O godz. 4.30 rano, 30 marca 2002 r. izraelskie siły wojskowe przejęły kontrolę nad kilkoma palestyńskimi stacjami telewizyjnymi na terenie miasta Ramallah na zachodnim brzegu Jordanu. Krótko po tym zaczęły transmisję filmów pornograficznych. Dlaczego? – tym pytaniem dr Michael Jones rozpoczął wykład, z którym kilka tygodni temu przyjechał do Polski. Dr Jones, zanim na nie odpowiedział, przeprowadził bardzo proste zestawienie definicji. Podkreślił, że na podstawie charakterystycznej dla Ameryki argumentacji na rzecz pornografii, można śmiało powiedzieć, że pornografia oznacza wolność (weźmy pod uwagę chociażby przekaz filmu „Skandalista Larry Flynt” – hollywoodzką apologię koneksji z przemysłem pornograficznym).

– Posługując się owym rozumowaniem amerykańskim, możemy powiedzieć, że wojska izraelskie transmitowały treści pornograficzne w palestyńskich stacjach, ponieważ chciały dać im wolność. Państwo w to wierzycie? Ja w to nie wierzę. Nikt w to nie wierzy.

Militarny letarg

Dr Jones zwrócił uwagę, że nie można tego typy zachowań wytłumaczyć na podstawie przekazu, który pochodzi z wnętrza popkultury amerykańskiej. Natomiast doskonale można go zrozumieć, śledząc posunięcia militarne już w starożytności (choćby historię Samsona, którego Filistyni zniewolili wdziękami Dalily, czyniąc go żołnierzem niezdolnym do bitwy). – 12 stycznia 2002 r., a więc trzy miesiące przed opanowaniem palestyńskich stacji telewizyjnych, w jednym z artykułów* pisano, że eksperci CIA i Izraelskiej Służby Wewnętrznej zarekomendowali, by „zalewać” konserwatywne palestyńskie społeczeństwo pornografią i narkotykami. To miało powstrzymywać młodych Palestyńczyków przed wstępowaniem do organizacji zbrojnych – podkreśla Jones. – W tym samym raporcie stwierdzono, że tylko taka metoda, skupiająca na pożądliwości, może odwrócić uwagę zbuntowanej palestyńskiej młodzieży od militarnego wroga. Dr Jones przyglądając się tej metodzie inżynierów społecznych podkreśla, że jej usystematyzowane początki sięgają czasów oświecenia. Wcześniej Europa była zjednoczona wokół chrześcijańskiej idei, służącej jako model światopoglądowy, determinujący rozwój europejskiej myśli i działań (co, oczywiście, nie było równoznaczne z bezgrzesznością). Co istotne w tym modelu: jako esencję wolności uważano racjonalne moralne zachowanie. W oświeceniu pewne siły doszły do władzy, a Europa odwróciła się od Chrystusa, wybierając chęć dominowania.

Skandalista politykiem rewolucji

W rewolucyjnej Europie pojawiały się coraz to nowe, zaawansowane formy kontroli. Jako jednego z głównych teoretyków oświeceniowej idei dominacji, Jones przywołuje markiza de Sade, przedstawianego na większości polskojęzycznych stron – co ciekawe – przede wszystkim jako perwersyjnego skandalistę. Wystarczy jednak przejrzeć strony anglojęzyczne, by dowiedzieć się, że był także politykiem rewolucyjnym, filozofem i pisarzem. „Stan człowieka moralnego jest stanem harmonii i pokoju, natomiast stan człowieka niemoralnego to stan ciągłego niepokoju” – to cytat z de Sade, który niczym nie różni się od poglądów w czasach, gdy Europa współistniała z moralnością chrześcijańską. Niczym. Gdyby nie kontekst. Różnica polega na tym, że chrześcijańska Europa była zainteresowana harmonią, owym wewnętrznym pokojem, natomiast markiz de Sade był zainteresowany promocją przeciwieństwa, stałego niepokoju.

– Markiz rozumiał doskonale, że aby doprowadzić do rewolucji, trzeba najpierw zniszczyć moralność ludu – podkreśla prelegent. – W 1795 r., gdy rewolucja francuska doprowadziła do takiego chaosu i destrukcji, że spowodowała reakcję katolickich wandejczyków, markiz pisze swój traktat: „Filozofia w buduarze” jako reakcję na zagrożenie płynące ze strony wandejczyków.

Chaos może wiele

Wystarczy poczytać dzieła de Sade, by dowiedzieć się, że ten inteligentny i niebezpieczny intelektualnie skandalista, był w pełni przekonany, że w konsekwencji folgowania pożądliwości człowiek staje się coraz bardziej niegodziwy w różnych aspektach życia. To zaś prowadziło – na poziomie społecznym – do umocnienia chaosu rewolucji francuskiej. Dlatego właśnie markiz zachęcał, by kobiety na nowo zaczęły się rozbierać w teatrach. Jedynym problemem dlań były niedociągnięcia technologiczne: niewielka widownia w teatrach powodowała, że zbyt mało mężczyzn mogło się tymi roznegliżowanymi damami pobudzić, natomiast w dużej sali mężczyźni siedzący zbyt daleko nie widzieliby dokładnie owych nagich pań na scenie. – Te problemy przestały istnieć dzięki telewizji, a szczególnie dzięki internetowi – podkreśla Jones. – Teraz można transmitować przedstawienia nagich pań do niemal każdego domu. I dodaje: tzw. wyzwolenie seksualne miało zawsze za cel formę kontroli.

* * *

Dr Michael Jones to katolicki pisarz, apologeta. W przeszłości – wykładowca Kolegium Najświętszej Marii Panny w Notre Dame, w stanie Indiana. Obecnie – redaktor naczelny „Culture Wars”. Autor piętnastu książek, w tym bestsellera na temat rewolucji seksualnej „Libido Dominandi. Seks jako narzędzie kontroli społecznej”

* Agencja Informacyjna Islamskiego Stowarzyszenia na Rzecz Palestyny

Nagrania z wykładów Michala Jonesa w Polsce można obejrzeć na stronie www.miastowroclaw.pl