Przed chwilą przez telefon usłyszałam słowa: – Jestem zdruzgotany. Właśnie wróciłem z odwiedzin u chorych w parafii. Ileż tam nędzy! Ludzi oczekujących na drugiego człowieka wciąż przybywa... Dalszy ciąg tej telefonicznej relacji to opis skrajnej biedy, która piszczy za drzwiami wielu skromnych mieszkań. Od razu przypomniałam sobie listę świątecznych życzeń ludzi uwięzionych w biedzie, które zapisała w bieżącym numerze „Niedzieli” nasza dziennikarka. Oto niektóre marzenia z tego zestawu: „Na święta chciałabym dostać duży garnek i obrus, żeby mieć czym nakryć stół” – to mama piątki dzieci. Rodzina z siedmiorgiem dzieci ma takie marzenie: „Talerze, żeby mogli zjeść wigilię razem, a nie na dwie tury”. „Metalowe wiadro” – to marzenie niewidomej pani Teresy, która mieszka w domu bez wody i łazienki. 80-letni pan Krzysztof chciałby mieć więcej siły, „aby dotrzeć do kościoła”. Pani Czesia już nie ma żadnych marzeń na święta. A może już nawet nie ma siły marzyć...

– Nigdy nie możecie przestać marzyć, że świat może się zmienić – powiedział Ojciec Święty Franciszek do bezdomnych, których zaprosił do Watykanu w listopadzie br. na Jubileusz Ubogich i Wykluczonych. Na trzy dni Watykan stał się wtedy domem dla ludzi, którzy mieszkają na ulicy.

Według odnotowanego w tej „Niedzieli” raportu Szlachetnej Paczki, w Polsce w 15 procentach rodzin dotkniętych chorobą lub niepełnosprawnością na jedną osobę przypada 1,6 zł na dzień. Co druga rodzina ma długi, a co trzeci senior może wydać tylko 7 zł dziennie, żeby nie popaść w zadłużenie. Co piąta rodzina wielodzietna żyje w Polsce w jednym pokoju, często nawet bez kuchni. Również co piąta rodzina wydaje na mieszkanie połowę swoich dochodów. Większość rodzin, zwłaszcza tych wielodzietnych, jest zadłużona. W tych rodzinach rodzic musi wybrać, które z dzieci dostanie ciepłą odzież czy buty. W co piątej rodzinie miesięczny dochód na osobę wynosi 200 zł.

Zbliża się wigilijny wieczór. Będzie rodzinnie, serdecznie, na stole ustawimy talerz dla bezdomnego czy samotnego. Miejmy nadzieję, że tym razem nie będzie to talerz symboliczny, jak dotąd zwykle bywało, i wpuścimy do domu bezdomnego, który zapuka do naszych drzwi, albo sami go znajdziemy, bo może nie ma odwagi do nas zapukać. Oby w naszym życiu nie zdarzyła się sytuacja dziewczynki z zapałkami z baśni Andersena, która w zimową noc, zmarznięta, osamotniona, tęskniąca za drugim człowiekiem, zaglądała w rozświetlone świątecznym blaskiem okna. Niestety, ludzka obojętność ją zabiła.

W mijającym roku tak dużo słyszeliśmy i mówiliśmy o miłosierdziu. To niemożliwe, aby ten temat skończył się wraz z konkretną datą w kalendarzu. Zamknięcie Bram Miłosierdzia to jednocześnie szerokie otwarcie serc, przejawiające się w konkretnym działaniu na rzecz ubogich. Niech uczynki miłosierdzia względem ciała i względem duszy będą już na zawsze stylem naszego codziennego życia.