MAGIS 2016. Co to takiego?

Waldek Los SJ: – Jezuicki projekt dla młodzieży z całego świata, która różnymi kanałami zetknęła się z duchowością ignacjańską. To program, który przygotowuje młodych ludzi do przeżycia Światowych Dni Młodzieży. MAGIS ma bogatą tradycję, ale w dzisiejszej formie występuje od 2005 r. I od tamtej pory sercem tego programu są tzw. „Eksperymenty”.

Czy to oznacza, że osoba niezwiązana w jakiś sposób z jezuitami nie może skorzystać z programu?

Marek Firlejczyk SJ: – Może, ale jeśli ktoś nie miał wcześniej kontaktu z tą duchowością, to prosimy o udział np. w rekolekcjach ignacjańskich, Szkole Kontaktu z Bogiem, o dołączenie do jakiejś jezuickiej wspólnoty. Jednak liczymy głównie na członków szeroko rozumianej rodziny ignacjańskiej.

Sercem programu są „Eksperymenty”. Brzmi tajemniczo…

Jacek Olczyk SJ: – „Eksperymenty” to – idąc za źródłosłowem łacińskim, próby, badania. Wszyscy nowicjusze jezuiccy wiedzą dobrze, czym one są w naszej duchowości. Mamy próbę rekolekcyjną, trzydziestodniowych ćwiczeń, próbę szpitalną, kiedy posługujemy chorym, próbę katechetyczną, nauczania dzieci o Bogu, próbę pielgrzymią, czyli wędrówkę bez pieniędzy. Św. Ignacy przeżył podobne sytuacje i chciał, żeby to samo przeszedł każdy jezuita. Dlaczego? Ponieważ to doświadczenia rozwijające. Chcemy, żeby młodzi z naszych duszpasterstw doświadczyli czegoś podobnego. To taka adaptacja eksperymentów ignacjańskich do potrzeb młodego człowieka.

Na czym dokładnie polegają „Eksperymenty”?

Paweł Kowalski SJ: – Dla mnie kluczowe są słowa św. Ignacego: „Szukać i znajdować Boga we wszystkim”. Czyli: nie da się siedzieć bezczynnie i spotkać Pana Boga. Nawet jeśli medytujesz czy modlisz się w kościele i fizycznie nic nie robisz, to jednak twoje serce jest zajęte. Twoje ciało, myśli, uczucia „chodzą” i szukają Boga. To właśnie są „Eksperymenty”. Konkretne zadania, które na nas wpływają. Dzięki temu mogę to doświadczenie poddać refleksji, zanalizować, jak to na mnie wpłynęło, jakie struny poruszyło w mojej duszy. Jakie blokady, lęki, rany i ograniczenia to doświadczenie zaczyna burzyć. Celem jest, abym przestał się tego bać, a zaczął się cieszyć z tego, że przekraczam siebie.

Jakie zadania wymyśliliście wobec tego dla uczestników?

Paweł: – Od ponad pół roku mówiliśmy osobom z naszych duszpasterstw o programie MAGIS 2016 i prosiliśmy ich o inspirację. Dzięki temu „Eksperymenty” mają bardzo szeroki zakres. Są wśród nich klasyczne formy spotkania z Bogiem, takie jak rekolekcje z medytacjami, ale także bardzo oryginalne, np. pielgrzymki żeglarskie, rowerowe i kajakowe. Jest kilka „Eksperymentów” artystycznych: pantomimy, teatr, taniec, malowanie na szkle, fotografia otworkowa, chóry gospel, pisanie ikon itp. Każdy znajdzie coś dla siebie.

Waldek: – Ignacy był geniuszem, zrozumiał, że jeżeli chce kogoś „zarazić” Panem Bogiem na sposób, w jaki sam Go doświadczył, to nic nie da pisanie opasłych teologicznych tomów czy „instrukcji życia”, mówiących o tym, w jaki sposób podejmować decyzje. Ignacy wiedział, że Panem Bogiem może się „podzielić” przez postawienie innych w konkretnych sytuacjach, w których i jego stawiał Bóg. Sytuacjach, które były wyzwaniem. Stąd wziął się pomysł na „Eksperymenty”. Wykonując je, stajemy w obliczu sytuacji, która nas przekracza.

Która z zaproponowanych form przeżywania „Eksperymentów” najbardziej was zaskoczyła?

Marek: – „Jazda konna”, a właściwie cała reszta programu, która obejmuje sprzątanie stajni i pracę przy koniach. Ciekawą propozycją jest też „Eksperyment” na żaglach.

Waldek: – Dla mnie hitem jest „Eksperyment”, w czasie którego młodzi ludzie będą pracowali w winnicy. Kolejną ciekawą propozycją jest działalność we Wspólnotach Jerozolimskich. Dwudziestka młodych ludzi od nas będzie mogła zamieszkać w celach mnichów, pracować i modlić się wspólnie z nimi. Są też wycieczki w góry i kajaki.

