Spotkanie w sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie rozpoczęło się od powitania pielgrzymów i wspólnej modlitwy. Po rozważeniu 14. stacji Drogi Krzyżowej uczestnicy pielgrzymki udali się do auli, aby wysłuchać konferencji, którą wygłosił ks. dr Mariusza Dudka, diecezjalny duszpasterz rodzin. Po konferencji pielgrzymi spotkali się przed Bramą Miłosierdzia w rokitniańskiej bazylice, jedną z ośmiu ustanowionych w diecezji. Głównym punktem programu była Eucharystia, której przewodniczył bp Stefan Regmunt.

Hasłem tegorocznej pielgrzymki były słowa: „Chory apostołem Miłosierdzia”. – Bardzo często, kiedy mówimy o ludziach chorych, to zastanawiamy się, jakie powinny być stosunek i podejście rodziny, służby zdrowia, lekarzy do człowieka chorego. Co możemy temu człowiekowi dać, jak możemy mu pomóc w godnym przeżyciu cierpienia, nie tylko w dojściu do zdrowia, ale także przeżyciu tego trudnego czasu – mówi ks. dr Andrzej Piela, diecezjalny duszpasterz służby zdrowia. – Rok Miłosierdzia, który przeżywamy, każe nam zobaczyć, że każdy z ochrzczonych niezależnie od swojego aktualnego stanu fizycznego czy psychicznego jest uzdolniony z samego faktu chrztu do dzielenia się miłością, miłosierdziem czy przebaczeniem. Dlatego też chory, który przeżywa jakieś cierpienie, nie przestaje być także tym, który wobec innych ma okazywać miłosierdzie, zwłaszcza wobec najbliższych, którzy są wokół niego, szczególnie myślimy tu o najbliższej rodzinie.

Pielgrzymkę zakończyły Akt zawierzenia osób chorych i z niepełnosprawnością Najświętszej Maryi Pannie oraz Koronka do Miłosierdzia Bożego. – Chorzy są w centrum miłości Kościoła. Ta pielgrzymka i to spotkanie są tak istotne dla Kościoła diecezjalnego, że nie chcemy odstępować od tej corocznej tradycji, bo dla wielu z uczestników jest to ważne, a choćby to było ważne tylko dla kilku osób, to już warto. Najważniejsze jest dla nas spotkanie z chorymi u Matki, wspólne przeżywanie i doświadczenie, że ja otrzymując miłosierdzie, łaskę, przebaczenie, również je daję, także przez mój uśmiech, moje spotkanie i zawierzenie tego naszego trudu i tego wszystkiego, co będzie rzeczywistością, Panu Jezusowi i Maryi.