Ostatnie nasze rozważanie zostało zatytułowane: sens narodzenia Jezusa: Słowo i Pokarm. Jezus przyszedł na świat, by stać się dla nas pokarmem. Nie chodzi oczywiście o pokarm powszedni, ale na życie wieczne. Przyszedł jako Słowo i jako Chleb. Ta prawda prowadzi nas do odkrycia wartości każdej Mszy św. W centrum każdej Eucharystii znajduje się stół, a nawet dwa stoły. Stół zawsze kojarzy się ze spotkaniem, z jedzeniem, z karmieniem się. Msza św. to uczta, wspaniała uczta, podczas której zasiadamy do stołu, by spożywać. Spożywamy słowo Boga i Ciało Chrystusa, Syna Bożego.

Podczas każdej Mszy św. mamy możliwość skorzystania z tego, co Bóg nam podarował podczas przyjścia na świat Jego Syna. Jej struktura oddaje sens narodzenia Chrystusa. Pamiętamy, że każda Msza św. składa się, oprócz obrzędów wstępnych i zakończenia, z dwóch głównych części: liturgii Słowa i liturgii Eucharystycznej:

Najpierw zasiadamy do stołu Słowa. Słuchamy słowa Boga i wtedy rodzi się nasza wiara. Rozważamy to słowo, staramy się wprowadzić je w życie. Bóg przyjął ludzkie ciało, by stać się Słowem. Słowo rodzi naszą wiarę i nadzieję na życie wieczne.

Warto w tym miejscu wspomnieć, że wraz z rozwojem architektury kościelnej wyodrębniło się specjalne miejsce przeznaczone tylko do głoszenia słowa Bożego. Obok ołtarza budowano podwyższenie, które nazywano amboną, od greckiego czasownika „anabainen” oznaczającego „wstępować, wchodzić”. Początkowo podwyższenie ambony miało znaczenie praktyczne i służyło lepszej słyszalności mówiącego. Potem ambony, sposób ich budowania, dekorowania i skierowania nabrały znaczenia teologicznego. Zwykle w kościołach umieszczano trzy ambony. Pierwsza z nich, najwyższa i najbardziej okazała, służyła do proklamacji Ewangelii. Ambona ta skierowana była ku północy. W Piśmie Świętym północ oznacza obszar ciemności i nocy, bo żyją tam narody nieznające Boga, czyli żyją w ciemności i grzechu. Ewangelia natomiast, będąca słowem Jezusa Chrystusa, podobnie jak on sam jest światłem. Światło Ewangelii jest skierowane ku narodom żyjącym w ciemności. Tylko to światło jest w stanie rozproszyć i pokonać ciemności zła i grzechu, ciemność nieznajomości Boga i Jego Dobrej Nowiny. Druga ambona, nieco mniejsza, z której czytano fragmenty Starego Testamentu, skierowana była ku ołtarzowi. Oznaczało to, że wszystkie obietnice i zapowiedzi Starego Testamentu wypełniły się w Chrystusie, którego znakiem jest ołtarz. Trzecia ambona skierowana była w stronę ludu i służyła do prowadzenia śpiewu, komentarzy liturgicznych, przekazywania ogłoszeń, odczytywania wezwań modlitwy powszechnej. W wiekach późniejszych zredukowano liczbę ambon. Jedyną ambonę, często bardzo ozdobną i w różnych symbolicznych kształtach, umieszczano na jednym z filarów kościoła. Niekiedy również ambonę porównywano do góry, z której Chrystus głosi Dobrą Nowinę. Dziś podkreśla się ambonę jako Stół Słowa Bożego, z którego to słowo powinno być odczytywane i głoszone.

Następnie zasiadamy do stołu Eucharystycznego. Jezus jest Chlebem i na każdej Eucharystii chce nas karmić, byśmy żyli na wieki. Każda Komunia św. leczy i buduje naszą miłość. Jest wspaniałym lekarstwem. Kto kocha, jest szczęśliwy. Kto kocha, czyni dobrze, żyje na wieki.

W każdym kościele powinien być ołtarz stały, jasno i trwale wskazujący na Jezusa Chrystusa, który jest żywym kamieniem. Jest on najważniejszym elementem wyposażenia każdego kościoła.

Ojcowie Kościoła często powtarzali, że Chrystus jest ołtarzem, żertwą ofiarną i kapłanem składającym ofiarę z samego siebie. Podobnie wszyscy chrześcijanie jako cząstki Ciała Chrystusa są duchowymi ołtarzami, na których składa się Bogu świętą ofiarę. W symbolice ołtarza można wyróżnić dwa podstawowe znaczenia: jest on obrazem stołu z Ostatniej Wieczerzy oraz jest on symbolem krzyża, na którym Zbawiciel dokonał ofiary odkupienia. Dlatego ołtarz jest miejscem uwielbienia i odkupienia, na którym dokonuje się wielkie misterium naszego zbawienia. Już w starożytności ołtarz był zawsze traktowany jako miejsce wyjątkowe. Dlatego też często wręcz zabraniano dostępu do ołtarza osobom niezwiązanym bezpośrednio ze sprawowaniem kultu. Ołtarz niejednokrotnie był też widziany jako miejsce ratunku i azylu. Kto w niebezpieczeństwie czy w zagrożeniu życia dotknął się ołtarza, nie mógł być skrzywdzony. Na ołtarzu składano śluby. Do dzisiaj, gdy osoby konsekrowane składają śluby, podpisują akt ślubowania i składają go na ołtarzu jako znak konsekracji, poświęcenia. Ostatecznie chodzi o takie rozumienie ołtarza, że jest to miejsce i znak, do którego zbliżamy się po to, żeby na nim złożyć swoje życie.

Dzięki Eucharystii żyjemy życiem rodzącego się Zbawiciela, żyjemy wiarą, nadzieją miłością. Eucharystia, czyli Jezus otwiera przed nami bramy nieba, daje nam zbawienie wieczne, życie w nieprzemijającym szczęściu. Idąc w każdą niedzielę na Mszę św. za każdym razem przeżywamy i Narodzenia Pańskie, i Zmartwychwstanie Zbawiciela. Korzystajmy z tego daru i żyjmy wiarą głęboką. Uczestnicząc we Mszy św., mając świadomość tych wielkich Bożych darów, możemy powtarzać: Wierzę w Syna Bożego! Kto wierzy we mnie, choćby i umarł żyć będzie (J 11, 25).