Wielka Boga-Człowieka Rodzicielko i Panno Najświętsza!

Tymi słowami przed trzystu sześćdziesięciu laty na stopniach ołtarza w tej lwowskiej katedrze król Jan Kazimierz w czasie niepokoju i wojny, pełen troski o swoje królestwo, zwrócił się do Ciebie, Łaskawa Pani, widząc w Tobie ratunek.

Przyszedł tutaj pełen wiary i zaufania, jak do Matki Syna Bożego, ale również jako do Królowej Królestwa Polskiego, Księstwa Litewskiego, Ruskiego, Pruskiego, Mazowieckiego, Żmudzkiego, Inflanckiego i Czernichowskiego, abyś odmieniła los Narodów, od tej chwili czczących Cię jako Królową.

Dzisiaj, idąc królewskim śladem, przyszliśmy do Ciebie w równie trudnym czasie, kiedy wojna, bieda i niesprawiedliwość dotyka kolejny raz Twoich poddanych. Przywiodła nas tutaj wiara, zgromadziła nas nadzieja i pokaleczona miłość bliźniego. I w takim oto czasie wołamy za błogosławionym Jakubem Strzemię, Twoim wielkim czcicielem, a naszym Patronem – „Okaż się Matką!”.

Proszę o to w imieniu całej metropolii: archidiecezji lwowskiej, diecezji łuckiej, kamieniecko-podolskiej, kijowsko-żytomierskiej, charkowsko-zaporoskiej, odesko-symferopolskiej i zakarpackiej, powierzając Twojej Matczynej trosce teraźniejszość i przyszłość naszego Kościoła, wszystkie stany i wspólnoty, jakie współcześnie go stanowią. W ich imieniu uciekam się do Ciebie, bądź nam Matką tu i w niebie – Maryjo!

Wielka Boga-Człowieka Rodzicielko i Panno Najświętsza!

Spójrz, Królowo, również na nas, przybyłych z Polski. Reprezentujemy wszystkie stany, jak wówczas, kiedy król Jan Kazimierz upadł na kolana przed Twym świętym wizerunkiem. Przybyliśmy do miejsca, gdzie wybrana zostałaś na Królową Korony Polskiej.

Jesteśmy z północy i południa, wschodu i zachodu Polski, jako spadkobiercy i potomkowie niełatwej historii naszego Narodu. Przybywamy do Ciebie, aby odnowić i kolejny raz potwierdzić naszą miłość i wdzięczność wobec swej Królowej i powtórzyć – Jestem, Pamiętam i Czuwam.

Przybywamy pełni troski o nasz dom, któremu na imię Polska, i prosimy, natchnij nas, abyśmy byli jedno, napełnij nas duchem odwagi w obronie najwyższych wartości. Powtórz nam słowa z Kany Galilejskiej: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2, 5), aby napełniły się stągwie naszych myśli, słów i uczynków prawdą Ewangelii oraz wiernością Krzyżowi i Kościołowi.

Powierzamy w Twoje ręce losy Ojczyzny, pomni tego, że nie opuściłaś nigdy tych, co się do Ciebie uciekają, Twej pomocy przyzywają i Ciebie o przyczynę proszą. Tyle razy stawałaś blisko nas w zawieruchach dziejowych, dlatego z wdzięcznością uwielbiamy Twoje święte Imię, Bogurodzico Dziewico, Bogiem sławiena Maryjo. I za Prymasem Kardynałem Augustem Hlondem powtarzamy, że zwycięstwo, gdy przyjdzie, będzie Twoim zwycięstwem. Dlatego świadomi tak przemożnego wstawiennictwa przyrzekamy uczynić wszystko, aby zwyciężać z Twoim Imieniem na ustach, ufając Bogu, miłując Ojczyznę i trwając w Kościele. Maryjo! Nasza Matko i Królowo, weź w porękę Naród cały, niechaj żyje dla Twej chwały.

Wielka Boga-Człowieka Rodzicielko i Panno Najświętsza!

W Nadzwyczajnym Roku Jubileuszowym Miłosierdzia Bożego, w dwudziestą piątą rocznicę odnowienia struktur Kościoła Rzymsko-Katolickiego w Ukrainie i w trzysta sześćdziesiątą rocznicę ślubów króla Jana Kazimierza ślubujemy przed Tobą, Łaskawa Pani: nie zagubić wolności okupionej cierpieniem wielu wierzących, nie utracić wiary przekazanej nam przez naszych rodziców, służyć prawdzie, bo ona prowadzi ku wyzwoleniu z niewoli fałszu i obłudy.

Ślubujemy uczciwość, nawet wtedy, gdy wokół nas inni nie będą według niej żyli, szanować każde życie, od poczęcia aż po naturalną śmierć, wytrwać aż do końca w Kościele, gdzie jest obecny Twój Syn, światłość świata, nasza Droga, Prawda i Życie. Amen.

Lwów, 9 kwietnia 2016 roku