NATALIA JANOWIEC: – Mówi się, że rekolekcje wielkopostne to nie tylko akt duchowych ćwiczeń, ale osobiste spotkanie z Bogiem. Jak więc powinno ono wyglądać?

BP JAN NIEMIEC: – Rekolekcje wielkopostne to czas szczególny. Bóg chce wejść do naszego serca i sumienia, aby przygotować każdego do spotkania ze sobą w tajemnicy Świąt Paschalnych. To spotkanie jest cudowne. Wiemy, że Bóg wyprowadził Jezusa na pustynię. Dziś także i nas pragnie tam pokierować, abyśmy mogli przekonać się o własnych grzechach, poznać Boga, a przede wszystkim samych siebie. Św. Augustyn mówi: „Abym mógł poznać ciebie, trzeba, żebym poznał siebie, żebym mógł poznać Boga, trzeba, żebym poznał prawdę o sobie”. Tą pierwszą prawdą jest grzeszność człowieka, który potrzebuje nawrócenia.

– Czy nauki rekolekcyjne to dobry czas, by podnieść oczy, zapłakać i zapytać: Panie, czy Ty mi jeszcze raz przebaczysz?

– Rekolekcje i cały okres Wielkiego Postu mogą owocować niezwykłą łaską, przebaczeniem i nawróceniem. To także niezwykły czas szczerej prośby o dobre sumienie. Bóg pragnie zbadać nasze serca, dotknąć ich, zobaczyć, co w nich jest i co się w nich kryje. Kiedy zdecydujemy się wejść na pustynię w towarzystwie Jezusa Chrystusa, rozpocznie się nasze zbawienie.

– Jak powinna wyglądać wielkopostna pustynia człowieka?

– Pustynia oczyszcza nas z brudu duchowego. Na niej Bóg karmi nas swoją manną, chlebem z nieba. W Wielkim Poście jest nim cisza i milczenie, któremu powinniśmy się oddać, wyłączając swą osobę z chaosu współczesnego świata i ścieku różnych informacji, które nas zalewają. A wodą żywą na tej pustyni niech będzie sam Duch Święty, który jest niewyczerpanym źródłem życia Bożego w nas. Pozwólmy, by Bóg wprowadził nas na pustynię.

– Czy dla zagubionych może to być czas prawdziwego nawrócenia?

– Duch Święty przekonuje nas o grzechu, który niszczy, upadla, zabija i upokarza. Kiedy człowiek pragnie się nawrócić, staje się jedyną, trwałą zdobyczą szatana, który zdolny jest walczyć o człowieka zaciekle. Niestety, w naszych sercach żyje siedem zakapturzonych postaci, czyli siedem grzechów głównych. Są to duchy, które udają anioły światłości. Jezus pragnie wejść do naszych serc, zdjąć ich kaptury i uwolnić nas od wszelkich grzechów niszczących duszę. Kiedy wraz z Chrystusem przezwyciężymy pokusy grzechu, z pewnością powrócą do naszych serc raj i niebo, bliskie człowieczemu sercu. Nie trzeba bać się wyznawać swoich grzechów. Trzeba wydobyć je na zewnątrz przed Jezusem w sakramencie pokuty. On czeka na człowieka, pragnie zamieszkać w sercu każdego z nas.