Świętowanie rozpoczęło się 17 maja rodzinnym, ekumenicznym wieczorem modlitwy i pieśni chrześcijańskiej w ewangelickim kościele Jezusowym w Cieszynie. Tamtejszy proboszcz pastor Janusz Sikora opowiedział o działaniu Ducha Świętego w jego życiu. A w niedzielne południe uczestnicy zebrali się w kościele św. Marii Magdaleny na Mszy św., której przewodniczył ks. prał. Henryk Satława w koncelebrze z proboszczem katedry św. Mikołaja ks. prał. Zbigniewem Powadą i o. Symplicjuszem Sobczykiem – opiekunem wspólnoty „Nikodem” – Mężczyźni w Modlitwie, którzy zorganizowali marsz. Homilię wygłosił ks. Rafał Jakubiec, nawiązując do ewangelizacji. Po Mszy św. uczestnicy zebrali się na Rynku, otrzymali odblaskowe opaski na ramiona i kolorowe balony.

Zgromadzonych powitali członkowie „Nikodema” i dziekan cieszyński ks. prał. Stefan Sputek. Odczytał list biskupa Romana Pindla, w którym hierarcha nawiązał do słów Papieża o rodzinie wiernej życiu. – W dniu, w którym przypada 94. rocznica urodzin św. Jana Pawła II, warto pomyśleć o tym, co by się stało, gdyby te 7 czy 8 miesięcy przed tą datą jego rodzice podjęli decyzję, że Lolek nie jest im potrzebny, żeby się nie urodził… Nie mielibyśmy jednego z największych Polaków. Jakby wyglądał świat dzisiejszy, gdyby rodzice nie przyjęli wtedy tego największego daru? Nie byłoby św. Jana Pawła II. Pomyślmy również o tym, co by było, gdyby kilka miesięcy przed naszym urodzeniem rodzice podjęli inną decyzję i nie przyjęli daru życia? Nie byłoby nas – mówił ks. prał. Stefan Sputek i dziękował swoim rodzicom, że przyjęli dar życia.

Lek. med. Anna Byrczek, pracująca w domowym Hospicjum św. Kamila w Bielsku-Białej, mówiła o godności człowieka aż do momentu śmierci; podkreśliła, że większość nieuleczalnie chorych chce przebywać w domu. Trzeba im zapewnić opiekę, ale oni chcą być traktowani podmiotowo, mieć wolność decyzji. I na tym polega opieka hospicyjna. Największym bólem jest cierpieć i umierać bez sensu. Naszym zadaniem jest znalezienie tego sensu i świadczenie o tym przy łóżku chorego – mówiła lekarka.

Świeccy różnych wyznań i duchowni odtańczyli na Rynku poloneza prowadzonego przez Marcjana Gepferta do muzyki z „Pana Tadeusza”. Po czym ul. Głęboką wyruszyli w trasę, trzymając transparent z napisem „Rodzina chroni – chrońmy rodzinę!”. Na Wzgórzu Zamkowym o. Symplicjusz Sobczyk wygłosił świadectwo: – Życie zaczyna się od momentu, kiedy Bóg powiedział: niech powstanie człowiek. Poczęcie to jest moment stworzenia człowieka. Zapominając, że życie zaczyna się od poczęcia, zaczynamy powielać stereotyp, że życie zaczyna się od urodzin. Więc między poczęciem a urodzinami co to jest? Nie dziwmy się, że dla wielu to nie jest człowiek, ale zbitek komórek. Powołanie do istnienia jest dużo ważniejsze od urodzin, bo w momencie poczęcia Bóg mnie powołał do życia. Obchodzimy urodziny i różne uroczystości jubileuszowe, a ja z tej racji chciałem was zachęcić do obchodzenia poczęcin. Możemy 9 miesięcy przed urodzinami obchodzić ważną uroczystość – swoje poczęciny – zachęcił o. Symplicjusz. W rozmowie z dziennikarzami o. Symplicjusz wspomniał, że poczęciny, to jest dla niego taka osobista sprawa. – Lekarz prowadzący moją mamę, kiedy była w ciąży, kazał mnie zabić, bo powiedział mamie, że urodzi dziecko chore, niepełnosprawne i sama może nie przeżyć. Mama wtedy powiedziała, że zostawia to woli Bożej i nie zrobi czegoś takiego. Dlatego żyję. Byłem wyczekiwany i mama nie widziała innej możliwości – wyznał.

Rodzinne spotkanie zakończyło się piknikiem u Sióstr Boromeuszek i koncertem uwielbieniowym wspólnoty „Zacheusz” z Zaolzia.