Po raz drugi 16 kwietnia w Perlejewie, w miejscowej remizie strażackiej, została przedstawiona inscenizacja misterium Męki Pańskiej, która wprowadziła zebranych w głębsze przeżywanie Tridum Paschalnego. W rolę aktorów wcieliła się miejscowa ludność, głównie członkowie Akcji Katolickiej oraz chóru parafialnego, a także wójt gminy Perlejewo Krzysztof Radziszewski, odgrywając rolę króla Heroda, który notabene w ogólnopolskim plebiscycie zajął drugie miejsce na najlepszego wójta w Polsce. Reżyserem była Bożena Bujno, pedagog z miejscowej placówki oświatowej. Misterium przyciągnęło wielu widzów, którzy z trudem pomieścili się w dużej estradowej sali miejscowej remizy. Wśród gości był wicemarszałek województwa podlaskiego Mieczysław Kazimierz Baszko, który na koniec zabrał głos, podkreślając, że codziennie powinniśmy starać się dostrzegać dobro w każdym człowieku. Ponadto przybyli liczni kapłani z diecezji drohiczyńskiej: ks. Henryk Nowak, ks. Jarosław Rzymski, ks. Zdzisław Jancewicz, ks. Zenon Czumaj, ks. Antoni Kunicki, ks. Romauld Kosk, ks. Wiesław Niemyjski, ks. Roman Szmurło, ks. Marcin Karpiesiuk, ks. Arkadiusz Siergiejuk, obecny był także gospodarz, inicjator i miejscowy proboszcz – ks. Roman Kowerdziej.

Wieczorna uczta o charakterze duchowo-kulturalnym rozpoczęła się od zaprezentowania pieśni pasyjnych przez miejscowego organistę i członków chóru. Po tym muzycznym wprowadzeniu zostało zaprezentowane misterium Męki Pańskiej. Należy w tym miejscu przyznać, że zostało ono wykonane na wysokim poziomie, począwszy od odgrywania poszczególnych ról, a skończywszy na dbałości o szczegóły kostiumów, które zostały misternie przygotowane (niektóre z nich zostały przywiezione przez ks. Romana Kowerdzieja z Ziemi Świętej). Dodatkowym atutem, który pozwolił lepiej przeżyć misterium paschalne, było dodanie tła muzycznego, zaczerpniętego z filmu „Pasja” Mela Gibsona.

Patrząc szerzej na tę inicjatywę, warto podkreślić, że poprzez kulturalną aktywność osoby zaangażowane w przygotowanie i wystawienie tego misterium z jednej strony budowały osobowe relacje w swojej społeczności, zacieśniały więzi, a z drugiej – chcąc jak najlepiej odegrać poszczególne role – same musiały wejść w głębokie treści religijne, które na pewno pozostawiły w nich ślad. Taka inicjatywa miejscowego proboszcza wpisuje się w nieprzerwany ciąg docenienia roli kultury w pastoralnej pedagogice tradycji Kościoła, gdzie poprzez twórczą aktywność człowiek, wzorując się na Bogu Stworzycielu, rozwija siebie, a jednocześnie obdarza pięknem najbliższe otoczenie (por. Jan Paweł II, „List do artystów”, 1).