cośmy przeżyli. Pozwólmy, niech zaczną wraz z wiosennym ciepłem rosnąc, rozwijać się i owocować. I tylko pamiętajmy: bądźmy dyskretni i nieco cierpliwi, a z pewnością będziemy mieli wiele pracy przy żniwach czy też zbiórce. Hojnego bowiem dawcę miłuje Pan. A obfitość zawartych treści w tajemnicy Zmartwychwstania jest nadzwyczajna. Nikomu nie zabraknie darów, ani łask, ani błogosławieństw. Tylko szeroko otwierajmy nasze umysły i serca, w tym roku dodatkowo i solidnie opierając się na wierze i miłości. W tym duchu życzę wszystkim radosnego Alleluja!
Oddany w Panu
Antoni P. Dydycz, Biskup Drohiczyński
Wielkanoc to dla Polaków obecnie przede wszystkim święta rodzinne – tak postrzega je największa grupa badanych (63%). Dla mniej niż połowy ankietowanych (44%) Święta Wielkanocne są głównie przeżyciem religijnym. Tyle samo traktuje je przede wszystkim jako miłą tradycję (44%). Takie dane przynosi opublikowany dziś raport Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS).
Postrzeganie Świąt Wielkanocnych w ciągu ostatnich dwudziestu lat nie uległo większym zmianom, choć obecnie nieco rzadziej niż 1994 roku są one wiązane z przeżyciami religijnymi i zachowywaniem tradycji.
CBOS zwraca uwagę, że patrząc z nieco dłuższej perspektywy, można zauważyć, iż w ciągu ostatnich ośmiu lat – generalnie – zmniejszyły się odsetki badanych uczestniczących w omawianych praktykach wielkopostnych i wielkanocnych. Uzyskane wyniki korespondują zatem z wielokrotnie już diagnozowanym procesem sekularyzacji polskiego społeczeństwa.
W ciągu ostatnich czterech lat odnotowujemy spadek odsetka ankietowanych ograniczających rozrywki w okresie Wielkiego Postu (z 62% w 2010 roku do 53% w roku 2014).
Postrzeganie Wielkanocy jako święta przede wszystkim rodzinnego przeważa w niemal wszystkich grupach społeczno-demograficznych. Pewnym wyjątkiem są tu osoby najbardziej religijne, czyli praktykujące kilka razy w tygodniu. Dla nich Wielkanoc jest głównie przeżyciem religijnym (90%), a dopiero w drugiej kolejności świętem rodzinnym (71%).
Jednak dla badanych biorących udział w praktykach religijnych raz w tygodniu Wielkanoc niemal równie często jest przeżyciem religijnym (61%) jak świętem rodzinnym (64%). Na uwagę zasługują także mieszkańcy największych ponadpółmilionowych miast, dla których Wielkanoc jest porównywalnie często świętem rodzinnym (57%) co miłą tradycją (54%).
Do najczęściej praktykowanych zwyczajów wielkopostnych o charakterze religijnym należy zachowywanie postu w Wielki Piątek (83%) oraz spowiedź wielkanocna (70%). Prawie dwie trzecie badanych deklaruje uczestnictwo w obrzędzie posypywania głowy popiołem w Środę Popielcową (64%), a niewiele mniej ankietowanych bierze udział w kościelnych obchodach Triduum Paschalnego (56%).
Udział w rekolekcjach wielkopostnych, w nabożeństwie drogi krzyżowej lub gorzkich żalów, czy też w rezurekcji deklaruje mniej więcej połowa badanych.
Wpływ na udział w wielkopostnych i wielkanocnych obrzędach liturgicznych wywiera przede wszystkim, co oczywiste, religijność badanych. Osoby regularnie praktykujące religijnie – czyli przynajmniej raz w tygodniu biorące udział we mszy bądź w nabożeństwie – ponadprzeciętnie często uczestniczą we wszystkich omawianych praktykach wielkopostnych i wielkanocnych.
