Wiara dzisiaj podpowiada nam, że to sam św. Jakub czuwał nad losami dzwonu, który nosi jego imię oraz wizerunek. Możemy śmiało powiedzieć, że nasz patron gromadzi nas tutaj. Ten dzwon poświęcony jego imieniu, a wracający do ojczyzny, wydał tu pierwszy dźwięk, by nas wołać i przypomnieć o chrześcijańskich korzeniach naszej historii i naszej katolickiej tożsamości – powiedział 11 listopada proboszcz parafii św. Jakuba w Simoradzu, ks. Krzysztof Moskal. W tym dniu parafianie przywitali powracający z Niemiec dzwon „Jakub”. Ten dzwon przed wojną był własnością parafii, a podczas wojny został skradziony przez Niemców. Teraz parafia odzyskała go.
– „Jakub” to pielgrzym, który znowu chciał wrócić do domu – mówił ks. Moskal. Przypomniał, że poszukiwali go Tadeusz Niewdana i Krzysztof Błaszczak. To dzięki ich staraniom udało się dzwon odzyskać. „Jakub” po wojnie został zawieszony w parafii św. Augustyna w Hameln. Żeby go odzyskać, trzeba było podjąć stosowne rozmowy i uzyskać zgodę tamtejszego dziekana ks. Wingerta. – Parafianom z Hameln z ks. dziekanem Wingertem zapewne było trochę smutno z tego powodu, że dzwon nam zwracają, ale wykonali wobec nas piękny gest porozumienia i życzliwości – powiedział ks. Moskal.
Dzwon pochodzi z XV wieku. Jak podkreślił obecny na uroczystości poprzedni proboszcz simoradzki, ks. Stanisław Pindel, ten dzwon pamięta czasy bitwy pod Grunwaldem i jest starszy od Dzwonu „Zygmunt”. – Dzwon ma coś niesamowitego w sobie. Jak żadna inna rzecz sakralna: przemawia, głosi Boga i wzywa na spotkanie z Bogiem (…). Odzyskanie tego dzwonu to też przykład dialogu międzyludzkiego, który dokonał się w duchu chrześcijańskiej wiary – między naszą parafią a parafią w Hameln – zaznaczył ks. Moskal.
Przywitanie dzwonu w Simoradzu połączono z Mszą św. koncelebrowaną przez byłego i obecnego proboszcza, dziekana ks. Ignacego Czadera oraz emerytowanego ks. prał. Józefa Śliża, który jeszcze jako dziecko pamiętał dźwięk tego dzwonu, zanim „Jakuba” zabrali Niemcy. – Dzwon i człowiek mają serce. Jeśli dzwon nie ma serca, staje się nieużyteczny. Jeżeli człowiek nie ma kochającego serca, również podobny jest do nieużytecznego dzwonu – stwierdził ks. Moskal. Wspomniał przy tym, jak pytał organizatorów przywozu dzwonu – państwa Ciurusiów, czy zabrali z Hameln serce dzwonu. Pamiętali, by zabrać. Ciurusiowie wraz z firmą rodziny wójta Brannego zorganizowali i ufundowali przewóz dzwonu.
„Jakuba” postawiono w prezbiterium. Przez najbliższych kilka miesięcy będzie można przyjeżdżać do parafii, by go zobaczyć. Prawdopodobnie zawiśnie w wieży kościoła w przyszłym roku w lipcu w odpust Jakubowy.
