Bracia i Siostry w Chrystusie, Jedynym Odkupicielu człowieka!

Po wielu miesiącach oczekiwania i duchowego przygotowania, radujemy się i dziękujemy Bogu za dar wyniesienia dzisiaj do chwały ołtarzy, wraz ze świętym papieżem Janem XXIII, Syna Polskiego Narodu i Kościoła – św. Jana Pawła II. O życiu Karola Wojtyły, a od 16 października 1978 r. Ojca Świętego Jana Pawła II, chciałoby się tak wiele powiedzieć. Będziemy próbowali to czynić przez najbliższe dni, miesiące i lata, ponieważ nie mamy wątpliwości, że Pan Bóg w swojej łaskawości wypowiedział się w św. Janie Pawle II i przez Niego dla naszego zbawienia.

1. Dla nas i całego świata

Jan Paweł II odszedł do Domu Ojca w pierwszą sobotę miesiąca, ale zarazem w Wigilię Święta Bożego Miłosierdzia. To znak dla nas i całego świata, jak również to, że ogłoszenie świętym bł. Jana Pawła II ma miejsce dzisiaj, czyli w Niedzielę Bożego Miłosierdzia. Również w II Niedzielę Wielkanocną Jubileuszowego Roku 2000 Jan Paweł II wyniósł na ołtarze św. Siostrę Faustynę. Spełnił wtedy pragnienie Jezusa Miłosiernego i ustanowił Niedzielę Miłosierdzia Bożego. W Dzienniczku Duchowym św. Siostry Faustyny czytamy następujące słowa Pana Jezusa: „Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski” (Dz. 699).

Chcemy więc właściwie odczytać dar dzisiejszej kanonizacji i przede wszystkim zbliżyć się do źródła miłosierdzia Bożego, aby z niego zaczerpnąć obficie przez akty ufności i wiary.

2. Błogosławieni, którzy uwierzyli

Orędzie Miłosierdzia Bożego, tak niezwykle przypomniane przez Pana Boga współczesnemu światu, nie jest jednak – jak uczył św. Jan Paweł II – orędziem nowym. To orędzie Krzyża, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. To orędzie Zesłania Ducha Świętego. To orędzie Ewangelii. „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3, 16).

O niepojętej i przebaczającej miłości Boga przypomina nam dzisiejsza Ewangelia. Chrystus zmartwychwstały przynosi do Wieczernika wspaniałe orędzie Bożego Miłosierdzia i powierza apostołom posługę jego szafarzy: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. (...) Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20, 21-23). Przed wypowiedzeniem tych słów Jezus pokazuje ręce i bok, czyli rany zadane Mu podczas męki, zwłaszcza zranione Serce – źródło, z którego wypływa obfity strumień miłosierdzia, rozlewający się na ludzkość. Przy tym Jezus wypowiada szczególne błogosławieństwo – błogosławieństwo wiary: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Tym samym zmartwychwstały Chrystus wskazuje na postawę wiary jako właściwą dla przyjęcia orędzia miłosierdzia Bożego, w konsekwencji daru zbawienia wiecznego.

Postawa wiary towarzyszyła św. Janowi Pawłowi II przez całe jego życie, a szczególnie w dniu wyboru na Stolicę Piotrową. Sam Święty wspomina: – Głosem Kolegium Kardynałów, zmartwychwstały Chrystus rzekł do mnie, jak ongiś do Piotra nad Jeziorem Genezaret: „Paś owce moje”. A w duszy brzmiało echo pytania, które ongiś usłyszał Piotr: „Czy mnie miłujesz? Czy mnie miłujesz bardziej...?”. Jak po ludzku można było nie odczuwać lęku? Jak mogła nie zaciążyć odpowiedzialność tak wielka? Trzeba było z całą mocą odwołać się do miłosierdzia, aby na pytanie: „Czy przyjmujesz?” z ufnością odpowiedzieć: „W posłuszeństwie wiary wobec Chrystusa mojego Pana, zawierzając Matce Chrystusa i Kościoła, świadom wielkich trudności, przyjmuję”.

Czy takie osobiste zawierzenie Bogu, byłoby możliwe bez mocnej, wielkodusznej i apostolskiej wiary?

3. Cały Twój Maryjo

Nie ulega wątpliwości, że św. Jan Paweł II był człowiekiem zawierzenia i całkowicie należał do Matki Bożej, naśladując Jej przykład wiary i świętości. To zawierzenie wpisuje się w historię i dziedzictwo Narodu oraz Kościoła w Polsce. Sam Jan Paweł II, na progu swojego pontyfikatu 23 października 1978 r., mówił, zwracając się Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża – Polaka, który dziś pełen bojaźni Bożej, ale i pełen ufności rozpoczyna nowy pontyfikat, gdyby nie było Twojej wiary, niecofającej się przed więzieniem i cierpieniem, Twojej heroicznej nadziei, Twego zawierzenia bez reszty Matce Kościoła, gdyby nie było Jasnej Góry i tego całego okresu dziejów Kościoła w Ojczyźnie naszej, które związane są z Twoim biskupim i prymasowskim posługiwaniem”.

