Na samym tylko profilu Tygodnika Niedziela na Facebooku w ciągu pierwszej doby przeczytało go ponad… 31 tys. osób!, a komentarze internautów rozgrzewały – i wciąż rozgrzewają - emocje do granic możliwości. Jedni fakt obecności oficjalnej reprezentacji satanistów na paradzie równości traktują poważnie, jako zagrożenie duchowe („Szatan to nie żarty”; „Przyznasz, że sataniści, nawet żartobliwie, to promowanie zła”; „To źle wróży”; „Niestety, pogubione owieczki pędzące wprost w ręce szatana” itd.), drudzy zaś – tych jest niestety więcej – piszą w stylu prześmiewczym i drwiącym. Przytoczę kilka wpisów: „Widziałem tych satanistów. Tacy sataniści jak koziej d…. trąbki”; „Co ten szatan właściwie zrobił ludziom złego? Co w zasadzie przeskrobał? To Bóg zatopił ludzi w czasie potopu”; „Skoro szatan na świeczniku, jesteś nikim mój ludziku”; „Dziękuję za ten pro tip w imieniu wszystkich satanistów, pozdrawiam serdecznie i niech Lucyfer błogosławi”; „Każdy o innych poglądach to satanista albo szatan…”. Nie zabrakło hejtu i trollingu, także w prywatnych wiadomościach do mnie, wyzwisk, szyderstw, zarzutów że propaguję zabobony, że diabła nie ma albo że ja jestem diabłem….

Tak, podtrzymuję tezę, że propagowanie satanistycznych haseł i przywoływanie złego ducha łatwo może doprowadzić do duchowego zniewolenia albo nawet opętania. Granica jest tu bardzo cienka i nie wiadomo kiedy może się okazać, że człowiekowi potrzebne są egzorcyzmy, niekiedy wieloletnie. Że tak jest – można się przekonać choćby oglądając film pt. „Rytuał”, który wszedł właśnie na ekrany kin w całej Polsce. Jest on oparty na prawdziwej historii egzorcyzmów Emmy Schmidt, do granic możliwości udręczonej fizycznie i psychicznie przez Złego. To zarazem najdokładniej udokumentowany egzorcyzm w historii Ameryki (do tego świetna rola nagrodzonego Oscarem Al Pacino, który gra zakonnika – egzorcystę i doskonała muzyka!).

Powtarzane w filmie rytuały egzorcyzmów, które są odprawiane w odosobnionym klasztorze nad skuloną, podrapaną przez demona, broczącą we krwi kobietą, coraz bardziej drastyczne, faktycznie są horrorem – zarówno dla opętanej, jak i dla uczestników obrzędu, a zapewne także dla widzów w kinie. Szokują dialogi, np.: „Diabeł przeniknął do jej tkanek. Nie wolno przerwać rytuału, bo stracimy ją na wieki”; „Takie jest zadanie wroga, chce byśmy wątpili i cierpieli”… Sposób, w jaki może działać szatan, przeraża. Ale film daje ostatecznie nadzieję. Po serii egzorcyzmów, podczas ostatniego obrzędu kapłan mówi do opętanej: „Ujrzyj światło”. I wyjaśnia: „Gdy Słowo Boże wypowiadane jest z poświęceniem i pasją, słucha go nawet szatan”. Chrystus ostatecznie zwycięża.

Bardzo, ale to bardzo zachęcam, by obejrzeć „Rytuał”. Świadomość działania złego ducha jest po tym filmie zupełnie inna.