Pewne znaczenie w tym kontekście odgrywa również płeć, miejsce zamieszkania, wiek, wykształcenie oraz – jak się okazuje – poglądy polityczne. Kobiety częściej niż mężczyźni uczestniczą we wszystkich analizowanych rytuałach świątecznych. Ponadto udział w tego rodzaju praktykach jest tym częstszy, im mniejsza miejscowość zamieszkania. Zatem mieszkańcy największych ponadpółmilionowych miast stosunkowo najrzadziej, zaś mieszkańcy wsi relatywnie najczęściej biorą udział we wszystkich spośród nich.
Kolejna zależność dotyczy wykształcenia – badani gorzej wykształceni częściej deklarują udział w większości omawianych obrzędów liturgicznych.
Udział w religijnych praktykach wielkopostnych oraz wielkanocnych z reguły również częściej deklarują starsi badani, a także ankietowani o prawicowych poglądach politycznych.
Okres Wielkiego Postu, poprzedzający najważniejsze chrześcijańskie święto, tradycyjnie wiąże się z zaleceniami wyciszenia, refleksji, ograniczenia zabaw i rozrywek. Obecnie mniej więcej co drugi badany (53%) w okresie Wielkiego Postu stara się jakoś ograniczać rozrywki, rzadziej oglądać telewizję, nie chodzić na zabawy czy do kina, nie słuchać muzyki rozrywkowej itp.
W ciągu ostatnich czterech lat odnotowujemy spadek odsetka ankietowanych ograniczających rozrywki w okresie Wielkiego Postu (z 62% w 2010 roku do 53% w roku 2014).
Mniej niż dwie piąte badanych (38%, spadek o 5 punktów procentowych w stosunku do 2002 roku) deklaruje, że w okresie Wielkiego Postu częściej niż zwykle myśli o swoim życiu lub podejmuje jakieś postanowienia czy zobowiązania.
Badanie przeprowadzono w dniach 3–9 kwietnia 2014 roku na liczącej 1028 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski.
– Niezależnie od tego, czy chodzi o obowiązki proboszcza,
czy o zadania diecezjalne, staram się to wszystko omadlać na
kolanach każdego dnia i działać w jedności z biskupem, bo
kocham Kościół całym sercem – mówi ks. Jan Niziołek,
proboszcz parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w
Zawierciu, który niedawno został mianowany wikariuszem
generalnym archidiecezji częstochowskiej. W rozmowie z
portalem niedziela.pl opowiada m.in. o nowej posłudze czy
kwestii łączenia obowiązków proboszcza z zadaniami
diecezjalnymi.
Agata Kowalska: Czym jest posługa wikariusza generalnego?
Nauczyciele i wychowawcy u Matki Bożej Języka Polskiego
2026-09-12 13:11
ks. Łukasz
ks. Łukasz Romańczuk
Nauczyciele na pielgrzymce w Henrykowie
W ramach Pielgrzymki Nauczycieli Wychowawców, Nauczycieli i Katechetów do Sanktuarium Matki Bożej w Henrykowie sprawowana była Msza św. pod przewodnictwem ks. Rafała Michaelisa, diecezjalny duszpasterz Nauczycieli i Wychowawców Archidiecezji Wrocławskiej.
Pielgrzymka nauczycieli i wychowawców w naszej archidiecezji ma stosunkowo długą tradycję. Jeszcze na początku lat 2000. odbywała się ona do Sobótki, do tamtejszego sanktuarium św. Anny i Matki Bożej Gwiazdy Ewangelizacji. Później epidemia nieco przyćmiła zasięg tego duszpasterstwa, ale już po raz trzeci staramy się odtworzyć tę pielgrzymkę. Drugi raz jesteśmy w Henrykowie, u Matki Bożej Języka Polskiego i samo to wezwanie wydaje się bardzo odpowiednie dla nauczycieli - podkreśla ks. Michaelis.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
