Reklama

Niedziela Wrocławska

Zapewnić rodzinie to, co najważniejsze

Z Anną Szarycz, wiceprezydent Wrocławia, rozmawia Barbara Misiewicz

Niedziela wrocławska 25/2016, str. 4-5

[ TEMATY ]

wywiad

Christin Lola/fotolia.com

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Barbara Misiewicz: – Czy miasto Wrocław inwestuje w rodzinę?

Anna Szarycz: – Wrocław wspiera rodzinę, jak i organizacje, które na co dzień zajmują się rodziną. To wsparcie zarówno w przestrzeni wychowawczej, jak i kryzysowej, czyli począwszy od przedszkoli, żłobków, poprzez świetlice środowiskowe i trenerów osiedlowych, aż do trudnych sytuacjach i wsparcia poradni rodzinnych czy też ośrodków interwencji kryzysowej.

– Czy rodziny budują klimat naszego miasta?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

– Miasto to jedna wielka wspólnota, składająca się z mniejszych wspólnot, a jej podstawową komórką jest rodzina. Rodzina buduje je od podstaw, tworzy jego atmosferę, nadaje rytm i jest tętnem miasta. Dlatego wszystkie elementy życia społecznego i udzielane wsparcie jest nastawione na rodzinę. Chcemy nie tyle pomagać, co wspierać; nie zastępować rodzinę, choć są sporadyczne przypadki, kiedy rodzinę trzeba zastąpić w jej funkcjach. Zależy nam jednak, by rozpoznać, w czym rodzinie można pomóc, jakie są elementy, które w realny sposób mogą poprawić jakość życia rodziny w naszym mieście.

– Cztery duże pikniki i ponad 200 wydarzeń – tak w skrócie można podsumować trwający Miesiąc Rodziny we Wrocławiu. Jaka jest frekwencja i jaki odbiór tych wydarzeń?

Reklama

– Na stałe już Miesiąc Rodziny wpisał się w kalendarz życia naszego miasta. Ogromnie nas cieszy, że wzrasta liczba podmiotów, które współrealizują z nami to przedsięwzięcie: zarówno organizacje kościelne, jak i pozarządowe, również podmioty gospodarcze. Mamy za sobą Dzień Matki, gdzie na Wyspie Słodowej po Marszu Rodzin było ponad 1000 osób; piknik z okazji Dnia Dziecka – aż 3000 uczestników. Widać było radość dzieci i takie funkcjonowanie rodziny w przestrzeni miejskiej, jakie nam się zawsze marzy: rodziny przychodzą razem i spędzają czas, dokonując wyboru, w czym chcą uczestniczyć. Warsztaty odbywające się w ramach tego Miesiąca są inspirowane potrzebami zdiagnozowanymi podczas spotkań z rodzinami, którzy są odbiorcami naszych programów.

– W Miesiąc Rodziny zaangażowanych jest wiele organizacji. One także dbają o czas wolny rodzin, włączają się na co dzień w pomoc rodzinom. Jak ważne jest ich działanie?

– Jest nieodzowne, nie wyobrażam sobie, byśmy dotarli do każdego zaułka miasta bez wsparcia organizacji pozarządowych, organizacji kościelnych, tych wszystkich podmiotów, które pracują wśród dzieci i rodzin. Stąd mamy blisko 60 świetlic środowiskowych, najczęściej zainicjowanych właśnie na wniosek organizacji lokalnych. Nie zdarzyło się w historii, którą pamiętam w mieście, byśmy odmówili jakiejkolwiek organizacji, jeśli wykazała zapotrzebowanie. Właśnie te organizacje i osoby zajmujące się na co dzień pracą społeczną doskonale umieją rozpoznać i trafiają zawsze idealnie w zapotrzebowanie. Mamy także popularny program trenerów osiedlowych – 47 animatorów sportu, angażujących nawet 100 tysięcy dzieci, głównie niezrzeszonych w klubach czy świetlicach szkolnych.

– Rodzinę wspierają programy rządowe, np. 500+ czy Mieszkanie +. Czy to wciąż moda na rodzinę?

Reklama

– Jeśli mielibyśmy diagnozować potrzeby rodzin 10 lat temu, byłyby one inne niż dziś czy za 10 lat. Naszym zadaniem jako samorządu, jak i rządu, jest reagowanie na aktualne potrzeby. Myślę, że tak się właśnie dzieje – i we Wrocławiu i w naszym kraju. Oczywiście, nie można uznać tego procesu za zakończony. Czy zawsze trafimy w priorytety wszystkich rodzin? Na pewno staramy się trafić w potrzeby większości i w te problemy, które są nam zgłaszane. Jesteśmy otwarci, by współpracować z rządem, samorządem województwa i z każdą organizacją, która nam taki pomysł nam przyniesie. Np. Program 500+ to składowa pracy rządu i samorządów: to samorządy musiały wdrożyć rządowy projekt, by w bardzo krótkim zrealizować obietnice. To się udało we Wrocławiu, jak w większości gmin w Polsce. Wiązało się to z wysiłkiem i odłożeniem innych zadań.

– Jakie są priorytety miasta w polityce prorodzinnej?

