Któż nie słyszał o Dolinie Wilkowskiej, kolebce poetów, o Żeromszczyźnie – ojcowiźnie wielkiego pisarza, ale i świętokrzyskiej gwary, ludowości? Tę tradycję, wzbogaconą o szerzenie kultury ludowej oraz o ideę pomagania innym i promowania małej ojczyzny podtrzymuje zespół „Wilkowianie”. Podtrzymuje z ochotą, pasją, szczodrobliwością.

„Wikowianie my se…”

Zespół działa zaledwie od dwóch lat, ale jest zżyty i prężny, a jego członkowie pełni zapału. Tworzy go ok. 20 osób w kwiecie wieku, w tym 5 par małżeńskich (po cichu członkowie liczą na większą obecność mężczyzn, co pozwoli swobodnie kreować układy choreograficzne). Inspiratorką zespołu była Aleksandra Gawrońska, wiceprezes Stowarzyszenia „Wilków – nasz Dom”, która głęboko w to wierzy, że „w Dolinie Wilkowskiej bije serce kultury ludowej” oraz że zespół to sposób na budowanie więzi społecznych, integrację, czy bardziej po prostu – bliskość. – Dzisiaj człowiek zamyka się we własnym domu. Skrzynka na listy to jego kontakt ze światem, tabliczka „zły pies” – sposób na odgrodzenie się od tego świata. Młodzi ludzie już nie wiedzą, ile radości dawały wspólne wieczory ze śpiewem, tańcami – przekonuje liderka zespołu. I dodaje: – My z ogromnym szacunkiem podchodzimy do naszej tradycji.

Gawrońska, ale i inne utalentowane twórczynie ludowe układają piosenki dla zespołu („Wilkowianie my se...”, „Chcemy wom zaśpiewać”, „Ucieszta się ludzie...”, „W dolinie nasz Wilków”. W repertuarze mają także kolędy, z którymi uczestniczyli w tegorocznym przeglądzie kolęd i pastorałek w Jędrzejowie oraz obrzędy, np. dożynkowy). Organizują okolicznościowe festyny, typu powitanie jesieni, czy konkurs sporządzenia najlepszej zupy rybnej, na bazie wody z zalewu w Wilkowie, bo zespół za punkt honoru stawia sobie promocję ziemi wilkowskiej i jej zasobów. Specjalność gospodyń z zespołu to pierogi z kapustą i z grzybami, ale nie są to takie sobie pospolite pierogi! Gospodynie własnoręcznie kapustę kiszą, a grzybki w okolicznych lasach zbierają i suszą pod świętokrzyskim niebem. Stąd ta wyjątkowość, aromat, smak. Do tego jest jeszcze tort makowy, piernik babci Kasi, szarlotka wilkowska i karp hodowany w miejscowym zalewie. Wszystkich tych specjałów można było pokosztować podczas spotkania noworocznego z udziałem władz gminy, księży, osób starszych, chorych, samotnych. W myśl idei: wszyscy tworzymy jedną rodzinę.

Kolędowanie, życzenia i umowa ze św. Piotrem

Spotkanie noworoczne odbyło się w Wilkowie w przeddzień święta Trzech Króli, a do stołów zastawionych bogactwem potraw przygotowanych m.in. przez panie z zespołu, zasiadło blisko sto osób. Współorganizatorem wieczoru było Stowarzyszenie „Wilków – Nasz dom”, a prezes Stanisław Szlufik zadbał o to, aby każdy poczuł się naprawdę dobrze, jak w rodzinie. – Nikogo z nas nie ubyło przez cały rok, mamy taką umowę ze św. Piotrem – żartował prezes, przypominając, że uczestnikami noworocznego spotkania są przede wszystkim mieszkańcy Wilkowa, goście-sąsiedzi ze Świętej Katarzyny oraz z gminy Bodzentyn, na terenie której Wilków się znajduje. Bożego błogosławieństwa i pomyślności życzyli w Nowym Roku ks. prof. Zygmunt Nocoń i ks. Jarosław Majka – proboszcz ze Świętej Katarzyny, który szczególnie zwrócił uwagę na potrzebę doświadczenia prawdziwego domu pośród globalizacji i wielu bieżących spraw. – Niech to spotkanie i miejsce pomaga wszystkim być bliżej Boga i drugiego człowieka – życzył Proboszcz. Józef Szczepańczyk – przewodniczący Rady Powiatu, sołtys Wilkowa Bogdan Wzorek, burmistrz Bodzentyna Stanisław Marek Krak – składali życzenia, łamali się opłatkiem. – Odbyliśmy kilka takich spotkań w gminie, to jest szóste i ostatnie, ale wyjątkowe, ze względu na zapał organizatorów i na miejsce – nową świetlicę – mówi „Niedzieli” burmistrz Bodzentyna. – Bez pomocy Pana burmistrza i dyr. Danuty Skrzeczyny z Urzędu Gminy w Bodzentynie niewiele byśmy zdziałali – mówi w imieniu „Wilkowian” Aleksandra Gawrońska.

Życzenia, opłatek i obrzęd „Kolędowanie”, z ruchomą gwiazdą i Świętą Rodziną, w wykonaniu „Wilkowian” złożyły się na artystyczną część wieczoru. Było o tym, że „Bóg rodzi się w każdym człowieku”, a opłatek to „dzielony chleb miłości”, było wspólne śpiewanie kolęd i sporo „pastorałkowego” humoru.

„Wilków – nasz Dom”

Stowarzyszenie o tej nazwie stało się inicjatorem budowy nowej świetlicy, w której mogą się spotykać takie zespoły, jak „Wilkowianie”, ale i inne grupy społeczne. Niegdyś, przed laty w tym miejscu stała drewniana szkoła, więc przez ten fakt wrosło ono sentymentalnie w historię Wilkowa. Z nową świetlicą wiążą swoją działalność koła gospodyń wiejskich, zespoły śpiewacze, po trosze i pod kontrolą – młodzież. Działalność dopiero nabiera rumieńców. – To wielkie szczęście, gdy grupa ludzi tak potrafi się zorganizować, dając radość innym – uważa Anna Sobierajska. Sama jest mieszkanką Świętej Katarzyny i gdy mówi „Św. Katarzyno, bierz się do roboty, bo cię inni prześcigną” – wie, co mówi. – Panie z „Wilkowian” zorganizowały już niejedno spotkanie, np. piękny festyn w lecie, a przy tym zawsze sięgają do najgłębszych korzeni świętokrzyskich, oddając hołd naszej tradycji, przekazując tak pięknie młodszym pokoleniom prawdę o naszym dawnym życiu. To wiedza, której nigdzie nie znajdą. Jak śpiewają, to ja płaczę... – mówi Anna Sobierajska. To dobre wzruszenie, płynące z radości bycia razem, otwierające wiele perspektyw na ten nowy 2014 rok.