Wielki Post staram się rozpocząć od sakramentu pojednania, wtedy zastanawiam się, co mnie od Pana Boga oddziela, nad czym chcę pracować, co jest polem walki w moim życiu i na tej podstawie buduję swoje postanowienia – opowiada Małgorzata Aszkiełowicz. – W tym roku położyłam akcent na sferę języka, odmawiam sobie słodyczy po to, by większa słodycz płynęła z moich ust. Językiem często ranimy innych ludzi, wiem, że ta sfera wymaga ode mnie zmian i staram się je wprowadzać.

– Trzy filary Wielkiego Postu – modlitwa, post i jałmużna – wypływają z siebie i uzupełniają się. Wszystkie traktuję serio. Z modlitwy czerpię natchnienia, by podejmować post w różnych intencjach, wtedy też Pan Bóg wzrusza glebę mojego serca, abym była bardziej hojna dla innych i jałmużna staje się naturalnym działaniem.

Łap okazje!

Zorganizowanie czasu na modlitwę przy czwórce dzieci wydaje się nie lada wyzwaniem. Małgorzata nie ma z tym jednak większego problemu. – Najlepiej modlić się, gdy dzieci śpią, a więc bardzo wcześnie rano lub późnym wieczorem – dodaje. Ale moje dzieci są nauczone, że mama modli się też w ciągu dnia i potrafią to uszanować. Czasami proszę je, żeby czymś się zajęły, zamykam się na pół godziny w pokoju i rozmawiam z Panem Bogiem. Ale ten czas nie musi być wcale specjalnie zorganizowany – jeśli ktoś ma żywą wiarę, żywą relację z Jezusem, to tak jak zakochani, powinien wykorzystywać każdą okazję, by się z Nim spotkać i porozmawiać.

W ramionach Ojca

– Wielki Post to trudny czas intensywnego nawracania, naprawiania relacji, przyglądania się sobie. To też doświadczenie swojej grzeszności, którą trzeba przyjąć, zaakceptować i oddać Jezusowi. Odkrywanie swojej słabości powinno nas pchać jeszcze bardziej w ramiona Ojca, bo wtedy uświadamiamy sobie, że sami nie przejdziemy przez drogę świętości, że potrzebujemy Jego pomocy. Nie możemy skoncentrować się na sobie, tylko na Panu Bogu. I nie możemy się sobą załamywać – bo Pan Bóg się nami nigdy nie załamuje.