Duchu Święty, Boże, tchnij mnie swoim tchnieniem, abym myślał o tym, co jest święte. Prowadź mnie, Duchu Święty, abym czynił to, co jest święte. Umacniaj mnie, Duchu Święty, abym strzegł tego, co jest święte. Strzeż mnie, Duchu Święty, abym nigdy nie utracił tego, co jest święte. Amen. Modlitwa św. Augustyna do Ducha Świętego
Kto może otrzymać dar Ducha Świętego? W Dziejach Apostolskich zostało napisane, że Duch Święty zstąpił na Apostołów przebywających razem w Wieczerniku i trwających jednomyślnie na modlitwie. Oznacza to, że ów dar może otrzymać tylko ten, kto zwyczajnie o niego prosi i trwa zarazem w jedności ze wspólnotą kościelną. Powinniśmy przyjąć postawę rozmodlenia i oczekiwania na ten wyjątkowy Boży dar. Z pokorą i w ciszy winniśmy wsłuchiwać się w Jego Słowo i jednocześnie z pokorą, wielkim zaufaniem i w posłuszeństwie wypełniać je w swoim codziennym życiu.
Przed nami najważniejsze dni roku liturgicznego. Są to zarazem najważniejsze dni w życiu każdego chrześcijanina – Wielki Tydzień, czas wielkich wydarzeń, faktów, które na zawsze odmieniły życie każdego z nas i zobowiązały do życia nowym życiem w Chrystusie. Niewyobrażalnie wielką w skutkach, choć uderzająco prostą w swej formie „metodę” wyzwolenia człowieka z mocy grzechu i jego skutków wybrał Syn Boży. Liturgia Wielkiego Tygodnia ukaże nam ją w pełni. Dominującą treść Triduum Paschalnego stanowi motyw ofiary, jaką Syn Boży składa Ojcu dla zbawienia człowieka. Mówię o tym, nawiązując do wydarzeń Wielkiego Czwartku, dnia ustanowienia Najświętszego Sakramentu – Eucharystii i służebnego wobec niego kapłaństwa. Myślę, że powinien to być dzień wdzięczności za zaufanie, jakim obdarzył Pan tych, których sam wybrał, by żyjąc w posłudze Jemu ofiarnie służyli innym. Zachęcam do modlitwy za kapłanów, by byli „autentyczni w swoim życiu i posłudze. Wpatrzeni w Chrystusa, żyli życiem skromnym, solidarni z wiernymi, do których są posłani” (Benedykt XVI).
List do Galatów zaczyna się bez zwyczajowego dziękczynienia. Zamiast niego Paweł uderza od pierwszych zdań: „nadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii”. Natychmiast koryguje własne słowa: „innej jednak Ewangelii nie ma”. Są tylko „ci, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Sprawa galacka dotyczyła nauczycieli żądających od pogan obrzezania i Prawa. Paweł widzi w tym zamach na samą istotę łaski. Stąd zdanie o mocy anatemy, powtórzone dwukrotnie dla powagi: „gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!” Greckie anathema estō to formuła wyłączenia, oddania pod sąd Boży. Kanonista zatrzyma się tu z zawodowym dreszczem. To zdanie jest praźródłem kościelnych formuł „anathema sit”, którymi sobory przez wieki obwarowywały granice wiary, i dalekim przodkiem dzisiejszych norm o karach za herezję (kan. 751; 1364). Najważniejsze jest w nim jednak co innego. Nawet autorytet osobisty, choćby apostolski, choćby anielski, stoi niżej niż przekazana Ewangelia. Głosiciel pozostaje sługą depozytu (zob. glossę na 17 IX i 23 IX). „Czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga?” Paweł odsłania kryterium, które rozstrzyga o prawdziwości posługi. Kto chce się przypodobać ludziom, nie jest sługą Chrystusa. Dodaje wyznanie o źródle swojej Ewangelii: „nie otrzymałem jej ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus”. Apostoł pogan nie jest uczniem drugiej ręki. Jego posłannictwo pochodzi z tego samego źródła, co posłannictwo Dwunastu. Wspomnienie św. Faustyny kładzie na ten tekst ciekawe światło. Także jej orędzie przeszło próbę badania przez Kościół, łącznie z okresem notyfikacji i zakazu, zanim zostało rozpoznane. Prywatne objawienie nigdy nie poprawia Ewangelii. Może ją tylko przypominać, i po tym Kościół poznaje jego autentyczność.
Rosnąca liczba chrztów dorosłych w wielu krajach Europy Zachodniej jest coraz częściej postrzegana przez zwierzchników kościelnych jako zjawisko mające wpływ na cały Kościół. Jest to kluczowy wniosek z obradującego w miniony weekend w Wiedniu spotkania Eurocat, uważa Daniel Vychytil, odpowiedzialny za katechumenat dorosłych w Austrii.
„To, co wcześniej było sprawą jednostek, staje się teraz kwestią ogólną dla Kościoła” - powiedział Vychytil w rozmowie z agencją katolicką Kathpress 5 października. Podkreślił, że potencjał tego rozwoju jest znaczący; katechumenat dorosłych może stać się „siłą napędową nowej ewangelizacji, nowego spotkania z wiarą, a tym samym nowej witalności w kościołach”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
