Podczas Mszy św. w uznanym przez Kościół objawieniu, danym boliwijskiej mistyczce Catalinie Rivas, Jezus mówił: „Ostatnia Wieczerza była momentem największej intymności z Moimi bliskimi. W czasie tej godziny miłości ustanowiłem to, co mogło być uważane za akt szaleństwa w oczach ludzi, uczynienie siebie więźniem Miłości. Ustanowiłem Eucharystię. Chciałem pozostać z wami do końca wieków, ponieważ Moja miłość nie mogła znieść, żebyście pozostali sierotami, wy, których ukochałem bardziej niż własne życie”. Catalina ukończyła jedynie szkołę podstawową. Gdy więc zaczęła spisywać teksty o męce Jezusa, Eucharystii i Niebie, wzbudziła wielkie zdumienie. Przyznała, że słyszy głos Chrystusa i spisuje jedynie to, co od Niego słyszy. W jednym z najsłynniejszych objawień, wydawanych w wielu językach, mistyczka relacjonuje rozmowę z Jezusem i Matką Bożą, która miała miejsce w czasie Mszy św. To niezwykła lekcja na temat Eucharystii – jej głębi, istoty, ale też znaczenia kolejnych etapów w Liturgii. Żadne słowo, żaden gest, żaden symbol nie są w czasie Liturgii eucharystycznej zbędne i puste. W każdej z modlitw kapłana i ludzi biorą udział całe zastępy świętych. Aniołowie Stróżowie obecnych w kościele niosą w procesji z darami naręcza ich dobrych uczynków i pragnień. Maryja na kolanach adoruje Ciało Chrystusa podczas konsekracji z takim samym bólem i miłością, jak podczas ukrzyżowania na Golgocie. Wszystko to staje się i odbywa, gdy nasze ludzkie oczy widzą tylko ołtarz, kielich i ręce kapłana.

Minęły wieki od ustanowienia Eucharystii, a nam wciąż brakuje wiary w niepojętą tajemnicę obecności w niej samego Boga. Chrystus wiedział, że tak będzie, bo „gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł” (Mt 13, 25).

W czasie każdej Mszy św. trzeba być czujnym, nie spać. Nie pozwólmy, aby bujny chwast naszego niedowiarstwa zasłonił okruch Świętego Chleba.