Od 5 lat Siostry Magdalenki od Pokuty przeżywają 9-letnią nowennę w ramach przygotowań do Jubileuszu 700-lecia klasztoru magdaleńskiego w Lubaniu w 2020 r. Każdy rok nowenny jest poświęcony tematyce związanej z dziedzictwem duchowym i historycznym zgromadzenia. Obecny 5. rok nowenny (10 czerwca 2015 r. – 10 czerwca 2016 r.) został dedykowany sylwetkom świątobliwych sióstr magdalenek. Przyjęcie takiego czasu jest związane z bullą papieża Grzegorza IX „Religiosam vitam eligentibus” z dnia 10 czerwca 1227 r., zatwierdzającą prawnie Zakon Magdalenek od Pokuty.
Siostry św. Marii Magdaleny od Pokuty zostały sprowadzone na ziemie polskie w XIII wieku do Nowogrodźca n. Kwisą przez św. Jadwigę Śląską. Wierne swojemu charyzmatowi – modlitwie i pokucie wynagradzającej za grzechy świata, a zwłaszcza kobiet, siostry pełnią swoją misję w Kościele, szerząc ducha nawrócenia i pokuty. Główną siedzibą zakonu jest klasztor w Lubaniu, który powstał w 1320 r. Obecnie w tym miejscu znajduje się dom generalny i formacyjny zgromadzenia.
Wielowiekowa tradycja zgromadzenia zakładała, że siostry nie będą się starać o wyniesienie na ołtarze żadnej ze swoich sióstr. Dopiero podczas ostatniej Kapituły Generalnej siostry zdecydowały, że podejmą starania o rozpowszechnianie informacji nt. sióstr, które umarły w opinii świętości. Stąd też myśl o zorganizowaniu 5 marca br. sympozjum „Świątobliwe siostry Magdalenki od Pokuty”. W gronie prelegentów znalazły się osoby zajmujące się filozofią, duchowością i historią Kościoła. To pozwoliło na ujęcie zagadnienia świętości w różnych wymiarach.
Spotkanie rozpoczęło się wspólną Eucharystią, następnie miały miejsce trzy konferencje: dr. Józefa Tarnówki SDS – „Kościół żyje obcowaniem świętych”, s. Iwony Hałamuszki CSMM – „Świętość na drodze rad ewangelicznych” i dr. Piotra Stefaniaka – „Oblicza świętości – świątobliwe siostry Magdalenki od Pokuty”.
Sympozjum ubogacił taniec ewangelizacyjny w wykonaniu sióstr (choreografia: s. Dagmara Zakrzewska) oraz prezentacja komputerowa „Świętymi bądźcie...” (przygotowanie: s. Ewa Kata). Na zakończenie wspólnie odmówiono Koronkę do Miłosierdzia Bożego .
Słuchacze mogli pogłębić wiedzę na temat świętości i sposobów jej wyrażania według stanu i powołania. Wszyscy jesteśmy powołani do świętości, która ma swoje źródło w wezwaniu Boga „Bądźcie dla Mnie święci, bo Ja jestem święty, Ja Pan” (Kpł 20,26), oraz w uczestnictwie w Bożej naturze i Bożym synostwie w Jednorodzonym Synu Boga. Świętość nie polega na dokonywaniu rzeczy niezwykłych, lecz na niezwykłym podejściu do rzeczy zwykłych i codziennych. Można ją osiągnąć już dziś, pokładając ufność i nadzieję tylko w Bogu i w Jego planie.
Tylko modlitwa i budowanie osobistej relacji z Jezusem przez Eucharystię jest gwarancją na to, by powołanie było wciąż świeże i nowe
Nie robiły nic niezwykłego. Od początku mieszkały w skromnym domu obok kościoła, modliły się, katechizowały, przez jakiś czas prowadziły ochronkę dla dzieci, zajmowały się zakrystią, ogrodem, pomagały na plebanii. Świadectwo takiego życia sióstr służebniczek musiało mieć jednak jakąś wielką siłę przyciągania. Chyba tym właśnie należy tłumaczyć fakt, że do klasztorów wstępowały dziesiątki dziewczyn z terenów Łopuszna i okolic, porzucając marzenia o mężu, rodzinie, dzieciach i wybierając życie konsekrowane. Kiedy w 1970 r. parafia przeżywała uroczystość peregrynacji Kopii Obrazu Jasnogórskiego, na uroczystości przybyły niemal wszystkie siostry pochodzące z parafii - było ich aż czterdzieści jeden. - Ostatnie powołanie jest z ubiegłego roku - mówi s. Jadwiga Bączar - przełożona Domu
Pierwsze siostry służebniczki do Łopuszna przybyły 10 września w 1951 r. Były to s. Serafina Ciesielka i s. Imelda Drewnicka. Proboszcz ks. kan. Aleksander Jankowski wielokrotnie zwracał się z prośbą do zarządu Zgromadzenia o przysłanie sióstr. Wiele młodzieży i dzieci z rozległej parafii potrzebowało pilnie katechezy. Zanim komunistyczne władze oświatowe wyrzuciły religię ze szkół, siostry nauczały jej w szkołach w Józefinie i Snochowicach, jeździły do Antonielowa oddalonego o siedem kilometrów, Korczyna, Dobrzeszowa i Piotrowca. Komunikacja między tymi miejscowościami w tamtych czasach praktycznie nie istniała, toteż siostry radziły sobie na własną rękę: jeździły na furmankach, rowerami, chodziły pieszo. Setki dzieci przygotowywały do Pierwszej Komunii Świętej, uczyły modlitwy, pogłębiały wiarę młodego pokolenia. Zimą było dużo trudniej, mróz i śnieg wydłużały drogę. Z chwilą wyrzucenia katechezy ze szkół zorganizowano punkty w domach prywatnych, w których warunki były dużo skromniejsze. Tak siostry kontynuowały pracę aż do momentu powrotu lekcji religii do szkół. Odtąd siostry pracują w normalnych warunkach.
Wielka jest pokusa próżności. Pokusa bycia sławnym cudzym kosztem. Wspinać się na szczyty kosztem innych. Co czyni zatem Jezus? Jak reaguje? W jaki sposób broni uczniów przed taką pokusą?
Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał. Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!» Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!» A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!» Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?» Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».
W rocznicę męczeńskiej śmierci św. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein) w kościele św. Michała Archanioła we Wrocławiu-Ołbinie sprawowano Eucharystię ku jej czci.
Ks. Jan Gondro, przypominając niezwykłą drogę życiową świętej – od ateizmu i kariery naukowej, przez poszukiwanie prawdy, aż po chrzest, Karmel i męczeństwo w Auschwitz-Birkenau – podkreślił, że jej życie pozostaje ważnym świadectwem dla współczesnego człowieka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
