Tegoroczna XVII edycja Międzynarodowego Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej (3-17 listopada) przypadła na czas rocznicy znaczącej dla ludzi sztuki skupionych wokół kościoła środowisk twórczych w Łodzi. W tym roku przypada jubileusz tej świątyni, którą 20 lat temu abp Władysław Ziółek przekazał twórcom i artystom, aby zgodnie z przesłaniem Jana Pawła II „Z pasją i poświęceniem poszukiwali nowych epifanii piękna, by podarować je światu”. Przez te dwadzieścia lat świątynia bardzo się zmieniła, wypiękniała, stała się miejscem, z którym związany jest Teatr Logos oraz Festiwal Kultury Chrześcijańskiej. W listopadzie 2004 r. abp Władysław Ziółek erygował tu Europejskie Centrum Kultury LOGOS, w ramach którego działa Galeria, gdzie prezentowane są prace wielu wybitnych artystów.

Festiwal rozpoczęła Msza św. zaduszkowa, którą sprawował arcybiskup senior Władysław Ziółek przy współudziale ks. inf. Andrzeja Dąbrowskiego i ks. prał. Waldemara Sondki. Modlono się za łódzkich twórców, którzy w tym roku przekroczyli próg wieczności.

Nawiązując do historii Zacheusza z Ewangelii św. Łukasza, Ksiądz Arcybiskup ukazał, jak wiele z tej historii możemy się nauczyć. W kontekście Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej można także zaryzykować stwierdzenie, iż ta opowieść zawiera pewne szczegóły, które w jakimś sensie są obrazem współczesnej kultury, do której wdarł się chaos a nawet grzech będący odbiciem widocznego rozdźwięku między kulturą a wiarą. Co wobec tych tendencji winna zrobić kultura chrześcijańska? Powinna spróbować wznieść się wyżej, by ujrzeć inny świat, pośród którego idzie Jezus. Winna szukać nowego wyrazu modlitwy, która ze swej natury jest czynnikiem najbardziej kulturotwórczym, jaki zna historia sztuki. To jest zadanie dla Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej oraz dla tych, którzy od 20 lat tworzą środowisko twórcze przy kościele artystów.

Po Mszy św. ks. inf. Andrzej Dąbrowski otworzył wystawę fotografii Krzysztofa Wojnarowskiego – „Na bezdrożach tatrzańskich” – będącą pierwszą częścią projektu „Tatry. Koncert na dwóch”. W jego drugiej części Michał Jagiełło zaprezentował wybór swoich wierszy tatrzańskich. Była to ciekawa próba nawiązania artystycznego dialogu między wierszem a obrazem, próba przekazania emocji, nastrojów i wspomnień dwóch niezależnych twórców.