Po gruntownym remoncie trzy dzwony na nowo zabrzmiały w legnickiej katedrze. Dzwony, które zamontowane są na średniowiecznej wieży, dotychczas uruchamiał mechanizm, który zepsuł się i trzeba było pomocy kilku mężczyzn, aby je uruchomić
Tuż pod koniec kwietnia legniczanie na nowo mogli usłyszeć ich dźwięk. – Teraz będą sterowane komputerowo i uruchamiane za pomocą pilota – mówi ks. Robert Kristman, proboszcz katedry. – Będzie je słychać codziennie, a nie jak dotychczas tylko podczas ważniejszych uroczystości. Nie będziemy budzić legniczan dzwonami z samego rana, ale w okolicach południa i wieczoru będą włączane – dodaje ksiądz proboszcz. – Warto wiedzieć, że historia dzwonów legnickiej katedry jest bardzo długa i burzliwa – opowiada ks. Kristman. Wieże katedry, które pięknie wpisują się w pejzaż miasta, mają znaczenie nie tylko architektoniczne, ale również historyczne. Na wieży średniowiecznej, którą nieoficjalnie nazywa się wieżą św. Piotra, znajdowało się mieszkanie strażaka, który dzień i noc obserwował panoramę miasta, czuwając nad jego bezpieczeństwem (pozostałości po tym mieszkaniu zachowały się do dnia dzisiejszego). W razie pożaru lub innych nieszczęść strażak uderzał w dzwony alarmowe, wywieszał flagę, wskazując kierunek niebezpieczeństwa. Ta ważna służba miała także inne znaczenie. Codziennie oprócz piątków i Wielkiego Tygodnia, strażacy sygnałem dźwięku trąbki odmierzali upływający czas. Jeśli chodzi o same dzwony, to pierwsza wzmianka o nich pochodzi z 25 maja 1338 r., kiedy to jest podany opis skutków pożaru, jaki wybuchł w tamtym czasie. W kronikach zostało odnotowane, że właśnie wtedy został zniszczony wspaniały dzwon. Następna informacja o dzwonach, również w kontekście pożaru, to rok 1648, kiedy to pożar strawił dwa dzwony. Po pożarze postanowiono odlać je na nowo. Zrobili to ludwisarze z Czech. Niestety duży dzwon pękł w 1735 r., a mały w 1857. Uszkodzone dzwony przetopiono i ufundowano nowe dwa dzwony. W roku 1885 r. dołożono kolejne dwa dzwony – trzeci i czwarty, najmniejszy. 1904 r. to znowu krytyczny moment w historii dzwonów katedry. Odrywa się płaszcz dzwonu i spada na dół. W miejsce tego dzwonu odlano nowy z brązu. W 1917 r., kiedy wybuchła I wojna światowa, dzwony zostały skonfiskowane i przeznaczone na cele militarne. W 1923 r. ufundowano znów nowy dzwon, a w 1926, największy. Rok 1926 r. to kolejny problem. Dzwon odlany w 1736 r. wydaje dziwny dźwięk. Okazuje się, że powstała na nim rysa, podejmowane naprawy nic nie pomogły, dlatego postanowiono przeznaczyć go na eksponat muzealny.
Do stawania się nowymi nićmi, z których można tworzyć nowe sieci, zdolne harmonijnie łączyć wszystkie dziedziny życia i współtworzyć odnowione społeczeństwo, zachęcił Leon XIV kilkanaście tysięcy przedstawicieli świata kultury, sztuki, gospodarki i sportu. Spotkał się z nimi w hali widowiskowo-sportowej Movistar Arena w Madrycie.
Papież przeszedł wśród zgromadzonych, witając się z nimi. Następnie udał się na scenę. Spotkanie pod hasłem: „Tworzenie sieci kontaktów ze światem kultury, sztuki, gospodarki i sportu” rozpoczęło się od słów powitania wypowiedzianych przez arcybiskupa Madrytu, kard. José Cobo Cano. Porównał to zgromadzenie do witraża, którego pojedyncze szybki nie oddają piękna całego obrazu, widocznego dopiero wówczas, gdy człowiek podniesie wzrok i spojrzy na całość. „Dziś jesteśmy niczym ogromny witraż, przeniknięty światłem” - mówił hierarcha, podkreślając, że we współczesnym „pękniętym” świecie potrzeba łączenia fragmentów rzeczywistości i podnoszenia wzroku ku Ewangelii, „aby przywrócić ludzkości światło”.
"Nie lękaj się" - to hasło Diecezjalnych Dni Młodzieży, które w najbliższą sobotę 13 czerwca odbędą się w Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie. - Spotkanie jest otwarte, zapraszamy każdego kto chce dobrze spędzić sobotnie popołudnie - zaprasza ks. Paweł Grzesiak.
Hasło tegorocznych DDM to nawiązanie do ostatniego już z trzech kluczowych przesłań przekazanych przez papieża Franciszka młodzieży podczas Mszy św. wieńczącej ostatnie Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie (poprzednie dwa brzmiały: "Jaśniej" i "Słuchaj").
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