– Musimy przede wszystkim zapewnić warunki bytowe w przestrzeni miasta, czyli najważniejsze: mieszkalnictwo i miejsca pracy. We Wrocławiu mamy ok. 4% bezrobocie, spadające do 3,5%, co stanowi efekt starań wielu sektorów samorządu miejskiego. Zastanawiamy się nad tanimi mieszkaniami na wynajem – i tu ukłon w stronę pomysłu rządu, rozwija się system TBS, ale też powstanie wielu nowych osiedli sprawia, że mieszkania tanieją, co też jest zamysłem polityki miasta.

Kolejnym elementem jest poziom opieki i wychowania oraz dobra jakość wszystkich poziomów edukacji – to przyciąga rodziny do Wrocławia. Mamy dodatni, choć niewielki wskaźnik demografii – może nie rośnie on tak, jak byśmy chcieli, ale też nie spada. Przyciągamy młode rodziny m.in. zagwarantowaniem miejsc w żłobkach i przedszkolach. Przypomnę, że we Wrocławiu mieliśmy w ub. r. wręcz wolne miejsca w przedszkolach publicznych, a także najwyższy w Polsce współczynnik nasycenia miasta miejscami w żłobkach, bo aż blisko 27% dzieci uczęszczających do żłobków na populację miasta, gdy w Polsce jest to przeważnie 12-16% dzieci.

– Zdarzają się sytuacje trudne kryzysowe, kiedy rodziny boją się bądź nie wiedzą, gdzie przyjść po pomoc…

– Najważniejsze, byśmy umieli dostrzec, że problem zaistniał. Jesteśmy wdzięczni tym mieszkańcom naszego miasta, którzy korzystają z telefonów zaufania czy przekazują takie informacje ośrodkom interwencyjnym, przez parafie. Rodzina, wspólnota naszego miasta to nasza wspólna sprawa, jeśli widzimy, że dzieje się coś niedobrego – zgłośmy to odpowiednim służbom, a one znajdą sposób, by w sposób dyskretny dotrzeć do potrzebującej rodziny. Same świetlice, współpraca z pedagogami szkolnymi przynoszą nam bardzo pozytywne efekty, bo to osoby najbardziej kompetentne, by rozpoznać jakiś problem. Istnieje także rzecznik ds. rodziny przy prezydencie miasta, z którym można bezpośrednio się umówić, zgłosić problem i warto skorzystać z jego wszechstronnych możliwości pomocy.

2016-06-15 11:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

U podnóża Tatr po raz 35.

Niedziela wrocławska 35/2018, str. V

[ TEMATY ]

wywiad

Agata Iwanek

Wacław Giermek – szef pierwszego obozu w Białym Dunajcu

Wacław Giermek – szef pierwszego obozu w Białym Dunajcu

Chłodniejsze poranki i coraz krótsze dni, to znak, że niedługo skończą się studenckie wakacje, ale zanim to nastąpi, dzieje się coś, nad czym ciężko przejść obojętnie. To 35. Obóz Adaptacyjny Duszpasterstw Akademickich Wrocławia i Opola, który w tym roku będzie trwał od 3 do 16 września. O początkach inicjatywy Agacie Iwanek opowiada Wacław Giermek – szef pierwszego obozu

Agata Iwanek: – Jak wyglądały początki legendarnego dziś obozu w Białym Dunajcu?
CZYTAJ DALEJ

Zasłonięty krzyż - symbol żalu i pokuty grzesznika

Niedziela łowicka 11/2005

[ TEMATY ]

Niedziela

krzyż

Wielki Post

Karol Porwich/Niedziela

Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów. Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek. Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
CZYTAJ DALEJ

Franciszek i s. Francesca - nieoczekiwane spotkanie papieża z 94-letnią zakonnicą

2025-04-06 17:32

[ TEMATY ]

spotkanie

Watykan

papież Franciszek

Bazylika św. Piotra

s. Francesca

Włodzimierz Rędzioch

Widok pustej Bazyliki św. Piotra robi duże wrażenie

Widok pustej Bazyliki św. Piotra robi duże wrażenie

Siostra Francesca Battiloro przeżyła największą niespodziankę swojego życia w wieku 94 lat, z których 75 lat spędziła jako wizytka za klauzurą. „Poprosiłam Boga: 'Chcę spotkać się z papieżem'. I tylko z Nim! Nikt inny... Myślałam, że to niemożliwe, ale to Papież przyszedł się ze mną spotkać. Wygląda na to, że kiedy Go o coś proszę, Pan zawsze mi to daje...”. Podczas pielgrzymki z grupą z Neapolu, s. Francesca Battiloro, siostra klauzurowa modliła się dzisiaj w Bazylice św. Piotra, gdy nagle spotkała papieża.

Zakonnica, która wstąpiła do klasztoru w wieku 8 lat, złożyła śluby w wieku 17 lat, w czasie, gdy jej życie było zagrożone z powodu niedrożności jelit. Dziś opuściła Neapol wczesnym rankiem z jednym pragnieniem: przeżyć Jubileusz Osób Chorych i Pracowników Służby Zdrowia w Watykanie. Wraz z nią przyjechała grupa przyjaciół i krewnych. Poruszająca się na wózku inwalidzkim i niedowidząca siostra Francesca - urodzona jako Rosaria, ale nosząca imię założyciela Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny św. Franciszka Salezego, który, jak mówi, uzdrowił ją we śnie - chciała przejść przez Drzwi Święte Bazyliki św. Piotra. Biorąc pod uwagę jej słabą kondycję, pozwolono jej przeżyć ten moment całkowicie prywatnie, podczas gdy na Placu św. Piotra odprawiano Mszę św. z udziałem 20 000 wiernych.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję