Teoretycy komunikacji interpersonalnej mówią, że przy pierwszym spotkaniu między dwiema osobami najbardziej liczy się pierwszych kilka sekund. To wtedy decyduje się, czy kogoś polubimy, czy nie, czy zapałamy sympatią, czy będziemy czuli antypatię. Tyle że przez pięć sekund z całą pewnością nie poznamy człowieka, a nasza opinia o nim będzie z dużym prawdopodobieństwem niesprawiedliwa. Piszę o tym, aby przekonać, że żyjemy w kulturze – i to w wielu wymiarach – powierzchowności. Nie chce się nam, z różnych powodów, wypłynąć na głębię. I można by na to machnąć ręką, przejść obok tego obojętnie, gdyby czasem ta powierzchowność nie decydowała o życiu lub o śmierci, o wojnie lub o pokoju, o miłości albo o pogardzie. Paradoksem jest, że w naszych czasach, choć nie tylko, o tym, co istotne, decydować może często to, co mało albo wcale nieistotne, dostrzegalne właśnie w tych kilku sekundach. O dramatach, które może powodować taki mechanizm, świadczy choćby sytuacja w Nigrze, w którym spokojni dotąd sąsiedzi – muzułmanie zemścili się na chrześcijanach, burząc ich kościoły za to tylko, że karykatury Mahometa ukazały się w piśmie wydawanym w Europie, w piśmie, które z chrześcijaństwem nie tyle nie ma nic wspólnego, ile jest mu otwarcie – podobnie jak i każdej innej religii – wrogie.

Zachęta naszego Papieża

To z powyższych powodów aktualna staje się dziś zachęta Jana Pawła II, aby wypłynąć na głębię. Zdaję sobie sprawę, że Czytelnicy „Niedzieli” należą do tych osób – choćby dlatego, że sięgają po nasz tygodnik – które to hasło starają się realizować. My z kolei, jako redaktorzy pisma, staramy się właśnie na tę ewangeliczną głębię prowadzić, aby wiara pogłębiała się dzięki zawartym na stronach „Niedzieli” treściom. Pozostaje jednak pytanie: Jaką postawę przybrać wobec tej kultury powierzchowności, która często pociąga za sobą nieszczęścia, dramaty, a nawet pełne cierpienia tragedie?

Konkretny czyn

Nie godzić się z nią – to oczywiste. Samemu iść coraz głębiej na ewangeliczne wody – bezsprzecznie tak. To jednak ciągle za mało. Trzeba na głębię pociągać innych. Na pewno będą się lękali. Pewnie niejeden raz stawią opór. Oczywiście, że nie będą potulni jak baranki. Wiem, że te słowa są trochę ogólne. Co zatem można zrobić konkretnie? Ponieważ prawdą jest, że koszula jest zawsze bliższa ciału, to powiem, że takim działaniem może być zachęcenie do kupna albo przekazanie komuś przeczytanej już „Niedzieli”. A nuż ten ktoś po przeczytaniu naszego tygodnika porzuci kulturę powierzchowności, aby wypłynąć na głębię...