Wezwanie świadczy o starym rodowodzie kościoła. Wybór św. Marii Magdaleny na patronkę mógł świadczyć o woli pomysłodawców (księży, kolatorów) w zaakcentowaniu intencji przemiany życia parafian ku lepszemu, tak jak patronowie parafii: św. Maria Magdalena – z jawnogrzesznicy w apostołkę, i czczony tutaj do niedawna św. Mateusz – z celnika w apostoła i ewangelistę. W starym drewnianym kościele, w prawym bocznym ołtarzu odnajdujemy obraz patronki nawiązujący do tzw. legendy prowansalskiej. Magdalena pokutująca, po Wniebowstąpieniu Chrystusa, jest przedstawiona w jaskini, z czaszką i kielichem, atrybutami pustelni i Ewangelii. Pierwotnie kościół nosił także wezwanie Krzyża Świętego, którego kult dotąd pozostał silny w okolicy.

Pokutująca Magdalena

Św. Maria Magdalena przez długie stulecia w Kościele zachodnim była symbolem pokutnicy i grzesznicy, choć były i opinie przeciwne – św. Hipolit, teolog z początków III wieku, jako pierwszy nazwał ją „Apostołką Apostołów”. W późniejszej tradycji Kościoła zachodniego, Maria Magdalena była utożsamiana z Marią z Betanii, siostrą św. Marty i Łazarza, która namaściła Jezusa drogim olejkiem i „włosami swoimi otarła Jego nogi” (J 11,2). Z kolei św. Bernard, żyjący w XI wieku, Marię Magdalenę identyfikował z oblubienicą z „Pieśni nad pieśniami” oraz z kobietą słuchającą nauk Jezusa. Dopiero w 1969 r. papież Paweł VI oficjalnie oczyścił imię Marii Magdaleny i jej niechlubną tradycję. W 1978 z rzymskiego brewiarza wyeliminowano inwokacje o Marii – jako pokutnicy i wielkiej grzesznicy.

Magdalena z nowego kościoła

Budowa nowego kościoła trwała od 2005 r. z dwuletnią przerwą, obecnie pozostała już kosmetyka wykończeniowa wnętrza, z aranżacją ołtarzy.

W prezbiterium na centralnym miejscu w ołtarzu głównym jest obraz patronki parafii, św. Marii Magdaleny. To dzieło parafianki – Ewy Sienniak (jej autorstwa są także stacje drogi krzyżowej; po obu stronach nawy umieszczono obrazy bł. Jana Pawła II – z prawej, a z lewej – Jezusa Miłosiernego, namalowane przez Zenona Kosza, także parafianina). – Jeśli chodzi o naszą patronkę, jest to nieco inne jej wyobrażenie; została pokazana jako ta, która jest zwiastunką Dobrej Nowiny o Zmartwychwstaniu – mówi ks. Paweł Kolanowski, proboszcz parafii od 2013 r.

Św. Maria Magdalena z twarzą zwróconą w półprofilu została przedstawiona w blasku promieni Zmartwychwstałego Jezusa, olśniona i zachwycona. W tle widoczne są niewiasty, które towarzyszyły jej w tamten niedzielny poranek i zarys pustego grobu. – Osobiście taka wizja św. Marii Magdaleny jest mi bardzo bliska i podczas pierwszego odpustu, na wprowadzenie, właśnie tak o niej mówiłem, jako o wyróżnionej spośród niewiast – mówi ks. Kolanowski. Odpust pozostaje wielkim świętem w parafii, gdy rodziny zjeżdżają się nawet z daleka i wtedy, podczas uroczystości, patronka jest zawsze wspominana. Tak było także w tym roku, gdy Sumie odpustowej przewodniczył ks. prał. Franciszek Berak. W dniu odpustu jest także odmawiana Litania do św. Marii Magdaleny.

Patronka została również wyobrażona na drzwiach wejściowych, gdzie znajdują się kwatery z płaskorzeźbami Jezusa, Maryi, św. Józefa, polskich świętych i błogosławionych.

