Myślę, że przebieg tej rozmowy, o której chcę wspomnieć na początku, byłby niemal taki sam w każdym innym przypadku rozmowy z narzeczonym, narzeczoną, gdyby zeszła na ten tor. Pokazuje ona tylko, że młodzi ludzie naprawdę pragną szczęśliwej rodziny. W badaniach, w których deklarują, co jest dla nich najcenniejsze, nie kłamią. Szkopuł w tym, że na pragnieniu, za którym nie idzie trud, wysiłek, poświęcenie i cierpienie, często się kończy, a bez trudu, wysiłku, poświęcenia i nieraz cierpienia trudno myśleć o zbudowaniu w życiu czegoś solidnego. Niestety, my najczęściej idziemy na łatwiznę.

Scenariusz dyktowany przez świat

Rozmowa, o której wspomniałem, była prosta. Mój rozmówca, blisko trzydziestoletni mężczyzna, wkrótce stanie na ślubnym kobiercu. Mówi mi, że pragnie, aby jego rodzina była szczęśliwa. Chcąc pobudzić go do dyskusji, do głębszego zastanowienia, strzelam, stawiając na końcu zdania lekki znak zapytania: – Pewnie zna pan kolegów, znajomych, którzy już się ożenili i wkrótce rozeszli? Krótko się zastanowił i odpowiedział: – Tak, prawie wszyscy, proszę księdza. – A jak będzie z wami? – zapytałem. Powiedział tylko: – Chciałbym, żeby było inaczej.

Pragnienie scenariusza ewangelicznego

Wierzę mu, bo pragnienie człowieka, by być szczęśliwym w rodzinie, jest naturalne. Niczym się go nie zastąpi. Na ostatnim synodzie w Watykanie dyskutowano nad tym, jak pomóc ludziom w spełnieniu tego pragnienia w niesprzyjających, często antyrodzinnych warunkach współczesności. Dyskusja była gorąca, często padały głosy kontrowersyjne, nawet te nie do zaakceptowania, prowadzące, jak się zdaje, nie do realizacji tego pragnienia, ale do jego stłumienia. Uważam, że dawno nie było tak szczerej, otwartej dyskusji wśród pasterzy Kościoła. Dyskusji wartościowej, bo sprawa jest ważna, wręcz fundamentalna, a ludzie oczekują pomocy od Kościoła. Pamiętam rozmowę z ostatniej kolędy. W bloku. Młode małżeństwo. Dwójka dzieci. Nie znam ich z kościoła w ogóle. Pewnie nie chodzą. Rozmowa się nie klei. Tematów brak, jednak jakby coś wisiało w powietrzu. Już chcę wychodzić. Wstaję. Nagle kobieta ze łzami w oczach wybucha: – Mąż chce ode mnie odejść – rzuca. Starszy, sześcioletni, już wiele rozumiejący synek stoi oparty o framugę, z kamienną, dziwną jak na tak małe dziecko, miną. Zostałem i rozmawiałem. Było trudno. Nie jestem przekonany, że im pomogłem. Bo nie umiałem, bo nie wiedziałem, bo nie znałem sposobu. I po to jest także potrzebna dyskusja na synodzie, żeby dowiedzieć się, jak ludziom pomóc.