Pożar dachu sosnowieckiej bazyliki katedralnej zniszczył cenny zabytek sztuki sakralnej wpisany do skarbca naszej diecezji. Zniszczone zostało wyjątkowe dzieło, jakim jest polichromia wykonana przez Włodzimierza Tetmajera przy udziale Henryka Uziembły.

Dzieło to w harmonijną całość zespalają wątki: religijny, patriotyczno-historyczny i ludowy. Artysta wyróżnił tu trzy główne grupy tematyczne: motywy związane z wezwaniem kościoła (Wniebowzięcie i Koronacja NMP); tematyka ilustrująca najważniejsze wydarzenia z życia Chrystusa i Maryi (Święta Rodzina, Adoracja Trzech Królów, Ukrzyżowanie i Zmartwychwstanie); tematy związane z historią i wybitnymi postaciami Kościoła (Apostołowie, Ewangeliści, Odnalezienie Krzyża Świętego, Apostołowie Słowian, Święci i Błogosławieni).

Tetmajer odtwarzając pamiętne czasy i wielkie postacie znane z narodowych dziejów chciał pokrzepić spragnionych wolności Polaków. Potwierdzeniem tego są m.in. słowa inskrypcji zapisane w kruchcie bazyliki katedralnej, mówiące o tym, że kościół „ozdobiony został ku czci Bożej chwale i Rzeczypospolitej nieszczęśliwej wspomożenia dla dźwignięcia serc wszystkich Polaków”.

Symbole i znaki narodowe, wizerunki postaci historycznych, sceny z dziejów Polski, przedstawienia alegoryczne – to najbardziej powszechne, stosowane przez niego środki artystycznego wyrazu. Symboliczne orły, polne kwiaty, wiejskie ubrania malowane w jaskrawej kolorystyce mogą wydawać się dziś naiwne, jednak zachwycają siłą uczucia, natchnieniem ducha epoki oraz oryginalnością idei i artystycznych założeń.

Polichromia sosnowiecka, z punktu widzenia ikonografii chrześcijańskiej, to jedno z najbardziej oryginalnych dzieł sakralnych Tetmajera. Pod względem zastosowania sugestywnych, oryginalnych kolorów wyróżnia się od pozostałych realizacji artysty. Uznawany za jeden z filarów malarstwa Młodej Polski pozostawił po sobie dekorację kościołów w licznych miejscowościach, m.in. w Krakowie (kaplica św. Jana Nepomucena przy kościele Mariackim, kaplica Świętej Trójcy na Wawelu), w Bieczu, Wieliczce, Kaliszu, Kalwarii Zebrzydowskiej i Sosnowcu.

Ta największa realizacja Tetmajera w zakresie malarstwa monumentalnego stanowi niewątpliwie wyjątkowe dzieło, które pod względem artystycznym wpisuje się nie tylko do skarbca sztuki diecezji sosnowieckiej, ale kultury narodowej.

Cytując Stanisława Jachowicza warto sparafrazować jego słowa, stwierdzając, że „cudze chwalimy, swego nie znamy, sami nie wiemy, co posiadamy”. Ratując materialnie sosnowiecką świątynię nie zapomnijmy ocalić od zapomnienia tego, co potwierdza naszą narodową tożsamość i świadczy o wartości chrześcijańskiej sztuki.