Zbudowali nowy kościół

8 grudnia 2004 r. bp Kazimierz Ryczan wyraził zgodę na budowę nowego kościoła, udzielając jednocześnie Bożego błogosławieństwa parafianom i proboszczowi ks. Bogdanowi Pasiszowi, który poczynił wiele starań, by budowa ruszyła, i kierował inwestycją w pierwszej fazie. Wcześniej fachowe ekspertyzy, wykonane na zlecenie Świętokrzyskiego Konserwatora Zabytków, wykazały, że cała konstrukcja zabytkowego drewnianego kościółka św. Marii Magdaleny, począwszy od fundamentów po dach wymaga kosztownego remontu. W takiej sytuacji zawsze istnieje dylemat – remontować czy budować nowy kościół? Udało się przeprowadzić elementarne prace zabezpieczające stary kościółek w 2005 r. Całość kosztów (200 tys. zł) pokrył Urząd Konserwatorski. W parafii myślano perspektywicznie – potrzebne było godne miejsce do sprawowania kultu, nabożeństw i modlitwy, które służyłoby następnym pokoleniom. Po przedłożeniu pisma z Kurii zatwierdzającego projekt, zgodę wyraził także konserwator zabytków. Projekt świątyni wykonał architekt Jan Spółczyński z Suchedniowa.

W lipcu 2008 r. parafię nawiedziła Matka Boża w kopii cudownego obrazu. To Jej parafianie zawierzyli losy przyszłej budowy. Kiedy pielgrzymował obraz, każda rodzina jako osobiste wotum dla Madonny składała cegiełkę na budowę kościoła. W końcu 2009 r. świątynia już była zadaszona. 25 września 2011 r. bp Kazimierz Ryczan poświęcił kościół i wmurował kamień węgielny.

Wiekowa parafia i jej korzenie

Fundacja parafii w Chomentowie miała miejsce w 1328 r., a erekcja w 1331 r. Pierwszy drewniany kościół parafialny zbudowano ok. 1328 r., konsekrował go bp krakowski Jan Grot. Budowniczymi świątyni byli właściciele tej miejscowości: Jakub, Mikołaj oraz Wszegnej.

Około połowy XVI wieku kościół został przejęty przez ewangelików, katolicy odzyskali go ok. 1610 r. W 1744 r. bp Michał Kunicki, sufragan krakowski konsekrował nowy (lub gruntownie wyremontowany) drewniany kościół, który przetrwał do dziś.

Kościół, plebania i parafia doznały wielu uszczerbków ze strony wojsk szwedzkich i rosyjskich zaborców. Na przełomie XVIII/XIX wieku spłonęła plebania z aktami i kroniką. Z kolei istotnym czynnikiem dynamizującym parafię była posługa księży z Seminarium Duchownego w Kielcach (XIX wiek), którzy kilkakrotnie byli proboszczami w Chomentowie. Z tego okresu pochodzą zapiski o gorliwym szerzeniu prawd katechizmowych, walki z alkoholizmem, istnieniu szpitala i domu pomocy społecznej. W okresie międzywojennym wielu mieszkańców Chomentowa wyjechało do Francji, Włoch, a nawet do Argentyny i Brazylii. Po II wojnie światowej właśnie w Chomentowie była siedziba gminy, co łączyło się z ożywieniem gospodarczym i powiększaniem chłopskich gospodarstw. Teraz parafia Chomentów, licząca 1200 osób, boryka się z takim problemami, jak większość wiejskich parafii w diecezji: wymieraniem, odpływem młodych ludzi, brakiem realnych perspektyw do pracy tu na miejscu lub w okolicy.

„Staruszek” w cieniu jesionów

A w starym drewnianym kościółku zatrzymał się czas. Ściany przygarbiły się, przycupnęły, pozapadała się kamienna posadzka z wydeptanych i wyklęczanych przez stulecia ciosów.

Kościół jest o konstrukcji zrębowej, jednonawowy, z węższym prostokątnym prezbiterium, zdobi go barokowa wieżyczka. Wewnątrz można podziwiać barokowy ołtarz główny z początku XVIII wieku, z późnogotyckim obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, dwa barokowe ołtarze boczne – w tym św. Marii Magdaleny, są z drugiej poł. XVII wieku, na belce tęczowej – barokowy krucyfiks. Maleńka zakrystia z unikatową szafą przenośną z XVII wieku wygląda jak przeniesiona ze skansenu.

W 2005 r. został wyremontowany dach świątyni – pokryto go nowym gontem, wcześniej kościół był sukcesywnie zabezpieczany, ale koszty gruntownej renowacji przerosły możliwości niewielkiej parafii. Stąd decyzja o budowie nowego kościoła, a ciągłością w historii i przemianach pozostaje postać patronki – św. Marii Magdaleny.