Za ogłoszeniem 2027 r. Rokiem Objawień Matki Bożej Gietrzwałdzkiej głosowało 377 z 414 obecnych posłów (przeciw było 25, wstrzymało się 12), a za ogłoszeniem Roku Św. Andrzeja Boboli 401 z 424 posłów (przeciw było 12, wstrzymało się 11).

Najciekawszy był rozkład głosów czteroosobowego Koła Poselskiego Razem. W pierwszym głosowaniu, dotyczącym św. Andrzeja Boboli, wszyscy troje obecni na sali posłowie tego koła (Marcelina Zawisza, Marta Stożek i Maciej Konieczny) opowiedzieli się za przyjęciem projektu komisji poselskiej. Natomiast kiedy trzy minuty później w głosowaniu nad uczczeniem objawień w Gietrzwałdzie wziął udział również Adrian Zandberg, całe koło zagłosowało przeciwko.

W uchwale ustanawiającej Rok Św. Andrzeja Boboli (1591-1657), jezuity, jednego z patronów Polski, zaznaczono, że w 2027 roku przypada 370. rocznica jego męczeńskiej śmierci. „Andrzej Bobola to niestrudzony czciciel Najświętszej Marii Panny, założyciel i kierownik Sodalicji Mariańskich, kaznodzieja, misjonarz ludowy oraz wykładowca w wielu miejscach Rzeczpospolitej Obojga Narodów” – czytamy w uchwale. Sejm przypomniał także głęboką wiarę świętego, jego miłość do Polski oraz oddanie pracy ewangelizacyjnej, m.in. na ówczesnych kresach Polski i okrutną męczeńską śmierć. „Jego energia, żarliwa praca duszpasterska, sprawiły, że już u współczesnych zyskał przydomek «duszochwata» oraz «Apostoła Polesia»” – podkreślili autorzy uchwały.

Wspomniano także burzliwą historię jego relikwii: „Andrzej Bobola stał się dla Polaków symbolem walki z rosyjskim barbarzyństwem – jego relikwie były noszone w procesjach ulicami Warszawy w dniach bitwy nad Wisłą z bolszewikami w 1920 roku. Modlono się za jego stawiennictwem o zwycięstwo nad Rosją – i spektakularne zwycięstwo nastąpiło”. Na wniosek prymasa Polski kard. Józefa Glempa w 2002 roku papież Jan Paweł II zaliczył św. Andrzeja Bobolę w poczet patronów Polski, podkreślając w ten sposób jego znaczącą rolę w dziejach naszej Ojczyzny i Narodu.

W uchwale dotyczącej uczczenia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie czytamy: „Od 27 czerwca do 16 września 1877 roku na Warmii, w niewielkim Gietrzwałdzie, doszło do serii objawień, które stały się fenomenem na skalę europejską. Dwie polskie dziewczynki – Justyna Szafryńska i Barbara Samulowska – doświadczyły spotkań z Matką Bożą w czasie, gdy Polska formalnie nie istniała na mapach świata, a naród poddawany był brutalnej germanizacji i rusyfikacji. Kluczowym elementem objawień gietrzwałdzkich, odróżniającym je od innych uznanych objawień maryjnych, był fakt, że Matka Boża przemówiła do wizjonerek w języku polskim. W dobie kulturkampfu i rugowania polszczyzny ze szkół oraz urzędów, fakt ten miał znaczenie rewolucyjne. Maryja, mówiąc po polsku, przywróciła rodakom godność i prawo do ojczystej mowy, czyniąc z Gietrzwałdu duchową stolicę polskości”. Sejm RP podkreślił, że „ruch gietrzwałdzki” był jednym z fundamentów odzyskania niepodległości w 1918 roku. Przebudzenie świadomości narodowej, do którego doszło w 1877 roku, zjednoczyło Polaków ponad granicami kordonów zaborczych. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zachęca instytucje państwowe, samorządowe, organizacje społeczne oraz placówki edukacyjne do upamiętnienia tego jubileuszu.

Zgodnie z decyzją Sejmu 2027 r. ma być także:

- Rokiem Nauki,

- Rokiem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w 30. rocznicę jej uchwalenia,

- Rokiem Tadeusza Mazowieckiego,

- Rokiem Jerzego Żurawlewa,

- Rokiem Kazimiery Bujwidowej.