Różnokolorowe koperty, które trafiają codziennie na redakcyjne biurka, a ostatnio coraz częściej e-maile, są świadectwem głębokiego zaufania, jakim darzą nas Czytelnicy. Dzieląc się na łamach niektórymi listami z redakcyjnej poczty, pragniemy, aby „Niedziela” była owocem zbiorowej mądrości redakcji i Czytelników.
Zaprząta mi ostatnio głowę coś, co ogólnie nazwałbym syndromem pokoleń. Zastanawiam się często, jak to się dzieje, że przeważnie zgadzam się z Panią Aleksandrą (jak i innymi autorami rozważań w „Niedzieli”), choć każde z nas, starszych, wychowywało się w zupełnie innych sytuacjach i rodzinach – nie dorastaliśmy na tym samym podwórku, otrzymywaliśmy polecenia od zupełnie innych rodziców. Nasze spojrzenie na życie mogę określić jako zgodność prawie 100-procentową.
Zadaję sobie pytanie: jak to się dzieje? Co na to wpływa: sytuacja polityczna i materialna po zniszczeniach wojennych, a może jakiś dziwny zbieg okoliczności? Mając lat 20-30, zgadzałem się z uwagami Mamy (Tata zginął podczas wojny). A teraz, gdy mam powyżej 70 lat, często łapię się na tym, że powtarzam swoim wnuczkom „złote myśli”, które usłyszałem w domu rodzinnym. Oczywiście, skutek i reakcje są podobne do moich ówczesnych. Dlatego twierdzę, że początek naszego wychowania czy naszego nastawienia do życia jest wynikiem pracy kilku pokoleń. Nasi pradziadowie kształtowali nasze nawyki, przyzwyczajenia czy wychowanie. Świat na pewno był bardziej zamknięty, hermetyczny i nie było aż tylu pokus czy liberalnego stosunku do życia jak teraz. Ciągle dźwięczą mi w uszach słowa Jana Pawła II: „z wolności trzeba umieć korzystać”. A niestety większości młodych ludzi wolność, a szczególnie źle pojęta demokracja pomyliły się z dobrym wychowaniem czy szacunkiem do drugiego człowieka.
A może problem, o którym piszę, jest tylko wynikiem mojego wieku starczego. Doprawdy, czasami już się w tym wszystkim gubię...
Dla ludzi wierzących i wszystkich, którzy kierują się prawym sumieniem, sprawa jest absolutnie jasna: ludzkie życie jest święte i stanowi wartość nadrzędną, od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Tymczasem z przerażeniem i głębokim oburzeniem obserwujemy, jak koalicja rządząca z cyniczną determinacją przyspiesza prace nad ułatwieniem zabijania nienarodzonych dzieci.
Jak poinformował na platformie X marszałek Włodzimierz Czarzasty, już w czwartek o godz. 9:00 zbiera się Komisja Nadzwyczajna, by zająć się projektami ustaw wymierzonymi w życie najsłabszych. Przedstawiciel Lewicy napisał wprost: „O prawa kobiet trzeba konsekwentnie walczyć i nie odpuszczać”. Gdzie w tej narracji jest jednak prawo do życia niewinnego, nienarodzonego dziecka? O tym koalicja rządząca woli milczeć.
Bóg za bardzo kocha człowieka, by się obrażać. Jest Bogiem, który nie przestaje próbować przyciągnąć do Siebie człowieka, bo tylko u Niego może znaleźć prawdziwe szczęście, autentyczną radość, pełnię życia.
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
