Chrystus nie jest podzielony. Zapewne taka byłaby i nasza odpowiedź na postawione w tytule pytanie. Stawia je św. Paweł, który napomina Koryntian, „by byli zgodni”. Wiedząc, że wspólnota jest podzielona, wzywa ich, by „byli jednego ducha i jednej myśli” (1 Kor 1, 10). Napomnienie Apostoła pozostaje wciąż aktualne. Chociaż bowiem my, chrześcijanie, doświadczamy żywej wiary w tego samego Chrystusa, która nas łączy, to jednak wciąż jesteśmy podzieleni. Retoryczne pytanie św. Pawła ciągle powraca przy okazji modlitwy o jedność.

W tym roku stało się ono tematem Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan, który obchodzimy w dniach 18-25 stycznia. Zostało zaproponowane przez chrześcijan z Kanady, którzy żyją w kraju znanym z różnorodności języka, kultury, a nawet klimatu. Ta różnorodność znajduje odbicie także w sposobie wyrażania chrześcijańskiej wiary. I choć między chrześcijanami w Kanadzie utrzymują się podziały (w kwestii roli kobiet w Kościele i w kwestiach etycznych), wiele z nich przekracza linie oddzielające poszczególne wyznania. Życie w tej różnorodności i wierność pragnieniu Chrystusa, aby Jego uczniowie pozostawali w jedności, jest niewątpliwie wielkim zobowiązaniem.

Przypomniał o tym papież Franciszek w adhortacji „Evangelii gaudium”: „Biorąc pod uwagę ciężar antyświadectwa podziału między chrześcijanami (...) szukanie dróg jedności staje się pilne” (EG 246). Dziś wielu znawców tematyki zauważa, że Franciszek rozbudził nowe nadzieje związane z dialogiem ekumenicznym. Już podczas pierwszych dni pontyfikatu miało miejsce wydarzenie o wymiarze historycznym. Na Mszę św. inauguracyjną przybyli patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I oraz katolikos Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego Garegin II, którym Franciszek przekazał znak pokoju. Nigdy dotąd żaden patriarcha Konstantynopola, który jest honorowym zwierzchnikiem światowego prawosławia, ani żaden katolikos nie uczestniczyli w inauguracji posługi Biskupa Rzymu. Obecność licznych delegacji na czele ze zwierzchnikami różnych Kościołów i wspólnot chrześcijańskich oraz przedstawicieli innych religii dała wyraz pragnieniu braterstwa nowego Papieża. To ważne impulsy dla ekumenizmu. Franciszek idzie w ten sposób drogą wytyczoną przez swoich poprzedników. Chce utrzymać braterski dialog oparty na serdecznych i przyjaznych relacjach. Przypomina nam, że jesteśmy pielgrzymami i pielgrzymujemy razem. „W tym celu należy powierzyć serce towarzyszowi drogi bez nieufności, bez uprzedzeń i spoglądać tylko na to, czego szukamy: pokoju na obliczu jedynego Boga” (EG 244).

Ekumenicznego zaangażowania papieża Franciszka, w tym jego wymownych gestów i słów, nie można traktować jako przejawu papieskiej dyplomacji, przeciwnie, dążenie do jedności staje się, jak sam powiedział, „nieodzowną drogą ewangelizacji”. Jeśli głosimy Ewangelię i odważnie dzielimy się jej orędziem ze światem, jesteśmy na dobrej drodze. Potwierdzają to kanadyjscy autorzy materiałów na tegoroczny Tydzień Ekumeniczny: „Wszyscy jesteśmy członkami takiej czy innej grupy i nasze lokalne Kościoły wychowują nas w wierze oraz pomagają kroczyć za Chrystusem. Naszym celem jest głoszenie Dobrej Nowiny, na którą odpowiadamy w wierze i radości. Teraz musimy dzielić się tym orędziem ze światem”.

Na ekumenicznej drodze nie może zabraknąć odwagi i wierności, nie tej wymuszonej, lecz autentycznej, płynącej z przekonania, że nasze zaangażowanie jest nieodwołalne, bo taka jest wola Chrystusa, nawet jeśli nie wiemy, jaki będzie rezultat. Podzieleni chrześcijanie, z jasnym poczuciem własnej tożsamości, pełnią służbę nadziei dla świata naznaczonego konfliktami. Ten świat ma zobaczyć wyznawców Chrystusa pielgrzymujących razem, nie zaś obok siebie, do jednego celu, solidarnie i wytrwale ukazujących Chrystusa niepodzielonego z nowym przekonaniem. Jedność chrześcijan jest konieczna z tej właśnie racji. Musimy głosić Chrystusa jako „odpowiedź na najgłębsze pytania i dążenia dzisiejszych ludzi” (Benedykt XVI).

Pojawiające się czasami narzekanie na zastój w ekumenizmie i brak osiągnięć jest niewdzięcznością. Wynika ono albo z braku wiedzy, albo z braku nadziei. Potrzeba więc większej świadomości i wyobraźni, na wzór świętych papieży Jana XXIII i Jana Pawła II, oraz entuzjazmu papieża Franciszka. Mimo że na drodze do jedności znajdujemy kamienie, a nawet skały, nie możemy z niej zejść. Musimy pielgrzymować razem, bo z tej drogi nie ma odwrotu. Zaangażowanie ekumeniczne jest koniecznością płynącą z wiary, gdyż jest odpowiedzią na modlitwę Jezusa, który prosi, „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21). Tak więc dążenie do jedności podzielonych chrześcijan nie jest ani kościelną dyplomacją, ani wyrazem tolerancji, lecz kwestią wierności.