Święty Józef z Nazaretu, ustanowiony w Bożym planie zbawienia głową rodziny naszego Pana Jezusa Chrystusa i sprawujący nad Nim ojcowską opiekę, wypełnił doskonale otrzymaną łaskę i powierzone mu zadanie. Związany mocno z początkiem tajemnicy ludzkiego zabawienia jest też przykładem niezwykłej pokory, która w wierze chrześcijańskiej służy do osiągnięcia wzniosłych celów, oraz obrazem zwyczajnych, ludzkich, prostych cnót, koniecznych, aby być dobrymi i prawdziwymi świadkami Chrystusa. Dzięki nim ów sprawiedliwy mąż, troszcząc się z miłością o Bożą Rodzicielkę i poświęcając się z radością wychowaniu Jezusa Chrystusa, stał się opiekunem najcenniejszych skarbów Boga Ojca, a ciesząc się na przestrzeni wieków nieustannym kultem ludu Bożego, wspomagał mistyczne ciało Jezusa, czyli Kościół.

Wierni Kościoła katolickiego mieli zatem do św. Józefa nieprzerwane nabożeństwo, oddając w uroczystych ceremoniach cześć najczystszemu Oblubieńcowi Bożej Rodzicielki i Patronowi w niebie Kościoła powszechnego. Dlatego też bł. Jan XXIII w czasie II Soboru Watykańskiego nakazał włączyć jego imię do pradawnego Kanonu Rzymskiego. Papież Benedykt XVI z kolei, zważając na prawdę o świętych obcowaniu i na obecność świętych w naszym ziemskim pielgrzymowaniu, aby doprowadzić nas do Chrystusa i z Nim zjednoczyć, przyjął łaskawie i zaaprobował kolejną pobożną prośbę, wyrażaną w różnych częściach świata, którą niedawno potwierdził także papież Franciszek, włączając imię św. Józefa Oblubieńca NMP do modlitw eucharystycznych zaraz po imieniu jego Oblubienicy.

Ojciec Święty Jan Paweł II we wprowadzeniu do ogłoszonej w 1989 r. adhortacji apostolskiej „Redemptoris Custos” – o św. Józefie i jego posłannictwie w życiu Chrystusa i Kościoła – napisał: „W setną rocznicę ogłoszenia encykliki «Quamquam pluries» papieża Leona XIII i w duchu wielowiekowego kultu św. Józefa pragnę poddać wam pod rozwagę, drodzy Bracia i Siostry, kilka refleksji o człowieku, któremu Bóg powierzył straż nad swymi najcenniejszymi skarbami. Z radością spełniam ten pasterski obowiązek, pragnąc, aby wszyscy żywili coraz większe nabożeństwo do Patrona Kościoła powszechnego i miłość do Odkupiciela, któremu on tak przykładnie służył.

Dzięki temu cały lud chrześcijański nie tylko jeszcze gorliwiej będzie się uciekał do św. Józefa i ufnie wzywał jego opieki, ale także będzie miał zawsze przed oczyma jego pokorną, dojrzałą służbę i udział w ekonomii zbawienia”. Z kolei osiem lat później, podczas homilii wygłoszonej 4 czerwca 1997 r. w Kaliszu, Ojciec Święty zwrócił się do nas z apelem: „Wsparci przykładem i opieką św. Józefa dawajcie zawsze świadectwo poświęcenia i wielkoduszności. Chrońcie i otaczajcie opieką życie każdego waszego dziecka, każdej osoby, zwłaszcza chorych, słabych i niepełnosprawnych. Dawajcie świadectwo miłosci, życia i dzielcie się hojnie tym świadectwem”.

