Wyrazy serdecznej radości posyła bieżąca „Niedziela” Ojcu Świętemu Franciszkowi z okazji 80. rocznicy jego urodzin. Jorge Mario Bergoglio, późniejszy papież, przyszedł na świat 17 grudnia 1936 r. o godz. 21.00 w Buenos Aires. Rocznica urodzin zwykle skłania do wspomnień sięgających do początków, które w odniesieniu do Franciszka przybliża w różnych wywiadach m.in. jego siostra Maria Elena. Dla włoskiego dziennika „La Repubblica” powiedziała: „Zanim ja się urodziłam, mama straciła jedno dziecko. Miałam trzynaście lat, kiedy zmarł na zawał nasz tata Mario. Ale do tego czasu, a było to w 1959 r., byliśmy szczęśliwą rodziną. Pamiętam świętość niedzieli: najpierw szło się na Mszę św. do kościoła San José, potem były bardzo długie obiady, aż do późnego popołudnia. Niekończące się, wspaniałe obiady z pięcioma, sześcioma, a nawet siedmioma daniami. I ze słodyczami. Byliśmy biedni, ale z wielką godnością i zawsze wierni temu, co dla nas było włoską tradycją”. Trzeba też wiedzieć, że mama przyszłego papieża po urodzeniu piątego dziecka na długo została sparaliżowana i że duży udział w jego wychowaniu miała babcia Amalia.

Z pewnością w domu rodzinnym ukształtowały się wyjątkowa prostota papieża Franciszka i jego nadzwyczajna wrażliwość na bliźniego. Kolejny wzruszający tego przykład dostaliśmy ostatnio. To list, który Ojciec Święty wysłał do ciężko chorej 10-letniej Paoliny, na miesiąc przed jej śmiercią. List został odczytany na pogrzebie włoskiej dziewczynki 23 listopada br. Franciszek napisał w nim: „Najdroższa Paolino, Twoje zdjęcia są na moim biurku, ponieważ w Twoim naprawdę wyjątkowym spojrzeniu widzę światło dobroci i niewinności. Dzięki Ci za to, że mi je wysłałaś. Przeczytaj ten list razem z Twoją mamą. Pocałunek, który teraz Ci da, będzie też pocałunkiem od papieża. Łączę moje ręce z Twoimi oraz z tymi wszystkimi, którzy teraz modlą się za Ciebie. W ten sposób stworzymy łańcuch tak długi, że – jestem pewien – dosięgnie on Nieba. Ale pamiętaj, że pierwszym ogniwem tego łańcucha jesteś Ty, ponieważ masz Jezusa w swoim sercu. Pamiętaj o tym! Dlatego rozmawiaj z Nim, mów od siebie do Niego. Ale rozmawiaj też z mamą i tatą, którzy potrzebują pomocy i wsparcia wobec tak trudnych sytuacji, z którymi muszą się zmierzyć. Na pewno będziesz potrafiła doskonale zasugerować Jezusowi, co ma dla nich zrobić. Pamiętaj też, proszę, aby Mu powiedzieć, co powinien zrobić dla mnie, a ja będę pamiętał o tym, co powinienem zrobić dla Ciebie. Przytulam Cię mocno i błogosławię z całego serca Tobie, Twoim rodzicom i Twoim bliskim”.

I taki właśnie – bardzo bliski i zwyczajny jest nasz papież Franciszek. Z wielką prostotą czyni wszystko, aby opatrzyć nasze duchowe rany i zaspokoić naszą tęsknotę za Bożym Miłosierdziem oraz za ludzkim sercem.