Każdą historię najlepiej rozpocząć od początku. Nim Anglicy wyznaczyli południk zerowy, Francuzi wyznaczyli punkt zero na placu obok katedry Notre-Dame na wyspie La Cité, gdzie według tradycji rozpoczęło się tworzenie obecnej wielkiej światowej metropolii. Budowa katedry rozciągnęła się na lata, ale powstał wspaniały obiekt sztuki gotyckiej, bogato dekorowany, pełen symboli i znaczeń, które można odkrywać bez końca. Nic dziwnego, że do świątyni nadal pielgrzymują wierzący z całego świata. W piątek 5 listopada 2014 r. oprócz Polaków byli tam również katolicy z Burkina Faso w Afryce Zachodniej i Argentyny. Przyjechali, bo wiedzieli, że w każdy pierwszy piątek miesiąca relikwia korony cierniowej Jezusa wystawiana jest do adoracji indywidualnej oraz specjalnego nabożeństwa. Przewodnicy przypominają, że korona cierniowa trafiła tutaj w 1238 r. zakupiona przez króla Ludwika IX od cesarza Konstantynopola Baldwina. To dla niej wybudowano Sainte-Chapelle, Świętą Kaplicę, gdzie była przechowywana do Rewolucji Francuskiej. Później w 1801 r. korona cierniowa przekazana została arcybiskupowi Paryża i złożona w skarbcu katedry Notre-Dame. Opiekują się nią i strzegą Rycerze Świętego Grobu Bożego w każdy pierwszy piątek miesiąca i wszystkie piątki Wielkiego Postu, asystują w czasie publicznej adoracji, kiedy każdy może ucałować relikwiarz. Ma on kształt złotej obręczy o średnicy 21 cm, bogato zdobionej szlachetnymi kamieniami, z niewielką przezroczystą szybką ukazującą wnętrze uplecione z sitowia, w które wplatano gałązki cierniowe. Cierni w paryskiej relikwii już nie ma, są w różnych sanktuariach na świecie, również w Polsce.

Korona cierniowa opasująca serce to symbol pojawiający się w niektórych objawieniach, w tym maryjnych. Kult Najświętszego Serca Jezusowego wypływa z objawień św. Małgorzaty Marii Alacoque w Paray-le-Monial. Przy szklanym sarkofagu świętej ks. Janusz Sądel tłumaczył historię czterech objawień wielkich. Rzeszowska pielgrzymka nawiedziła nie tylko kaplicę klasztoru Sióstr Wizytek, ale też pobliską świątynię romańską z charakterystycznymi wieżami stylu zapoczątkowanego w Cluny.

W podobnym szklanym sarkofagu spoczywa św. Bernadeta Soubirous, zmarła w klasztorze w Nevers. W pobliżu kościoła wybudowano grotę lourdzką, a w ogrodzie upamiętnione są miejsca modlitwy i pierwotnego pochówku świętej.

Szklane sarkofagi oglądaliśmy jeszcze wielokrotnie. W kaplicy Naszej Pani od Cudownego Medalika na Rue du Bac w Paryżu spoczywają św. Katarzyna Laboure po prawej stronie ołtarza, a po lewej św. Ludwika de Marillac, założycielka Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Wspierający ją św. Wincenty à Paulo spoczywa w kolejnym szklanym sarkofagu umieszczonym nad ołtarzem głównym kościoła przy sąsiedniej ulicy.

W poszukiwaniu istoty i przejawów kultu Serca Jezusowego dotarliśmy do paryskiej bazyliki Sacré-Coeur na wzgórzu Montmartre, wybudowanej na przełomie XIX i XX wieku jako wotum wdzięczności za ocelenie miasta przed wojskami pruskimi.

Oprócz świętości było nam dane zasmakować też przyziemności, francuskiej tradycji, smaków i zapachów, waleczności uwiecznionej w pomnikach, muzeów ze zbiorami najwspanialszych dzieł sztuki, a także nowoczesności, której symbolem jest dzielnica La Défense z Łukiem la Grande Arche.

A pod wieżą Eiffla udało się połączyć wspomnienie Światowych Dni Młodzieży z 1997 r. w Paryżu z myśleniem o przygotowaniach do spotkania z papieżem w 2016 r. w Krakowie i w sanktuarium św. Jana Pawła II w Łagiewnikach, gdzie rozpoczynaliśmy pielgrzymowanie Mszą św. Ostatnią Eucharystię kapłani odprawili w Legnickim Polu, gdzie zginął Henryk Pobożny.