Nie dziwi więc fakt, że Jan Paweł II akt oddania siebie i posługi Piotrowej Matce Bożej, i zawierzenia Jej z bezgraniczną ufnością dokonał właśnie „tutaj, na Jasnej Górze”, w dniu 4 czerwca 1979 r. To do Matki Boskiej Częstochowskiej po wielokroć przybywał, aby nie tylko odnawiać swoje zawierzenie, ale i dziękować za matczyną opiekę. To tu przybył, aby podziękować Maryi za ocalenie życia w dniu 13 maja 1981 r. i ofiarować – dziś dla nas najcenniejszą relikwię – przestrzelony i naznaczony krwią papieski pas, który przypomina nam o niezbadanych wyrokach Bożej Opatrzności.

4. Nasza wdzięczność i zobowiązania

Dlatego jako Kościół częstochowski w patronalne święto naszej archidiecezji 3 maja br., tj. w Uroczystość NMP Królowej Polski, chcemy przybyć właśnie tutaj, na Jasną Górę, aby wraz z całym Kościołem w Polsce uczestniczyć w narodowym dziękczynieniu za osobę i dar kanonizacji św. Jana Pawła II. Wyrazem naszego dziękczynienia, a zarazem przygotowania do kanonizacji, są nasze parafialne Księgi Zawierzenia, które przedstawiciele naszych parafii w tym dniu złożą na Jasnej Górze. Serdecznie zapraszam wszystkich księży, osoby życia konsekrowanego i wszystkich wiernych naszej archidiecezji do udział w uroczystościach na Jasnej Górze w dniu 3 maja o godz. 11.

Gorąco zachęcam także do udziału w kolejnych spotkaniach o charakterze dziękczynnym, których w najbliższym czasie nie zabraknie w naszych parafiach, dekanatach, regionach duszpasterskich czy całej archidiecezji. Mieszkańców Częstochowy zapraszam do Bazyliki Archikatedralnej w dniu 18 maja o godz. 12 na Mszę św. dziękczynną za dar świętego Jana Pawła II – Pielgrzyma Jasnogórskiego i Honorowego Obywatela „dobrego” miasta Częstochowy. Równie serdecznie zapraszam wszystkich archidiecezjan, a szczególnie wiernych regionu wieluńskiego wraz z duchowieństwem do udziału w uroczystościach na Kalwarii Praszkowskiej w dniu 10 sierpnia br. o godz. 11.

Sam Jan Paweł II powtarzał już jako papież, wskazując na obraz Matki Bożej Kalwaryjskiej: „Ona wychowywała moje serce od najmłodszych lat”. Poświęcając zaś kopię obrazu Matki Bożej Kalwaryjskiej dla Praszki, prosił: „Módlcie się za mnie także w Praszce”. Dlatego chcemy w tym miejscu szczególnie dziękować za życie i pontyfikat św. Jana Pawła II, nadając obrazowi Matki Bożej Kalwaryjskiej – dla upamiętnienia Roku Zawierzenia w naszej Archidiecezji – tytuł: Kalwaryjska Matka Zawierzenia.

5. Zawierzenie świata Miłosierdziu Bożemu

Podążając drogami zawierzenia za św. Janem Pawłem II, dziś dobrze wiemy, że zawierzenie Maryi jest zawierzeniem samemu Bogu. I tego zawierzenia uczy nas dziś Jan Paweł II, który w trakcie drugiej wojny światowej, jako pracownik Solvayu, codziennie w drewnianych butach przemierzał drogę, która prowadziła z Borku Fałęckiego na Dębniki. Wtedy nawiedzał kaplicę Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Kto przypuszczał, jak mówił św. Jan Paweł II o sobie, że człowiek w drewniakach, będzie kiedyś w tym miejscu, w Łagiewnikach krakowskich, konsekrował bazylikę Miłosierdzia Bożego i w niej zawierzy świat Bożemu Miłosierdziu?

Dlatego teraz wraz ze św. Janem Pawłem II – na kolanach – zawierzmy siebie i cały świat miłosierdziu Bożemu:

Boże, Ojcze miłosierny,
który objawiłeś swoją miłość w Twoim Synu Jezusie Chrystusie,
i wylałeś ją na nas w Duchu Świętym, Pocieszycielu,
Tobie zawierzamy dziś losy świata i każdego człowieka.
Pochyl się nad nami grzesznymi,
ulecz naszą słabość,
przezwycięż wszelkie zło,
pozwól wszystkim mieszkańcom ziemi doświadczyć Twojego miłosierdzia,
aby w Tobie, Trójjedyny Boże,
zawsze odnajdywali źródło nadziei.
Ojcze przedwieczny,
dla bolesnej męki i zmartwychwstania Twojego Syna,
miej miłosierdzie dla nas i całego świata! Amen.

Z serca udzielam pasterskiego błogosławieństwa:

W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen!

+ Wacław Depo, Arcybiskup Metropolita Częstochowski