W spocie reklamującym Platformę Obywatelską, po słowach spierających się ze sobą polityków: „potraficie tylko zdejmować krzyże i błaznować, jesteście wszyscy jak dzieci”, premier Ewa Kopacz zamyka szklane drzwi i mówi, zwracając się do wyborców: „Wiem, że macie tego dość, czuję to samo. Polityka musi być inna, bliżej ludzi i ich spraw. Chcę, by samorządowcy nie zajmowali się bzdurami, ale rozwiązywali wasze problemy, chcę tej zmiany”. Abp Stanisław Gądecki, komentując ten dziwny w swojej wymowie spot, zauważył, że „niedobrze się dzieje, jeśli w polityce pojawiają się sugestie, iż spory o miejsce krzyża w przestrzeni publicznej to «bzdura» (...). Tego rodzaju głosy to nieporozumienie. Krzyż ma prawo do obecności w przestrzeni publicznej, ponieważ jest znakiem naszej kulturowej tożsamości i nikogo nie obraża, zawiera bardzo czytelne przesłanie, że Bóg cierpiał i przez cierpienie jest z nami. Jest to treść, która nikogo nie atakuje, a wielu pomaga godnie żyć”.

Z kolei Ministerstwo Spraw Zagranicznych 31 października zaprezentowało inny spot, który ma promować Polskę za granicą. Młody chłopak opowiada w nim swojemu koledze, że niedawno był w Polsce z rodzicami. Kiedy wymienia kolejne miasta, kolega słuchający historii puszcza wodze fantazji, dzięki czemu wyobraża sobie Smoka Wawelskiego w garniturze, średniowieczną bitwę na ulicach miasta, niewolników wyciągających wielki bursztyn z morza i skalnego giganta śpiącego w górach. Ale, o dziwo, na Giewoncie brakuje krzyża, nie ma go także na sztandarze rycerza podczas bitwy na ulicach Warszawy, przypominającej bitwę pod Grunwaldem. Brak krzyża na Giewoncie i na sztandarach dość osobliwie tłumaczy Paweł Borowski - autor filmu. „Ten film - zauważa - budują obrazy, które wyobraża sobie młody chłopak, słuchając opowieści kolegi. Kiedy słyszy o śpiącym kamiennym wielkoludzie, trudno, żeby wyobraził go sobie z krzyżem na nosie”. Podobnie - jego zdaniem - ma się rzecz ze sztandarami z bitwy pod Grunwaldem. Jak tłumaczy Borowski, w tym spocie chodzi bowiem o to, aby „wizja dziecka odbiegała od rzeczywistości”, Polska została pokazana w „sposób nietypowy”, a Polacy jako ci, którzy „mają do siebie dystans”. A tak naprawdę chodzi o to, żeby nie zabrakło w nim „absurdu i humoru”. Tylko czy my, Polacy, chcemy, aby postrzegano nas i nasz kraj jako pełen absurdów? Być może MSZ - tak, i dlatego zgodziło się na ten film, wyłoniony w drodze konkursu. A poza tym trzeba dostrzec i to w przestrzeni życia publicznego, że jest wśród rządzących grupa „światłych” Europejczyków, którzy zamiast krzyża chętnie widzieliby wszędzie zmanipulowaną i odartą z prawdziwego sensu tęczę lub inne znaki, przypominające o pełzającej rewolucji seksualnej i walce z prawdziwą tożsamością - zarówno tą narodową, jak i płciową. Ja pamiętam zaś z czasów stanu wojennego, jak ludzie głodni wolności i niepodległości gromadzili się przy krzyżu i śpiewali, że „tylko pod tym znakiem Polska jest Polską, a Polak Polakiem”.

Ostatnie poruszenia związane z wątpliwej jakości spotami przywołują na myśl kazanie św. Jana Pawła II wygłoszone w Zakopanem 6 czerwca 1997 r. podczas Mszy św. beatyfikacyjnej matki Bernardyny Marii Jabłońskiej i matki Marii Karłowskiej. Papież powiedział wtedy: „«Będą patrzeć na Tego, którego przebili» - te słowa kierują nasz wzrok ku Krzyżowi świętemu, ku drzewu krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata. «Nauka bowiem krzyża - jak pisze św. Paweł - która jest głupstwem dla świata, dla nas jest mocą Bożą» (por. 1 Kor 1, 18). Rozumieli to dobrze mieszkańcy Podhala. I kiedy kończył się wiek XIX, a rozpoczynał współczesny, ojcowie wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. Rzec można, że ten jubileuszowy krzyż patrzy w stronę Zakopanego i Krakowa, i dalej: w kierunku Warszawy i Gdańska. Ogarnia całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk. Chcieli wasi ojcowie, aby Chrystusowy krzyż królował w sposób szczególny na Giewoncie. I tak się też stało (...). Umiłowani bracia i siostry, nie wstydźcie się krzyża. Starajcie się na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie krzyża, nie pozwólcie, aby Imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu społecznym czy rodzinnym. Dziękujmy Bożej Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych, szpitali. Niech on tam pozostanie! Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, i gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w krzyżu znalazła swój najgłębszy wyraz”.