W wielu miejscach naszej diecezji czas Wielkiego Postu to także próba przełożenia Męki Pańskiej na język teatru. Pasyjne misteria wystawiano m.in. w oświęcimskiej parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, w Strumieniu, Rajczy. Jeszcze w Niedzielę Palmową zobaczyć można „Ecce Homo” w Gminnym Ośrodku Kultury w Rajczy, „Pasję wg św. Mateusza” na dziedzińcu między zamkami w Żywcu, w wykonaniu Teatru K, a we wtorek 15 kwietnia „Mękę Pańską” wystawi młodzież z oświęcimskiej parafii św. Maksymiliana.

Jak podkreśla ks. Marek Dąbek SDS, kustosz sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Oświęcimiu, organizator pasyjnego misterium, w jego parafii wystawione było trzykrotnie Misterium Męki Pańskiej (30 marca, 6 kwietnia, 12 kwietnia), stanowiące wieloletnią tradycję sceny salezjańskiej, o której przed laty pisano: „cieszy się ona tak wielkim powodzeniem nie tylko dzięki pięknej kompozycji artystycznej i starannemu opracowaniu scenicznemu, ale przede wszystkim dlatego, że przemawia głębią religijnej prawdy i sięga do najgłębszych tajników dusz polskich”. Misterium Męki Pańskiej, w pięciu odsłonach, wystawiają byli wychowankowie salezjańscy przy udziale orkiestry.

Według aktorów Teatru K z Żywca, ich przedstawienie to spektakl wokół Słowa Bożego. Nie padnie żadne słowo poza słowem Ewangelii św. Mateusza, która będzie w tym roku czytana w czasie Liturgii Niedzieli Męki Pańskiej. - Nasze działanie teatralne będzie tłem, artystyczną obudową dla tego Słowa, a także naszą próbą odczytania i przeżycia go. Każdy aktor przygotowuje się do roli przez wejście w całą długą historię swojego bohatera i przeżycie wraz z nim swojego spotkania z Nazarejczykiem, Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym. Do tego spotkania zaprosimy także każdego, kto zdecyduje się przyjść i przeżyć wraz z nami Misterium Męki Pańskiej - mówią członkowie zespołu Teatru K.

Przed nami Wielki Tydzień. W tym czasie najważniejszą sceną winno być ludzkie serce. To co wydarzyło się przed wiekami w jerozolimskim wieczerniku, Ogrodzie Oliwnym i na Golgocie, poprzez tajemnicę liturgii Kościoła uobecnia się ponownie w naszych sercach. Ale to już nie jest teatr. To rzeczywistość.