W taki właśnie sposób teologowie interpretują III tajemnicę fatimską. Matka Boża miała powiedzieć s. Łucji nie tylko o zamachu na papieża (biskupa odzianego w biel), ale nawet o jego śmierci. W związku z tą tajemnicą pojawiło się bardzo wiele spekulacji. Niektóre z nich były wręcz sensacyjne. M.in. dlatego Jan Paweł II polecił w 2000 r. wyjawić jej treść. Kard. Joseph Ratzinger we Wstępie swego teologicznego komentarza wspomina nawet o rozczarowaniu, jakiego doznają czytelnicy III tajemnicy, szczególnie ci, którzy spodziewali się sensacji.

Pokuta, pokuta, pokuta!

Kard. Angelo Sodano w 2000 r. po Mszy św. odprawionej przez Jana Pawła II po raz pierwszy publicznie mówił na temat wizji s. Łucji. Jego interpretacja została najpierw przedłożona bezpośrednio siostrze wizjonerce. Gdy s. Łucja wypowiadała się na ten temat, zauważyła przede wszystkim, że została jej dana wizja, ale nie jej interpretacja. Ta, powiedziała, nie należy do widzącego, ale do Kościoła. Jednakże po odczytaniu tekstu stwierdziła, że przedstawiona interpretacja odpowiada temu, czego sama doświadczyła, i że ze swej strony uznaje ją za prawidłową.

Jak czytamy u przyszłego papieża Benedykta XVI, kluczem do tej „tajemnicy” jest potrójne wołanie: „Pokuta, pokuta, pokuta!”. Rozumieć znaki czasu znaczy: rozumieć pilną potrzebę pokuty – nawrócenia – wiary. Jest to właściwa odpowiedź na moment dziejowy niosący wielkie zagrożenia, które zostaną ukazane w następnych obrazach. „Pozwolę sobie w tym miejscu na osobiste wspomnienie – napisał kard. Ratzinger. – Siostra Łucja powiedziała mi w rozmowie, że coraz wyraźniej uświadamia sobie, iż celem wszystkich objawień było nakłonienie do nieustannego wzrastania w wierze, nadziei i miłości – cała reszta miała prowadzić tylko do tego”.

W III tajemnicy fatimskiej jest mowa o ogniu trawiącym cały świat i o prześladowaniach Kościoła. XX wiek wydaje się niejako wypełnieniem tego proroctwa, a początek XXI wieku pod tym względem nie ustępuje.

Jest w tajemnicy wreszcie mowa o śmierci papieża. Jan Paweł II po zamachu na swoje życie natychmiast zapoznał się z dokumentacją odnoszącą się do objawień w Fatimie i zinterpretował je jako ingerencję Maryi. „Fakt, iż «macierzyńska dłoń» zmieniła bieg śmiercionośnego pocisku, jest tylko jeszcze jednym dowodem na to, że nie istnieje nieodwołalne przeznaczenie, że wiara i modlitwa to potężne siły, które mogą oddziaływać na historię, i że ostatecznie modlitwa okazuje się potężniejsza od pocisków, a wiara od dywizji” – napisał po latach kard. Ratzinger.

Dla ratunku i nieba

Orędzie z Fatimy dla Jana Pawła II było bardziej orędziem nadziei niż tragedii. Niewątpliwie to Matka Boża zmieniła bieg kuli, ale można też sądzić, że jako ludzkość okazaliśmy się dobrymi uczniami z Fatimy. Przecież świat nie doświadczył konfliktu nuklearnego, a takie obrazy emanowały z wizji s. Łucji. Jeśli więc zamach miał miejsce dokładnie 13 maja (dzień objawień), a przebieg tego zdarzenia miał taką, a nie inną sekwencję (biskup odziany w biel przeżył), oznacza to dla nas dodatkowy sens modlitwy i pokuty.

W 2000 r. Jan Paweł II odwiedził portugalskie sanktuarium. W specjalnym orędziu przypomniał ogromne cierpienia XX wieku, przepowiedziane przez Maryję w objawieniach. – Wspominamy okropności dwóch wielkich wojen oraz tylu innych wojen w różnych częściach świata, obozy koncentracyjne i eksterminacyjne, gułagi, czystki etniczne i prześladowania, terroryzm, porywanie ludzi, narkotyki, zamachy przeciwko życiu nienarodzonemu i rodzinie – powiedział Ojciec Święty.

Podczas Mszy św., na której beatyfikował Franciszka i Hiacyntę, nie ustawał w nawoływaniu do nawrócenia. – Przesłanie fatimskie jest wezwaniem do nawrócenia – podkreślił Papież w swej homilii. – Apeluje ono do ludzkości, aby się nie wdawała w grę ze Smokiem. Celem ostatecznym jest Niebo, gdzie Ojciec niebieski w swej miłości i miłosierdziu oczekuje wszystkich. Bóg pragnie, aby nikt nie zginął, dlatego 2000 lat temu posłał swego Syna – zaznaczył z mocą Ojciec Święty. – Módlcie się gorąco i czyńcie pokutę za grzeszników – zaapelował.