Konsekracji dokonał bp Tadeusz Pikus podczas Eucharystii odpustowej ku czci św. Mateusza. Proboszcz tamtejszej parafii ks. Mariusz Bartosiak powiedział, że jest to szczególna uroczystość, ponieważ święcona jest świątynia, mająca za sobą 150 lat istnienia i bogatej historii. Przybliżył ją w referacie poprzedzającym Eucharystię ks. Bernard Błoński z Siedlec, tamtejszy rodak. Zaznaczył on, że powodem, iż świątynia ta po wybudowaniu nie została uroczyście poświęcona, był szczególnie trudny czas dla diecezji podlaskiej w latach prześladowań ze strony zaborców w końcu XIX wieku.

O historii przypomniał również w homilii bp Tadeusz Pikus. Wspomniał pierwszy drewniany kościół ufundowany w Wyrozębach w 1438 r. i następny, zniszczony podczas działań wojennych. Powiedział, że obecny murowany kościół pw. Trójcy Świętej został zbudowany według projektu architekta Henryka Marconiego w latach 1858-65, a ufundowany przez Tadeusza Dorię Dernałowicza, właściciela klucza repkowskiego. Budowę jego prowadzili architekt Ludwik Jabłoński, budowniczy powiatu siedleckiego, oraz ks. Julian Brześciański, ówczesny proboszcz. On też z upoważnienia biskupa podlaskiego o. Beniamina Piotra Szymańskiego OFMCap 26 listopada 1865 r. dokonał poświęcenia nowej świątyni. Wraz z kościołem został wybudowany również nakładem Tadeusza i Seweryna Doria Dernałowiczów szpital – Instytut Dobroczynności pw. św. Judy Tadeusza. Na rzecz tegoż szpitala Tadeusz Doria Dernałowicz zapisał folwark Wyrozęby Podawce i Kunaty. Szpital rozpoczął działalność w 1873 r. Instytut prowadziły siostry Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, zwane szarytkami. Po usunięciu ich przez rząd carski zostały przysłane mniszki prawosławne, które przebywały w szpitalu do 1906 r. W 1908 r. siostry szarytki powróciły do Wyroząb i pracowały tutaj do 1995 r.

Ksiądz Biskup wspomniał wszystkich, dzięki którym świątynia ta powstała i była upiększana: fundatorów, proboszczów, dobrodziejów i parafian. Ukazał też znacznie świątyni w życiu człowieka, która jest domem spotkania Chrystusa z człowiekiem w sakramentach i Słowie Bożym, które płyną z Jego miłości. Wskazał też na potrzebę zrozumienia tej logiki miłości oraz otwarcia się na nią, wypowiadając zwyczajnie słowo „chcę”, skutkujące nieocenionym dobrem.

Pasterz Kościoła drohiczyńskiego dokonał pokropienia, namaszczenia i okadzenia ołtarza i ścian oraz przewodniczył modlitwie poświęcenia. Odśpiewano Litanię do Wszystkich Świętych i uroczyście zapalono świece w miejscach namaszczenia ścian oraz na poświęconym ołtarzu. Akt poświęcenia odczytał dziekan sokołowski ks. Andrzej Krupa, a podpisali go: bp Tadeusz Pikus, kapłani, siostry zakonne, potomkini fundatorów kościoła rodu Dernałowiczów Jolanta Plater-Zybert, wójt gminy Repki Krystyna Mikołajuk-Borowicz, rada parafialna oraz inni przedstawiciele wspólnoty parafialnej.

Na uroczystość przybyli też kapłani z diecezji siedleckiej i drohiczyńskiej z poprzednimi proboszczami wyrozębskimi ks. Eugeniuszem Rolą oraz ks. Krzysztofem Napiórkowskim, który rozpoczął przygotowania do uroczystości poświęcenia. Obecni byli pochodzący z tej parafii ks. Jerzy Skwierzyński i ks. Bernard Błoński oraz siostry Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, które pracowały w tej parafii wraz z pochodzącą z niej s. Urszulą Błońską. W przemówieniach przedstawiciele kapłanów, sióstr zakonnych, wspominających tego dniu swego założyciela św. Wincentego à Paulo, przedstawicielki władz i fundatorów oraz reprezentanci parafian podkreślali widoczną troskę i odpowiedzialność zarówno o świątynię materialną, jak i o atmosferę życzliwości w parafii. Uroczystości poprzedziło duchowe przygotowanie podczas tygodniowych misji świętych, prowadzonych przez ks. Marka Matusika.