Niektóre „Eksperymenty” wydają się bardziej aktywną formą spędzania wolnego czasu niż zadaniem duchowym. Gdzie tkwi ich trudność?

Waldek: – Nie chodzi tylko o samo zadanie. Młody człowiek biorący udział w „Eksperymencie” znajdzie się w dwudziestoosobowej grupie, złożonej z ludzi z różnych krajów, a więc niejednorodnej kulturowo, w której problemem będzie bariera językowa. To wyzwanie nie jest celem, ale środkiem do odkrycia obecności Pana Boga i nauczenia się dostrzegania tej obecności na co dzień.

Jacek: – Wyobraźcie sobie dzień przyjazdu na MAGIS: wszyscy siedzą w swoich grupkach – włoskich, hiszpańskich itd. Potem jest czas „Eksperymentów”, grupki zostają rozbite, młodzi nie mają czasu na kontakt ze swoimi krajanami, muszą im wystarczyć „obcy” przydzieleni do grupy. To burzy ich schematy myślenia. Kiedy wracają na ostatni etap MAGISu, nie siedzą już w swoich grupkach narodowościowych, ale w grupach eksperymentalnych. Ludzie po kilku dniach wyjeżdżają do domu i wiedzą, że gdzieś na świecie mają przyjaciół.
Nie chcemy, żeby „Eksperymenty” były łatwym doświadczeniem. Jednak zapewnimy bezpieczne warunki. Nawet jeżeli zdarzy się porażka, omówimy ją razem z nimi. Dzięki temu, ona stanie się wewnętrznym doświadczeniem, które daje wzrost.

Perspektywa trudności i wymagań nie zniechęci do MAGIS 2016?

Paweł: – Wręcz przeciwnie. Właśnie dlatego drzwi do niego nie są otwarte na oścież, są lekko uchylone, nie każdy przez nie przejdzie.

Waldek: – Jesteśmy w łatwiejszej sytuacji, bo nie robimy MAGISu jako pierwsi. MAGIS, rozumiany jako przygotowanie do Światowych Dni Młodzieży, jest bardziej znany poza Polską niż w naszym kraju. Ludzie, którzy przyjadą, w większości albo już byli na poprzednich edycjach, albo chociaż o nich słyszeli i doskonale wiedzą, na co się piszą.
Spotkania MAGISowe odbywają się jednak nie tylko przed Światowymi Dniami Młodzieży. Są jeszcze tzw. małe MAGISy, które przeżywamy co roku we wspólnotach lokalnych. W ubiegłym roku odbyło się np. spotkanie MAGIS w Świętej Lipce, w ramach Jezuickich Dni Młodzieży. Metoda takiego zaznajomienia z duchowością nie jest ograniczona jedynie do ŚDM, kiedy najważniejszym momentem powinno być spotkanie z Ojcem Świętym. MAGIS ma przygotować do tego spotkania i do życia po nim.

„Małe Magisy” to kontynuacja programu przygotowującego do ŚDM?

Waldek: – Można powiedzieć, że są one wyrazem skuteczności programu MAGIS. Ta forma duszpasterstwa pomaga rozwijać duchowość, wobec tego warto w nią inwestować. Dlatego my nie chcemy przygotowywać ludzi jedynie do ŚDM, ale raczej promować postawę, którą Ignacy nazywa „magis”, czyli do czegoś większego. Spotkanie, choćby było super, skończy się wraz ze ŚDM 31 lipca. Chcemy, żeby w młodych rosło coś więcej, żeby żyli pragnieniami, żeby nie bali się ich realizować, żeby nie lękali się trudności i nie zrażali nimi już na starcie.

Jacek: – Nie chodzi tylko o to, żeby zrobić program MAGIS, ale o to, żeby uczyć ludzi, jak „być magis”. Taką postawę nazwaliśmy „#beMAGIS”. Organizujemy wydarzenie, które ma dać ludziom możliwość posmakowania, co to znaczy „być magis” w rozumieniu ignacjańskim, czyli robić coś więcej, skoncentrować się całkowicie na Jezusie, który przeżył swoje życie na 100 proc.
Waldek: – Kiedy byłem na spotkaniu Rady Duszpasterstwa Młodzieży przy Konferencji Episkopatu Polski, byli tam diecezjalni koordynatorzy ŚDM. Oni też nie chcą koncentrować się wyłącznie na przygotowaniach do ŚDM. Ich celem jest odnowa całego duszpasterstwa młodzieżowego w Polsce, pragną wykorzystać okazję, jaką dają ŚDM, aby tchnąć nowego ducha w duszpasterstwo.