Święcenia alumnów lubelskiego Metropolitalnego Seminarium Duchownego odbyły się 7 maja równocześnie w dwóch miejscach. W kościele pw. Świętego Ducha w Poniatowej udzielił ich abp Stanisław Budzik, a w kościele pw. św. Anny w Lubartowie bp Mieczysław Cisło i bp Artur Miziński. W uroczystych Mszach św. wzięli udział wychowawcy, profesorowie i alumni seminarium z rektorami ks. Jarosławem Marczewskim i ks. Zdzisławem Szostakiem, kapłani z rodzinnych parafii kandydatów do święceń, ich rodziny i przyjaciele, a także wierni z miejscowych wspólnot parafialnych. Gościem uroczystości w Lubartowie był ks. inf. Grzegorz Pawłowski, ocalały z Zagłady Żyd – kapłan archidiecezji lubelskiej i duszpasterz w Izraelu, który nowo wyświęconym diakonom życzył, by dążyli z zapałem do świętości przez naśladowanie Chrystusa, który jest ideałem świętości.

Dla Boga i człowieka

W Poniatowej abp Stanisław Budzik przypomniał 5 nowym diakonom, że mimo młodego wieku zostali obdarzeni przez Dobrego Pasterza wielką godnością i odpowiedzialnością za głoszenie Słowa Bożego i troskę o bliźnich. Podkreślał, że święcenia diakonatu przybliżają do Eucharystii, dzięki której Kościół żyje i sprawuje swoją misję zbawczą. Nierozerwalnie z tym sakramentem związane jest głoszenie Słowa Bożego, dlatego diakoni będą głosić ludziom Słowo Boga, ale przede wszystkim zachowywać je w swoim sercu. – Staniecie bardzo blisko kapłana, stając się jego współpracownikami. Zanim jednak Pan powierzy wam sprawowanie eucharystycznej Ofiary, pragnie przez posługę diakona uświadomić wam, że służba Bogu łączy się nierozerwalnie ze służbą człowiekowi. Diakon jako sługa powinien naśladować Chrystusa w Jego posłudze miłosierdzia wobec potrzebujących – podkreślał Ksiądz Arcybiskup. Za papieżem Franciszkiem przypomniał alumnom, że podążając szlakami nowej ewangelizacji, mają wychodzić na peryferie społeczeństwa i niestrudzenie szukać nowych sposobów głoszenia Dobrej Nowiny. – Przyjmując święcenia diakonatu, bierzecie na siebie zadanie odkrywania obecności Zmartwychwstałego Chrystusa w Kościele oraz obowiązek wprowadzania innych w tajemnicę tej obecności – mówił abp Budzik. Zadaniem diakona jest także modlitwa brewiarzowa, która włącza go „w wielki chór Bożej chwały, który o każdej porze dnia i nocy wznosi się z ziemi ku niebu”.

Na początku maryjnego miesiąca, w pierwszą sobotę maja, abp Stanisław Budzik zachęcał diakonów, by w swoim życiu naśladowali Maryję. – Pokorna Służebnica Pańska zrozumiała, że służba Bogu realizuje się przez służbę człowiekowi, dlatego jest wspaniałym wzorem i przykładem naśladowania dla każdego chrześcijanina, ale chyba najszczególniej dla diakona. Nowi diakoni mają tak jak Maryja nieść Chrystusa światu – podkreślał. Przez przyczynę Maryi prosił dla nowych diakonów o apostolski pośpiech, o wierność zobowiązaniom wynikającym ze święceń diakonatu, o zasłuchanie się w Słowo Boże, które mają głosić i którym mają żyć oraz o otwartość na dary Ducha Świętego, który zstępuje na nich, aby ich uświęcić. – Niech Jego Boski wicher odnowi wasze serca, niech Jego Boski płomień rozpala wiarę i miłość w was oraz w tych wszystkich, do których zostaniecie posłani – mówił Metropolita.

Służba przez całe życie

W Lubartowie, rozpoczynając Liturgię z obrzędem święceń diakonatu, bp Mieczysław Cisło mówił do 6 kandydatów: – Przywołujemy Ducha Świętego w tym Wieczerniku, by namaścił ich i posłał, ażeby służyli, bo taki jest sens święceń diakonatu. W homilii Ksiądz Biskup przypomniał genezę i istotę posługi diakonatu, którą jest służba drugiemu człowiekowi, zgodnie ze słowami Jezusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40b). Dziękował alumnom, że pokonali obawy, jakie dzisiaj rodzi świat, zaufali Jezusowi i zwalczyli lęk, jak sprostać wymaganiom, które niesie celibat, życie w posłuszeństwie, ubóstwie, czystości, by podążać drogą uświęcenia i służby. Zauważył z naciskiem, że współcześnie kontynent europejski zatraca swoją tożsamość, dlatego potrzebni są głosiciele posłani przez Jezusa Chrystusa, którzy będą budzić sumienia. Dodał, że to nie tylko kapłani, ale i świeccy, biorący odpowiedzialność za losy chrześcijaństwa europejskiego. Wskazując na słowa papieża Franciszka podkreślił, że świat potrzebuje ze strony Kościoła gestów miłości, wychodzenia do człowieka, dostrzegania jego problemów i codziennych spraw. – Pamiętajcie, że pozostaniecie diakonami przez całe wasze życie, będąc też prezbiterami – mówił do kandydatów do święceń. Ksiądz Biskup przypomniał, że jako diakoni będą mogli głosić kazania, asystować przy zawieraniu sakramentu małżeństwa, odprowadzać zmarłych na cmentarz, zanosić Wiatyk chorym, podawać Komunię św. i czytać Ewangelię. Bp Cisło apelował, by całe życie oddawali służbie, w tym odkrywali piękno powołania i z tego czerpali szczęście oraz radość.

* * *

Święcenia diakonatu przyjęli:

Jakub Głowacki z parafii pw. św. Anny w Lubartowie
Artur Grzywaczewski z parafii pw. Rozesłania Świętych Apostołów w Chełmie
Adrian Komorowski z parafii pw. Ducha Świętego w Poniatowej
Przemysław Lemieszek z parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Sobieszynie (diecezja siedlecka)
Damian Matysiak z parafii pw. św. Jadwigi w Janowie Lubelskim (diecezja sandomierska)
Karol Mazurek z parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Starym Opolu (diecezja siedlecka)
Maciej Molicki z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Janowie Lubelskim (diecezja sandomierska)
Jan Tadyniewicz z parafii pw. św. Barbary w Łęcznej
Krzysztof Wicha z parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opolu Lubelskim
Mateusz Wójcik z parafii pw. św. Antoniego Padewskiego w Lublinie
Rafał Wójcik z parafii pw. św. Urszuli Ledóchowskiej w Lublinie