Z poezją bywa po prostu tak jak z życiem. Każdy kreuje ją na swój własny sposób, dokonując zapisu czegoś jedynego i niepowtarzalnego. Mianem takiego literackiego diariusza można nazwać Pejzaże jesieni - debiutancki tomik pióra Danieli Bednarek wydany przez Fundację sztuki na rzecz Integracji.
Autorka mieszka z Zelowie. Pracuje w Urzędzie Miejskim. Jest promotorem wielu działań na rzecz dobra człowieka. O swoim życiu pisze w Słowie do Czytelnika. Tutaj mówi wyraźnie: "Przedstawiam Ci, drogi czytelniku, parę obrazów mojego życia, tych pięknych i tych bolesnych. Są one treścią mego życia. Pielęgnuję je w sercu aż po kres mej wędrówki".
Tomik otwiera wiersz Jesień, wieńczy go zaś utwór Deszczowe tango. Barwy jesieni, jej wszystkie odcienie i tony, tworzą tutaj swoisty zwornik. Wszystkie wiersze są plastyczne i sugestywne. Przewija się w nich miłość do ojczystego krajobrazu, do domu rodzinnego, do człowieka, do Boga."Dałeś nam, Panie, cudowny świat wpleciony w pejzaż zielony"- mówi poetka - zaś miłość, która jest (...) "bezkresem, zatarciem granicy nocy i dnia, zauroczenia i spełnienia" - związana z nadzieją, pozwala ponawiać powszedni trud tworzenia. Zapisem tego jest właśnie ta poezja.

Daniela Bednarek, "Pejzaże jesieni" Fundacja sztuki na rzecz Integracji, W-wa 2002