Pamięć o historii minionych wieków szczególnie na naszej zachodniopomorskiej ziemi ma szczególne znaczenie. Ponad 4-wiekowa obecność protestantyzmu, a następnie gehenna II wojny światowej sprawiły, że z wielkim pietyzmem do tej pory staramy się odbudować ze zniszczeń wiele świątyń i przywrócić je do pierwotnej funkcji modlitewno-liturgicznej. Tak się stało niedawno z kościołem pw. św. Jana Pawła II w Węgorzycach, miejscowości należącej do parafii w Osinie.

W liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II, po raz pierwszy obchodzone w całym Kościele powszechnym, w misternie odbudowanej świątyni w Węgorzycach odbyła się konsekracja przywróconego z ogromnym trudem i poświęceniem kościoła, który przez wiele powojennych lat był ruiną z wystającymi ponad ziemię zaledwie zarysami dwóch ścian. Oddajmy więc głos obecnemu proboszczowi parafii w Osinie ks. Jerzemu Labudzie, który przy niezwykłym zaangażowaniu tutejszych parafian podjął się epokowego dzieła wskrzeszenia świątyni.

– Pierwsza wzmianka pisana świadcząca o istnieniu kościoła w Węgorzycach – mówi ks. J. Labuda – pochodzi z 1491 r., a więc wybudowanie kościoła w Węgorzycach datuje się na koniec XV wieku. Była to prawdopodobnie świątynia jednonawowa, bezwieżowa wzniesiona z głazów narzutowych. Na początku XVII wieku gruntownie przebudowano świątynię, dobudowując również wieżę. Między XIX a XX wiekiem dobudowano ceglaną kruchtę – w takim kształcie kościół przetrwał do 1945 r. W czasie wojny został uszkodzony dach świątyni, a tym samym kościół popadał w ruinę. Czas historii zrobił swoje – po świątyni pozostały tylko fragmenty murów ścian oraz wieży. Od momentu, kiedy powstała parafia w Osinie (od 1982 r.), w pierwszym planie była odbudowa ruiny świątyni w Osinie (czas duszpasterzowania ks. Tadeusza Uszkiewicza), następnym etapem była budowa od podstaw świątyni w Kikorzach (czas duszpasterstwa ks. Janusza Ardowskiego oraz ks. Józefa Czujko) – rozebranej przez władze powojennej Polski, gdyż cegła była potrzebna na odbudowę Warszawy – kontynuuje ks. Jerzy Labuda. W końcu przyszedł czas na odbudowę świątyni w Węgorzycach – tak bardzo upragnionej przez wielu mieszkańców. Poważne plany zaczęły się rodzić w sercach i umysłach mieszkańców oraz w moich planach duszpasterskich i inwestycyjnych w 2002 r. Od tej chwili rozpoczął się okres tworzenia planów oraz pełnej dokumentacji. W 2005 r. mieszkańcy podjęli trud odgruzowywania ruiny i porządkowania terenu. Była to praca bardzo mozolna, wymagająca naprawdę ogromnego zaangażowania i hartu ducha, gdyż cała praca wykonywana była ręcznie przy pomocy szpadli, łopat; gruz wynoszono w wiadrach i wywożono taczkami. Zadanie to planowane na wiele miesięcy wykonano w rekordowo krótkim okresie, gdyż w ciągu dwóch miesięcy – rozpoczęto w sierpniu, a zakończono na początku października. Od 2004 r. mieszkańcy rozpoczęli zbieranie pieniędzy poprzez comiesięczne dowolne ofiary. Rozpoczął się długi czas szukania pieniędzy na rozpoczęcie dzieła, w więc pisanie wniosków unijnych i szukanie sponsorów. W ten sposób nadszedł rok 2012, kiedy to w połowie września pojawiła się szansa na to, by prace mogły się rozpocząć w oparciu o zebrane fundusze przez mieszkańców, wsparcie ze strony Urzędu Gminy w Osinie oraz ofiarę, którą złożył wnuk byłych właścicieli Węgorzyc Albert Bismarck. Dzięki tym funduszom udało się odbudować mury świątyni oraz wykonać dach. To pozwoliło na przekształcenie obiektu sakralnego z ruiny na obiekt użytkowy – nastąpiło to dokładnie w październiku 2013 r. Następnym krokiem było szukanie kolejnych funduszy unijnych oraz różnych sponsorów, aby można było świątynię w pełni wykończyć i przygotować do uroczystości nadania tytułu oraz poświęcenia i konsekracji. Wszystko to zaowocowało wybraniem tytułu w postaci uczczenia św. Jana Pawła II, a uroczystości konsekracji przewodniczył abp Andrzej Dzięga w asyście licznych kapłanów z dekanatu Maszewo z dziekanem ks. kan. Henrykiem Stanulewiczem, władzami samorządowymi, wojewódzkimi, powiatu goleniowskiego, gminy Osina oraz szczęśliwymi parafianami z Węgorzyc, którym pragnę oddać wielki hołd wdzięczności za wiarę w powodzenie przedsięwzięcia oraz kolosalną wykonaną pracę przy podnoszeniu z ruin naszej świątyni – kończy ks. Jerzy Labuda.