Jarosław Rokicki urodził się 14 listopada 1919 r. w Białymstoku. Ochrzczony został w kościele parafialnym w Niewodnicy Kościelnej. Istnienie tej parafii datuje się już od XVI w., bowiem w 1596 r. wzniesiono tam drewniany kościół pod wezwaniem św. Trójcy, a gdy w roku 1884 został poważnie uszkodzony przez wichurę, ówczesny proboszcz, ks. Antoni Dowbor podjął trud budowy nowego kościoła, tym razem murowanego z cegieł, który poświęcono w 1889 r. i który istnieje do dnia dzisiejszego pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego. Kościół stanowi sanktuarium tegoż Świętego dla całej archidiecezji. Jarosław Antoni Rokicki został obdarzony na chrzcie św. drugim imieniem wielkiego Świętego, wzrastając pod jego opiekuńczym działaniem, prowadzącym do utrwalenia łaski powołania kapłańskiego. Okoliczności życiowe zmusiły rodziców, aby wraz z dwuletnim synem przenieść się w 1930 r. do miejscowości Wawiórki koło Lidy. W Lidzie uczęszczał do gimnazjum imienia K. Chodkiewicza. Po ukończeniu szkoły średniej i uzyskaniu matury w 1939 r., wstapił do Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie. Niestety, wybuch II wojny światowej przerwał młodemu klerykowi studia seminaryjne (w 1942 r. aresztowano profesorów i alumnów Seminarium) i wówczas aż do kapitulacji III Rzeszy przebywał u rodziców. Tuż po otwarciu Seminarium Duchownego Archidiecezji Wileńskiej w Białymstoku w 1945 r. kontynuował przerwane studia seminaryjne. Następnie na krótki czas podjął pracę w charakterze nauczyciela w Piotrkowie Kujawskim (diecezja włocławska). Po przybyciu do Łodzi otrzymał 27 czerwca 1948 r. święcenia kapłańskie w katedrze św. Stanisława Kostki z rąk bp. Michała Klepacza, ordynariusza diecezji łódzkiej. Przez okres 3 lat (1948-1978) sprawował kolejno funkcje wikariusza w różnych parafiach diecezji łódzkiej. Godnym podkreślenia jest fakt, że podczas swej najdłużej trwającej pracy duszpasterskiej wikariusza, bo przez okres 12 lat, w parafii Opatrzności Bożej w Łodzi, pracował równocześnie na stanowisku prefekta szkół łódzkich. O chęci wykorzystania swych zdolności muzycznych świadczy decyzja ks. Jarosława Rokickiego podjęcia w roku 1951 studiów muzycznych na Uniwersytecie Poznańskim. Działalność i twórczość na polu muzycznym rozwijał poprzez żmudną pracę, która stała się pasją ks. Rokickiego obok codziennych zajęć duszpasterskich. Dla poparcia tego twierdzenia wypada przytoczyć w tym miejscu choćby kilka przykładów ze spuścizny artystycznej po zmarłym Kapłanie: podłożył muzykę pod pieśń wielkanocną Nie ma Go tu do wykonania przez chór mieszany, opracował muzycznie pieśń wielkanocną do słów Stanisława Wyspiańskiego pt. Przez Twe Zmartwychwstanie, przeznaczoną również na chór mieszany, zaś do dwóch pieśni wielkanocnych: Zmartwychwstał Pan i Alleluja - Chwalmy Pana napisał zarówno słowa, jak i muzykę. Od 17 sierpnia 1978 r. do 28 sierpnia 1982 r. pełnił funkcję proboszcza parafii Świny. Ze względu jednak na pogarszający się stan zdrowia, zwrócił się z prośbą do ówczesnego ordynariusza o możliwość przejścia w stan spoczynku. Prośba ta została uwzględniona i od 28 sierpnia 1982 r. osiadł w charakterze rezydenta przy parafii Witów, a następnie (od 7 marca 1986 r.) zamieszkał w Łodzi przy ul. Budziszyńskiej, na terenie parafii św. Franciszka. Dalsze pogorszenie stanu zdrowia spowodowało, że zamieszkał w Domu Księży Emerytów, w którym dokończył biegu ziemskiego życia. Zmarł 23 lipca 1997 r. opatrzony sakramentami w 78. roku życia i 49. roku kapłaństwa. Złoty jubileusz kapłaństwa, do którego się przygotowywał, obchodził już w wieczności. Oby Zmartwychwstały Chrystus, którego wielbił słowem i pieśnią, zechciał Mu być nagrodą i radością.