Nadchodzą...

Ks. Adam Stachowicz

Bądź na bieżąco!

Temat Światowych Dni Młodzieży staje coraz bardziej gorący. Stan przygotowań w diecezji, a w sposób szczególny w Sandomierzu i w Stalowej Woli był tematem spotkania komitetu organizacyjnego z przedstawicielami lokalnych mediów. Konferencja prasowa odbyła się 23 czerwca w Papieskim Instytucie Teologicznym w Sandomierzu. W spotkaniu wzięli udział bp Krzysztof Nitkiewicz – ordynariusz sandomierski, Lucjusz Nadbereżny – prezydent Stalowej Woli, Marek Bronkowski – burmistrz Sandomierza, mł. insp. Dariusz Chmielowiec – komendant powiatowy Policji w Sandomierzu, ks. Marek Kumór – diecezjalny koordynator ŚDM, Natalia Bełz – koordynator wolontariatu, ks. Bartłomiej Krzos – autor przewodnika po diecezji sandomierskiej oraz ks. Jarek Raczak – odpowiedzialny za stronę medialną przygotowań. Spotkanie poprowadził ks. Tomasz Lis, rzecznik Kurii Diecezjalnej w Sandomierzu.

Była mowa o planowanych „Dniach w Diecezji” i Diecezjalnym Dniu Wspólnoty, który odbędzie się w Sandomierzu 23 lipca. Zaproszeni zostaliśmy również do Stalowej Woli na 24 lipca, gdzie odbędzie się zwieńczajacy świętowanie koncert Piotra Rubika.

Diecezja przygotowuje się na przyjęcie gości z Francji, Kanady, Italii, Wybrzeża Kości Słoniowej, Białorusi, Ukrainy, Hiszpanii, Albanii i Ekwadoru. Łącznie przewidywanych jest ok. 800 osób. Wraz z grupami zagranicznymi przyjedzie do nas 5 biskupów. Gościom towarzyszyć będzie 700 naszych wolontariuszy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2016-06-30 10:10

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wiosna Kościoła

Niedziela lubelska 32/2016, str. 4-5

Urszula Buglewicz , Agnieszka Marek i Grzegorz Jacek Pelica

[ TEMATY ]

ŚDM w Krakowie

Dni w diecezjach

Paweł Wysoki

W drodze na Arenę Lublin

Chociaż Dni w Diecezji oficjalnie rozpoczęły się 20 lipca, to młodzież z różnych części świata zaczęła przyjeżdżać do Lublina już kilka dni wcześniej. Na ulicach zrobiło się radośnie i tłoczno. Belgowie, Francuzi, Włosi, Filipińczycy, Hiszpanie, mieszkańcy Republiki Południowej Afryki, Indonezji, Kenii, Madagaskaru, Ukrainy i Syberii – w sumie aż 30 państw, odmienili nasz region. Wraz z polską młodzieżą udowodnili, że słowa św. Jana Pawła II o młodych – wiośnie Kościoła i nadziei świata – są wciąż żywe i aktualne.

CZYTAJ DALEJ

Dobra nowina jest bliska

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

rozważania

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Ozeasz porównuje Izrael do bujnej winorośli. Plon jest obfity. Wierność nie wzrasta. Przeciwnie. Im większy dostatek, tym więcej ołtarzy oraz stel. W wersecie 2 pojawia się ważne zdanie o sercu podzielonym. Hebrajski zapis może wskazywać na serce śliskie, gładkie, nieszczere. Gesty religijne zostają zachowane. Wnętrze człowieka pozostaje rozdwojone. Taki stan prowadzi do rozpadu życia publicznego. Samaria wraz ze swym królem unosi się jak piana na wodzie. Obraz jest przejmujący. To, co wydawało się trwałe, okazuje się lekkie i nietrwałe. Wyżyny kultowe zostaną porośnięte cierniem oraz ostem. Miejsce czci zamienia się w pustkowie. Taki jest koniec religii oderwanej od Boga. Na końcu czytania prorok przechodzi do wezwania pełnego nadziei. „Siejcie sprawiedliwość. Zbierajcie według ḥesed. Wykarczujcie ugór”. Pole nieuprawiane zarasta. Serce nieuprawiane także zarasta. Potrzeba pracy na głębi człowieka. Czasownik „szukać” Pana oznacza zwrócić się do Niego po światło oraz kierunek. Deszcz sprawiedliwości przychodzi z wysoka. Człowiek nie wytwarza go własnym wysiłkiem. Może jednak przygotować ziemię. Dobra nowina jest prosta. Nawet pośród zniszczenia pozostaje „czas szukania Pana”. Łaska otwiera możność nowego zasiewu.