Historia Bractwa św. Józefa związana jest ze słynny opactwem cysterskim w Krzeszowie, które ufundował w 1242 r. książę świdnicko-jaworski Bolko I Świdnicki. Krzeszowskie bractwo zostało powołane do życia 19 marca 1669 r., otrzymując specjalne zatwierdzenie przez papieża Klemensa IX. Już w 1725 r. liczyło ono aż 100 000 osób. Głównym celem krzeszowskiego Bractwa św. Józefa było szerzenie czci Boga Wszechmogącego oraz wysławianie świętych imion Jezusa, Maryi i Józefa, troska o szerzenie katolickiej wiary, upraszanie Bożego błogosławieństwa oraz pokoju dla Ojczyzny. Jedną ze szczególnych łask, o które zabiegali członkowie bractwa za wstawiennictwem św. patriarchy Józefa, była łaska dobrej i szczęśliwej śmierci. Kościół św. Józefa w Świdnicy jest szczególnie związany z krzeszowskim opactwem, gdzie kult świętego Patriarchy na naszych ziemiach został zapoczątkowany.

Dziś w nawiązaniu do tradycji podstawowymi celami Bractwa św. Józefa są: rozwijanie czci św. Józefa i naśladowanie go przez dążenie do rozwoju życia wewnętrznego i do wypełniania woli Bożej w każdej sytuacji życia; obrona godności człowieka i stawanie w obronie życia ludzkiego od chwili jego poczęcia aż do naturalnej śmierci; niesienie pomocy rodzinom znajdującym się w trudnych warunkach materialnych i moralnych; wspieranie Kościoła w wychowaniu dzieci i młodzieży, opierając się na zasadach moralności chrześcijańskiej; przyczynianie się do znajomości katolickiej nauki społecznej; troszczenie się o sanktuarium św. Józefa w Krzeszowie (główna siedziba bractwa). Członkowie bractwa noszą specjalne aksamitne stroje, tj. togę i biret, oraz medal z wizerunkiem św. Józefa. Członkiem bractwa może zostać każdy katolik cieszący się dobrą opinią, żyjący według zasad wiary katolickiej. Każdy nowo przyjęty członek bractwa zostaje wpisany do Księgi Bractwa przechowywanej w Krzeszowie.

19 marca 2011 r. bp Ignacy Dec powołał do istnienia Bractwo św. Józefa Diecezji Świdnickiej. Uroczysta Msza św. z obrzędem przyjęcia do bractwa została odprawiona w świdnickim kościele pw. św. Józefa. W uroczystej Mszy św. wzięli wówczas udział licznie zgromadzeni wierni i kapłani. Do bractwa zostało włączonych zaś 60 członków.

– Ogromnie cieszę się, że w diecezji świdnickiej działa Bractwo św. Józefa – mówi Biskup Świdnicki. – Wyrażam nadzieję, że będzie ono szerzyło kult świętego Patrona przez udział w liturgii i ewangeliczny styl życia.

Działające w diecezji świnickiej bractwo posiada swoje cele statutowe, które sprowadzić można zasadniczo do następujących zadań: szerzenie kultu św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, prowadzenie działalności charytatywnej, występowanie w strojach bractwa podczas uroczystych nabożeństw.

Moderatorem diecezjalnym bractwa jest ks. dr Zbigniew Chromy, zaś opiekunem w świdnickiej parafii pw. Józefa Oblubieńca proboszcz o. Samuel Pacholski OSPPE. W parafii bractwo uczestniczy każdego dziewiętnastego dnia miesiąca w uroczystej Nowennie do św. Józefa. Bractwo działa obecnie również w innych parafiach naszej diecezji – m.in. w Nowej Rudzie-Słupcu, Strzegomiu, Świebodzicach i Jaworzynie Śląskiej.

Bracia oprócz pełnienia służby modlitewnej pomagają także w pracach przy parafii (m.in. podczas budowy grobu Bożego czy szopki bożonarodzeniowej), opiekują się Krzyżem Milenijnym, służą przy ołtarzu w trakcie Eucharystii, czytają Słowo Boże, wzbogacają swoją obecnością każdą procesję i ważne wydarzenia w Kościele, uroczystości w parafii. Zawsze są blisko i można polegać na ich obecności, a wszystkie wydarzenia, w których uczestniczą, pięknie opisują i ilustrują w swojej kronice, która ma już dwie części i ciągle zapełniają się jej kolejne karty. Poza tym w ciągu roku biorą udział w wielu zjazdach, skupieniach modlitewnych, rekolekcjach i czuwaniach.