Oz 10, 1-3. 7-8. 12<- KLIKNIJ

Ozeasz porównuje Izrael do bujnej winorośli. Plon jest obfity. Wierność nie wzrasta. Przeciwnie. Im większy dostatek, tym więcej ołtarzy oraz stel. W wersecie 2 pojawia się ważne zdanie o sercu podzielonym. Hebrajski zapis może wskazywać na serce śliskie, gładkie, nieszczere. Gesty religijne zostają zachowane. Wnętrze człowieka pozostaje rozdwojone. Taki stan prowadzi do rozpadu życia publicznego. Samaria wraz ze swym królem unosi się jak piana na wodzie. Obraz jest przejmujący. To, co wydawało się trwałe, okazuje się lekkie i nietrwałe. Wyżyny kultowe zostaną porośnięte cierniem oraz ostem. Miejsce czci zamienia się w pustkowie. Taki jest koniec religii oderwanej od Boga. Na końcu czytania prorok przechodzi do wezwania pełnego nadziei. „Siejcie sprawiedliwość. Zbierajcie według ḥesed. Wykarczujcie ugór”. Pole nieuprawiane zarasta. Serce nieuprawiane także zarasta. Potrzeba pracy na głębi człowieka. Czasownik „szukać” Pana oznacza zwrócić się do Niego po światło oraz kierunek. Deszcz sprawiedliwości przychodzi z wysoka. Człowiek nie wytwarza go własnym wysiłkiem. Może jednak przygotować ziemię. Dobra nowina jest prosta. Nawet pośród zniszczenia pozostaje „czas szukania Pana”. Łaska otwiera możność nowego zasiewu.

Mt 10, 1-7<- KLIKNIJ

Po spojrzeniu na tłumy bez pasterza Jezus przywołuje Dwunastu. Powołanie wyrasta z modlitwy o robotników. Misja nie rodzi się z ludzkiej ambicji. Rodzi się z decyzji Pana. Uczniowie otrzymują exousia, czyli władzę. W tej Ewangelii słowo to oznacza autorytet samego Jezusa objawiony w nauczaniu oraz czynach. Teraz ten autorytet zostaje udzielony uczniom do walki z duchami nieczystymi oraz do uzdrawiania. Cud ma wymiar większy niż ulga fizyczna. Chory odzyskuje miejsce we wspólnocie, w modlitwie oraz w życiu społecznym. Liczba dwanaście przywołuje dwanaście pokoleń Izraela. Posłanie Dwunastu oznacza początek odnowy ludu. Dlatego misja najpierw jest skierowana do „zaginionych owiec domu Izraela”. Bóg pozostaje wierny swoim obietnicom. Najpierw gromadzi rozproszone owce. Później, w końcu Ewangelii, pośle uczniów do wszystkich narodów. Spis apostołów łączy osoby z różnych środowisk. Jest w nim także Judasz. Ewangelia nie ukrywa przez to kruchości wspólnoty. Jej trwałość opiera się na Panu, nie na doskonałości ludzi. Orędzie jest krótkie: „Bliskie jest królestwo niebieskie”. Mateusz używa określenia „niebieskie” z szacunku dla Imienia. Chodzi o panowanie Boga, które już zbliżyło się w Jezusie. Dobra nowina jest bliska. Król jest pośród swego ludu.