CZYTAJ DALEJ

Pieszo do Asyżu cz. 1

2026-07-08 23:47

ks. Łukasz

ks. Łukasz Romańczuk

Pielgrzymi na zejściu z Chiusi di Verna

Dziś rozpoczęliśmy piesze pielgrzymowanie od miejsca stygmatów św. Franciszka w La Vernie do miejsca śmierci w Asyżu. Rozpoczął się trud pielgrzymowania pod różnym względem, ale w tym czasie umocnieniem jest słowo Boże i świadomość tego, że tymi drogami, którymi podążamy i miejsca, które odwiedzamy - ponad 800 lat temu mógł przemierzać św. Franciszek wraz ze swoimi uczniami.

Idąc do franciszkańskiego sanktuarium w La Vernie należy przemierzać wysoko w górę. Niby z miejscowości wydaje się, że to jest blisko, bo w linii prostej 700 metrów, a drogą samochodową dobrych 15 minut. Rozpoczęcie pielgrzymki było dobrą okazją do poszerzenia wiedzy o Biedaczynie z Asyżu. Postać znana, lubiana, a jednak historia jego życia i momenty, w których nie miał łatwo, zawsze kruszą serce. Gdy wejdzie się na plac przykościelny, oczom pielgrzyma ukazuje się piękny widok gór. Idąc jednak blisko sanktuarium można odnaleźć malowidła ukazujące życie św. Franciszka, na różnych etapach życia, zaczynając od dnia narodzin, przez rozpoczęcie drogi wierności Chrystusowi, spotkanie z sułtanem, czy właśnie na końcu, przy ostatnim malowidle wchodzi się do kaplicy stygmatów. W trakcie poznawania lub przypominania sobie życia tego świętego, można wejść przez niewielki portal - ale jakby do nowej rzeczywistości. Przejście z budynku do miejsca, gdzie widzi się surowe skały, a które św. Franciszek porównał do rozdartej na dwie części zasłony przybytku, gdy Chrystus umierał na krzyżu. Surowe rozdarte skały, drzewa, chłód powietrza i wejście do groty, gdzie Franciszek został dotknięty przez Boga. W czasie, kiedy jego wspólnota była w kryzysie, bo przecież, jak podają historia, został odsunięty od wspólnoty, był już u kresu swojego życia, czy też zaczyna doskwierać mu ślepota - po ludzku był w mocnym kryzysie, a mimo to otrzymuje od Pana Boga stygmaty. W kaplicy stygmatów modliliśmy się o dobre owoce naszego pielgrzymowania, a po błogosławieństwie ruszyliśmy w drogę. Szlak szybko zweryfikował siły pielgrzymów. Jedno z pierwszych podejść zza Chiusi Della Verna były mocną próbą. Ten moment można porównać do pierwszego czytania od proroka Ozeasza, w którym Bóg pragnie przeorać serce człowieka i chce, aby zburzył ołtarz nie jemu wybudowany. Takie momenty są świetna okazją do wyjścia ze strefy komfortu i zmierzenia się w nową rzeczywistością, przed którą stawia człowieka Opatrzność Boża. I pomyśleć że tego typu drogami przechadzali się tacy wielcy święci jak Franciszek z Asyżu i jego bracia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama